Normale taalontwikkeling van 0-10 jaar
De taalontwikkeling kent verschillende fasen (Schaerlaekens, 2016). De prelinguale fase (0;0-1;0
jaar), de vroeglinguale fase (1;0-2;6 jaar), de differentiatiefase (2;6-5;0 jaar) en de voltooiingsfase
(5;0-10;0 jaar).
- In de prelinguale fase wordt de overgang van communicatie naar taal gerealiseerd. De
opvallendste vocale productie van de baby is het huilen/schreien. Een voorbeeld van een
klankproductie in deze fase is ‘’tiiiiii’’, in combinatie met een wijsgebaar. Dit is tevens een
voorbeeld van een controlefunctie (Van den Dungen & Den Boon, 2013). Het kind drukt uit
wat hij/zij wil of juist niet wil.
- In de vroeglinguale fase wordt de stap gezet van brabbelen naar betekenisvol taalgebruik
(Schaerlaekens, 2016). Binnen deze fase vallen ook de éénwoordfase (1;0-1;6 jaar) en de
twee- en meerwoordfase (1;6-2;6 jaar). Voorbeelden van uitingen in deze fase zijn: ‘’papot’’
(= kapot), of ‘’buu’’ (= muur).
- Vervolgens komt het kind in de differentiatiefase en daar vinden grote veranderingen plaats.
Kinderen krijgen een beter fonologisch bewustzijn, waardoor zij hun eigen fouten kunnen
corrigeren in spontane taal. Ook ontstaat er een betere woordkeus en een groter
vocabulaire. Aan het eind van de vroeglinguale fase zag een taaluiting er bijvoorbeeld zo uit:
‘’Mama bodde laten vallen, boem!’’, en aan het eind van de differentiatiefase ziet een
taaluiting er zo uit: ‘’Gisteren heeft mama de borden laten vallen!’’. Verder neemt de
zinslengte toe, verandert de woordvolgorde en kan het kind verschillende soorten zinnen
formuleren, zoals bijvoorbeeld een vraagzin. Morfologie blijkt een nieuw element in de
differentiatiefase. Daarnaast leert het kind het perspectief van de ander in te nemen. Een
ouder kind kan zijn taalgebruik bijvoorbeeld aanpassen aan zijn jongere broertje of zusje.
- Tot slot komt het kind in de voltooiingsfase, waar de taal steeds meer op dat van een
volwassene begint te lijken. Kinderen leren in deze fase zowel alle fonemen apart, als ook de
meest voorkomende foneemclusters uit hun moedertaal produceren. Daarnaast wordt
geschat dat kinderen tussen de vijf á zes jaar passief tussen de 6.000 en 8.000, soms zelfs
14.000 woorden kennen en actief zo’n 2.600 tot 4.000. De zinsconstructies verlopen vlotter
en er zijn geen opvallende fouten meer in de basisbeheersing van de syntaxis. Verder leert
de sociale context kinderen over ‘rollen’, bijvoorbeeld dat er bij de ene opa en oma wel
dialect wordt gesproken en bij de andere niet.
Normale meertalige ontwikkeling van 0-10 jaar
In De taalontwikkeling van het kind (Schaerlaekens, 2016) wordt uitgelegd dat twee- en
meertaligheid bij jonge kinderen in grote lijnen wordt bepaald door drie kringen:
1. het thuismilieu (bijvoorbeeld ouders en oppas),
2. het school- of opvangmilieu (bijvoorbeeld school of de crèche) en
3. de geografische omgeving (bijvoorbeeld het dorp, de stad en/of het land).
De twee- en meertaligheid kan in verschillende situaties ontstaan.
- Allereerst kan het ingebed zijn in het primaire milieu van het kind, bijvoorbeeld bij een
taalgemengd huwelijk tussen ouders.
- Daarnaast kan twee- en meertaligheid hoog aangeschreven staan bij de culturele en
ontwikkelde elite. Het is dan een signaal dat men een degelijke opvoeding en onderwijs
heeft genoten.
- Tot slot kan twee- en meertaligheid een materiële noodzaak zijn, waaraan men met meer of
minder enthousiasme moet voldoen.
De taalontwikkeling kent verschillende fasen (Schaerlaekens, 2016). De prelinguale fase (0;0-1;0
jaar), de vroeglinguale fase (1;0-2;6 jaar), de differentiatiefase (2;6-5;0 jaar) en de voltooiingsfase
(5;0-10;0 jaar).
- In de prelinguale fase wordt de overgang van communicatie naar taal gerealiseerd. De
opvallendste vocale productie van de baby is het huilen/schreien. Een voorbeeld van een
klankproductie in deze fase is ‘’tiiiiii’’, in combinatie met een wijsgebaar. Dit is tevens een
voorbeeld van een controlefunctie (Van den Dungen & Den Boon, 2013). Het kind drukt uit
wat hij/zij wil of juist niet wil.
- In de vroeglinguale fase wordt de stap gezet van brabbelen naar betekenisvol taalgebruik
(Schaerlaekens, 2016). Binnen deze fase vallen ook de éénwoordfase (1;0-1;6 jaar) en de
twee- en meerwoordfase (1;6-2;6 jaar). Voorbeelden van uitingen in deze fase zijn: ‘’papot’’
(= kapot), of ‘’buu’’ (= muur).
- Vervolgens komt het kind in de differentiatiefase en daar vinden grote veranderingen plaats.
Kinderen krijgen een beter fonologisch bewustzijn, waardoor zij hun eigen fouten kunnen
corrigeren in spontane taal. Ook ontstaat er een betere woordkeus en een groter
vocabulaire. Aan het eind van de vroeglinguale fase zag een taaluiting er bijvoorbeeld zo uit:
‘’Mama bodde laten vallen, boem!’’, en aan het eind van de differentiatiefase ziet een
taaluiting er zo uit: ‘’Gisteren heeft mama de borden laten vallen!’’. Verder neemt de
zinslengte toe, verandert de woordvolgorde en kan het kind verschillende soorten zinnen
formuleren, zoals bijvoorbeeld een vraagzin. Morfologie blijkt een nieuw element in de
differentiatiefase. Daarnaast leert het kind het perspectief van de ander in te nemen. Een
ouder kind kan zijn taalgebruik bijvoorbeeld aanpassen aan zijn jongere broertje of zusje.
- Tot slot komt het kind in de voltooiingsfase, waar de taal steeds meer op dat van een
volwassene begint te lijken. Kinderen leren in deze fase zowel alle fonemen apart, als ook de
meest voorkomende foneemclusters uit hun moedertaal produceren. Daarnaast wordt
geschat dat kinderen tussen de vijf á zes jaar passief tussen de 6.000 en 8.000, soms zelfs
14.000 woorden kennen en actief zo’n 2.600 tot 4.000. De zinsconstructies verlopen vlotter
en er zijn geen opvallende fouten meer in de basisbeheersing van de syntaxis. Verder leert
de sociale context kinderen over ‘rollen’, bijvoorbeeld dat er bij de ene opa en oma wel
dialect wordt gesproken en bij de andere niet.
Normale meertalige ontwikkeling van 0-10 jaar
In De taalontwikkeling van het kind (Schaerlaekens, 2016) wordt uitgelegd dat twee- en
meertaligheid bij jonge kinderen in grote lijnen wordt bepaald door drie kringen:
1. het thuismilieu (bijvoorbeeld ouders en oppas),
2. het school- of opvangmilieu (bijvoorbeeld school of de crèche) en
3. de geografische omgeving (bijvoorbeeld het dorp, de stad en/of het land).
De twee- en meertaligheid kan in verschillende situaties ontstaan.
- Allereerst kan het ingebed zijn in het primaire milieu van het kind, bijvoorbeeld bij een
taalgemengd huwelijk tussen ouders.
- Daarnaast kan twee- en meertaligheid hoog aangeschreven staan bij de culturele en
ontwikkelde elite. Het is dan een signaal dat men een degelijke opvoeding en onderwijs
heeft genoten.
- Tot slot kan twee- en meertaligheid een materiële noodzaak zijn, waaraan men met meer of
minder enthousiasme moet voldoen.
