De morgen loeit weer aan - Tip Marugg
Literaire begrippen
Genreaanduiding Roman
Titel Het boek speelt zich af vanaf de schermer aan het begin van de avond, tot het begin van de
volgende morgen. Wanneer het licht wordt, schiet hij zichzelf door het hoofd. Hij zegt
daarvoor: ‘De morgen loeit weer aan en het is niet te vertrouwen.’
Al eerder is zijn associatie van licht en de dood opgevallen, namelijk wanneer de vogels zich
bij het ochtendgloren te pletter vliegen tegen rotsen. Hij ziet de morgen als iets slechts.
Thema Dood; de hoofdpersoon associeert veel dingen met de dood; vogels, vlinders, de nacht en de
ochtend. Hij ziet het leven en de dood dan ook niet gescheiden.
Perspectief Het ik-perspectief. Alles is vanuit eigen beleving en herinnering geschreven. Er zijn geen
flashforwards, dus ook geen alwetende verteller.
Tijdsduur Het boek is niet chronologisch. Er zijn veel flashbacks; er zijn constante afdwalingen naar
herinneringen uit het verleden. Hij vertelt zijn herinneringen alsof ze gewoon in het heden
gebeuren.
Er is sprake van tijdvertraging; hij vertelt bijvoorbeeld in een paar zinnen hoe hij zes weken
na zijn tantes weer naar huis ging. En hij vertelt heel lang over hoe hij op de stoep van zijn
woning zit, en hoe de nacht als een warme, zwarte vrouw is die hem omhelst.
Vertelde tijd; één nacht lang.
Het speelt zich af in het eind van de 20e eeuw. “De twintigste eeuw liep langzaam aan ten
einde..”.
Ruimte Op één van de Caribische eilanden.
Motieven Drank (Leidmotief)
De hoofdpersoon haalt de hele tijd bier en whisky en blijft drinken totdat hij helemaal zat is.
Daardoor dwaalt hij steeds af naar andere onderwerpen en herinneringen.
Eenzaamheid (Abstract motief)
De hoofdpersoon is erg eenzaam. Hij leeft eigenlijk voor niemand meer. Het donker is zijn
enige gezelschap. Hij voelt zich in de steek gelaten, maar aan de andere kant weet hij dat hij
daar zelf ook aan heeft bijgedragen: “Ik ontdek dat ik de kijker achterstevoren voor mijn ogen
houd en dat ik alle dingen en alle mensen ver van mij heb weggedreven. Ik ben moederziel
alleen.”
Dood
De ik-persoon is constant bezig met de dood en met waarom je nog langer zou willen leven.
Hij is zijn dood aan het plannen en hij associeert veel dingen met de dood. Hij identificeert
zich met die ene vogel die tegen de rotsen vliegt en hij associeert al sinds hij jong was het
licht met de dood. Hij vind het leven zinloos: niets is zeker, behalve dat je dood gaat.
Waarom dan nog langer blijven leven?
Geloof
Zijn oom is dominee, die elke zaterdag naar de gevangenis gaat en het woord verkondigd.
De ik-persoon zat op een katholieke school terwijl hij protestants was (ook weer
Literaire begrippen
Genreaanduiding Roman
Titel Het boek speelt zich af vanaf de schermer aan het begin van de avond, tot het begin van de
volgende morgen. Wanneer het licht wordt, schiet hij zichzelf door het hoofd. Hij zegt
daarvoor: ‘De morgen loeit weer aan en het is niet te vertrouwen.’
Al eerder is zijn associatie van licht en de dood opgevallen, namelijk wanneer de vogels zich
bij het ochtendgloren te pletter vliegen tegen rotsen. Hij ziet de morgen als iets slechts.
Thema Dood; de hoofdpersoon associeert veel dingen met de dood; vogels, vlinders, de nacht en de
ochtend. Hij ziet het leven en de dood dan ook niet gescheiden.
Perspectief Het ik-perspectief. Alles is vanuit eigen beleving en herinnering geschreven. Er zijn geen
flashforwards, dus ook geen alwetende verteller.
Tijdsduur Het boek is niet chronologisch. Er zijn veel flashbacks; er zijn constante afdwalingen naar
herinneringen uit het verleden. Hij vertelt zijn herinneringen alsof ze gewoon in het heden
gebeuren.
Er is sprake van tijdvertraging; hij vertelt bijvoorbeeld in een paar zinnen hoe hij zes weken
na zijn tantes weer naar huis ging. En hij vertelt heel lang over hoe hij op de stoep van zijn
woning zit, en hoe de nacht als een warme, zwarte vrouw is die hem omhelst.
Vertelde tijd; één nacht lang.
Het speelt zich af in het eind van de 20e eeuw. “De twintigste eeuw liep langzaam aan ten
einde..”.
Ruimte Op één van de Caribische eilanden.
Motieven Drank (Leidmotief)
De hoofdpersoon haalt de hele tijd bier en whisky en blijft drinken totdat hij helemaal zat is.
Daardoor dwaalt hij steeds af naar andere onderwerpen en herinneringen.
Eenzaamheid (Abstract motief)
De hoofdpersoon is erg eenzaam. Hij leeft eigenlijk voor niemand meer. Het donker is zijn
enige gezelschap. Hij voelt zich in de steek gelaten, maar aan de andere kant weet hij dat hij
daar zelf ook aan heeft bijgedragen: “Ik ontdek dat ik de kijker achterstevoren voor mijn ogen
houd en dat ik alle dingen en alle mensen ver van mij heb weggedreven. Ik ben moederziel
alleen.”
Dood
De ik-persoon is constant bezig met de dood en met waarom je nog langer zou willen leven.
Hij is zijn dood aan het plannen en hij associeert veel dingen met de dood. Hij identificeert
zich met die ene vogel die tegen de rotsen vliegt en hij associeert al sinds hij jong was het
licht met de dood. Hij vind het leven zinloos: niets is zeker, behalve dat je dood gaat.
Waarom dan nog langer blijven leven?
Geloof
Zijn oom is dominee, die elke zaterdag naar de gevangenis gaat en het woord verkondigd.
De ik-persoon zat op een katholieke school terwijl hij protestants was (ook weer
