Samenvatting H7: lichtverstrooiing

H7: lichtverstrooiing
Inleiding en Tyndall-effect

 Absorptiefotometrie:
o Meet selectieve absorptie (absorptie van welbepaalde
golflengte) van licht door moleculen → golflengten afhankelijk
van structuur en energietransities
 Niet-selectieve absorptie (treedt op bij alle golflengten) =
lichtverstrooiing = Tyndall effect:
o Zelfs kleurloze stoffen verzwakken invallend licht → door
lichtverstrooiing (Tyndall-effect)
o Licht wordt in alle richtingen verstrooid, golflengte blijft gelijk
→ uittredende bundel is afgezwakt

Factoren die lichtverstrooiing beïnvloeden (fractie licht dat verstrooid
wordt is zeer klein):

 Aantal deeltjes in oplossing
 Grootte van de deeltjes die het licht verstrooid
 Golflengte van het invallende licht

Belangrijk:

 Heldere oplossingen van kleine deeltjes → weinig verstrooiing
(gecorrigeerd met blanco in absorptiefotometrie)
 Grote deeltjes/macromoleculen → sterke verstrooiing → relevant voor
suspensies en macromoleculen (proteïnen, DNA, glycogeen)

Gebieden van lichtverstrooiing

 Lord Rayleigh-gebied (Rayleigh scattering):
o Lichtverstrooiing van deeltjes met een diameter < λ/10
 Geldt voor macromoleculen (zoals proteïnen)
1 2
o Intensiteit van verstrooid licht (Iv): I V =k ⋅ 4 ⋅ ni ⋅ V i
λ
 K = constante (met brekingsindex van het oplosmiddel
van de opgeloste stof)
 Λ = golflengte van het invallend (en dus verstrooid licht)
 ni = het aantal lichtverstrooiende deeltjes
 Vi = moleculair volume van de deeltjes
o Toepassing: molmassa van macromoleculen, aangezien Vi
evenredig is met de molmassa van het deeltje
o De sterke golflengte afhankelijkheid van de intensiteit van het
verstrooid licht verklaart waarom de hemel blauw is
 Kleine deeltjes verstrooien het wit zonlicht