Visie op begeleiden
Hoofdstuk 1 Maatschappelijke evoluties
Naar een multiculturele samenleving: uniculturele samenleving
multiculturele samenleving; nieuwe culturele waarden en normen, een
hulpverlener moet rekening houden met een diversiteit vna culturele
werkelijkheden
Vloed aan communicatiemogelijkheden: we beschikken over een en brede
en toegankelijke informatiestroom. Maar is hij betrouwbaar? Mensen
worden meer op zichzelf aangewezen om uit te maken wat belangrijk,
waardovol of betekenend kan zijn
Postmodernistische samenleving: modernisme postmodernisme
Modernisme: aanvaring van een alles betekenende metawerkelijkheid
Postmodernisme: aanvaring van verschillende werkelijkheden
(werkelijkheid is een multiversum)
Kritische houding tegenover het gezag: nieuwe waarden zoals een
kritische ingesteldheid, creativiteit en persoonlijke ontplooiing wonnen aan
belang. Mensen ijverden voor humane waarden en de overheid werd meer
dan voorheen ter verantwoording geroepen. Mensen waren minder bereid
om gezagsbeslissingen blindelings te gehoorzamen. De mensen zijn
mondiger geworden (vakbonden, klachtencentra, meldpunten…)
Individualiserende samenleving: het klassieke gezin wordt steeds vaker
vervangen door nieuwe gezinsvormen. De mensen worden
verantwoordelijk voor eigen succes en eigen falen. Het gezin of de groep is
steeds minder een krachtbron, vervreemding en vereenzaming zijn
actuelere thema’s geworden
Toenemende verzakeling: economische conjuncturele ontwikkeling
overheid ziet steeds meer toe op de organisatie van de hulpverlening. De
schaartste van de financiële middelen staat tegenover de exponentiële
hulpvragen, de voorzieningen worden steeds nauwkeuriger op hun
efficiëntie getoetst.
Er zijn nog andere maatschappelijke evoluties die invloed hebben op onze
visie op begeleiden, zowel demografische evolutie als actuele
maatschappelijke gebeurtenissen (vb: Dutroux, aanslagen…)
,Hoofdstuk 2 Paradigmaverschuivingen in het
orthopedagogisch werkveld
Inleiding
Paradigma: Een flexibel verschijnsel wanneer meerdere mensen zich in
een min of meer dezelfde visie kunnen herkennen. Het is een soort van
bril waardoor je de werkelijkheid bekijkt. Er kunnen meerdere paradigma’s
langs elkaar bestaan.
Een geheel van wetenschappelijke bevindingen dat op een bepaald
moment als maatgevend wordt beschouwd. Het is een
gemeenschappelijk denkmodel, referentiekader of gedachtegoed dat
ons denken en handelen richting geeft
Paradigma hangt nauw samen met de waarden / normen die op dat
moment in samenleving centraal staan. Een verschuiving heeft invloed op
de visie en beeldvorming ten aanzien van mensen met een beperking
Het medisch model (tot de jaren 70)
- Personen met een handicap hebben verzorging nodig, enkel
uitzonderingen genezen
- Defectvisie of defectparadigma
- Een handicap wordt gezien als ziekte of stoornis, de focus ligt op de
beperking, niet op de mogelijkheden
- Segregatie: de mensen werden weggestoken in afgesloten instituten
- De hulpverlening werd gegeven in de vorm van verzorging en
medicatie geven
Het ontwikkelingsmodel (vanaf de jaren 70)
De mens met een handicap werd gezien als mens met mogelijkheiden
- De focus ligt op de verschillen en de overeenkomsten
- Normalisatie: De mensen in een gespecialiseerde voorziening zo
normaal mogelijk laten leven, een zo normaal mogelijk leven
aanbieden
- Mensen met een handicap wonen in de samenleving in
gezinsvervangende tehuizen
- Integratie: Mensen met een beperking zo veel mogelijk laten
deelnemen aan de samenleving, door de cliënten aan te passen aan
de eisen van de samenleving zodat ze kunnen “ingroeien in het
geheel”
Opdracht maatschappij: mentale (gedachten) en fysieke (drempels)
integratie
Het burgerschapsmodel (begin jaren 90)
, - Persoon met een handicap is een volwaardige burger in de
samenleving en hebben dus ook rechten en plichten
- De verantwoordelijkheid voor de oorzaak van de handicap wordt bij
de samenleving gelegd
- Inclusie: een deel zijn van het geheel; personen met een beperking
horen bij het dagelijks leven. Men moet op dus op alle mogelijke
gebieden personen met een handicap laten deelnemen als
volwaardige burger
De samenleving moet zelf inspanningen leveren
Deïnstitutionalisering: afbouwen van de grote woon- en
werkgemeenschappen van personen met en handicap op een
afgezonderd terrein
Inclusief onderwijs
Hoofdstuk 1 Maatschappelijke evoluties
Naar een multiculturele samenleving: uniculturele samenleving
multiculturele samenleving; nieuwe culturele waarden en normen, een
hulpverlener moet rekening houden met een diversiteit vna culturele
werkelijkheden
Vloed aan communicatiemogelijkheden: we beschikken over een en brede
en toegankelijke informatiestroom. Maar is hij betrouwbaar? Mensen
worden meer op zichzelf aangewezen om uit te maken wat belangrijk,
waardovol of betekenend kan zijn
Postmodernistische samenleving: modernisme postmodernisme
Modernisme: aanvaring van een alles betekenende metawerkelijkheid
Postmodernisme: aanvaring van verschillende werkelijkheden
(werkelijkheid is een multiversum)
Kritische houding tegenover het gezag: nieuwe waarden zoals een
kritische ingesteldheid, creativiteit en persoonlijke ontplooiing wonnen aan
belang. Mensen ijverden voor humane waarden en de overheid werd meer
dan voorheen ter verantwoording geroepen. Mensen waren minder bereid
om gezagsbeslissingen blindelings te gehoorzamen. De mensen zijn
mondiger geworden (vakbonden, klachtencentra, meldpunten…)
Individualiserende samenleving: het klassieke gezin wordt steeds vaker
vervangen door nieuwe gezinsvormen. De mensen worden
verantwoordelijk voor eigen succes en eigen falen. Het gezin of de groep is
steeds minder een krachtbron, vervreemding en vereenzaming zijn
actuelere thema’s geworden
Toenemende verzakeling: economische conjuncturele ontwikkeling
overheid ziet steeds meer toe op de organisatie van de hulpverlening. De
schaartste van de financiële middelen staat tegenover de exponentiële
hulpvragen, de voorzieningen worden steeds nauwkeuriger op hun
efficiëntie getoetst.
Er zijn nog andere maatschappelijke evoluties die invloed hebben op onze
visie op begeleiden, zowel demografische evolutie als actuele
maatschappelijke gebeurtenissen (vb: Dutroux, aanslagen…)
,Hoofdstuk 2 Paradigmaverschuivingen in het
orthopedagogisch werkveld
Inleiding
Paradigma: Een flexibel verschijnsel wanneer meerdere mensen zich in
een min of meer dezelfde visie kunnen herkennen. Het is een soort van
bril waardoor je de werkelijkheid bekijkt. Er kunnen meerdere paradigma’s
langs elkaar bestaan.
Een geheel van wetenschappelijke bevindingen dat op een bepaald
moment als maatgevend wordt beschouwd. Het is een
gemeenschappelijk denkmodel, referentiekader of gedachtegoed dat
ons denken en handelen richting geeft
Paradigma hangt nauw samen met de waarden / normen die op dat
moment in samenleving centraal staan. Een verschuiving heeft invloed op
de visie en beeldvorming ten aanzien van mensen met een beperking
Het medisch model (tot de jaren 70)
- Personen met een handicap hebben verzorging nodig, enkel
uitzonderingen genezen
- Defectvisie of defectparadigma
- Een handicap wordt gezien als ziekte of stoornis, de focus ligt op de
beperking, niet op de mogelijkheden
- Segregatie: de mensen werden weggestoken in afgesloten instituten
- De hulpverlening werd gegeven in de vorm van verzorging en
medicatie geven
Het ontwikkelingsmodel (vanaf de jaren 70)
De mens met een handicap werd gezien als mens met mogelijkheiden
- De focus ligt op de verschillen en de overeenkomsten
- Normalisatie: De mensen in een gespecialiseerde voorziening zo
normaal mogelijk laten leven, een zo normaal mogelijk leven
aanbieden
- Mensen met een handicap wonen in de samenleving in
gezinsvervangende tehuizen
- Integratie: Mensen met een beperking zo veel mogelijk laten
deelnemen aan de samenleving, door de cliënten aan te passen aan
de eisen van de samenleving zodat ze kunnen “ingroeien in het
geheel”
Opdracht maatschappij: mentale (gedachten) en fysieke (drempels)
integratie
Het burgerschapsmodel (begin jaren 90)
, - Persoon met een handicap is een volwaardige burger in de
samenleving en hebben dus ook rechten en plichten
- De verantwoordelijkheid voor de oorzaak van de handicap wordt bij
de samenleving gelegd
- Inclusie: een deel zijn van het geheel; personen met een beperking
horen bij het dagelijks leven. Men moet op dus op alle mogelijke
gebieden personen met een handicap laten deelnemen als
volwaardige burger
De samenleving moet zelf inspanningen leveren
Deïnstitutionalisering: afbouwen van de grote woon- en
werkgemeenschappen van personen met en handicap op een
afgezonderd terrein
Inclusief onderwijs
