samenvatting van de volledige cursus analytische biochemie II met bijgevoegde mogelijke examenvragen

Analytische biochemie 2
Hoofdstuk 1: Analytische performantie, kwaliteitscontrole
en kalibratie
Bespreek de belangrijkste parameters van analytische performantie

1. Aard van de analyse
 Kwalitatieve analyse = identificatie, detectie en aantonen van bestanddeel in staal
 Kwantitatieve analyse = inwinnen info omtrent de concentratie van een bepaald bestanddeel in
het staal
o Individuele analyse: 1 component
o Groepsanalyse: aantal verwante componenten

2. Specificiteit en selectiviteit
 Specificiteit: reactie is specifiek als die enkel opgaat met het bestanddeel dat men wil doseren
=> test moet 100% specifiek zijn
 Selectiviteit: test kan ook pos reageren met andere componenten

3. Gevoeligheid of sensitiviteit
 Bepaald door de helling van de ijkcurve => hoe steiler de helling hoe gevoeliger
o X-as: concentratie
o Y-as: signaal van de meting
 Karakteristieke concentratie soms ook als maar voor gevoeligheid genomen
o Concentratie die nodig is om een meetsignaal van 0,0044 = 1% absorptie te
veroorzaken

4. Detectielimiet en kwantificatielimiet
 Detectielimiet of LOD = min concentratie van een stof die in staat is om een sig te veroorzaken
dubbel dan het achtergrondsignaal vaak formule: LOD=3*SD
 Kwantificatielimiet of LOQ = min concentratie van een stof die kwantitatief kan worden
bepaald, vaak 10xSD van blanco

5. Accuraatheid
 Maat voor afwijking van experimenteel resultaat tov het werkelijke waarde
o Max 5% afwijking
o Analyseren met certificaat voorziene standaardmonsters

6. Precisie
 Maat voor reproduceerbaarheid resultaten
 Variatiecoëfficiënt = verhouding SD tov het gemiddelde
 Standaarddeviatie = afwijking tov het gemiddelde
 Voor beste resultaat VC constant en SD zal stijgen bij een hogere concentratie
 Intra-variatiecoëfficiënt: gemiddelde afwijking tov van dezelfde run onder dezelfde condities
 Inter-variatiecoëfficiënt: gemiddelde afwijking tov verschillende runs onder verschillende
omstandigheden
 VC= SD/µ

,Verschil tussen interne en externe kalibratie en wanneer wordt wat gebruikt?

Interne en externe kalibratie zijn 2 methoden die gebruikt worden om analytische instrumenten en
meetapparatuur te kalibreren om zo de concentratie van een onbekende te achterhalen.

Concentratie X en signaal Y

 Externe kalibratie
o Directe kalibratie
o Kan worden toegepast als het signaal niet onderhevig is een matrixeffecten
o Éénpuntskalibratie = onbekend signaal vergelijken met bekomen signaal door slechts 1
kalibrator/standaard
 Conbekende = (Cstandaard * sig onbekende)/sig standaard
 Nadelen:
 Accuraatheid afh 1 ijkpunt
 Lineariteit op voorhand verifiëren
o Meerpuntskalibratie
 Verdunningsreeks van staandaardopl met gekende concentratie (>3)
 Eventueel x verdunningsfactor want je moet binnen het bereik van de grafiek
blijven
 Bij een niet lineaire relatie:
 Lineaire regressie
 Log transformatie
 Interne kalibratie
o Kan worden toegepast als het signaal onderhevig is aan matrixeffecten en/of methode
en/of meetapparaat het voorwerp is van fluctuerende parameters
 Vb reactie matrix
 Vb schommelingen T in de vlam
o Standaardadditiemethode
 Wnn hoogte van gegenereerde signaal verschilt ten gevolge van een verschil in
samenstelling matrix-standaardopl en matrix-staal of de stalen onderling
 Standaard is chemisch identiek aan de te doseren component
 Snijpunt met de X-as zoeken
 Enkelpunts standaardadditiemethode
 Iedere staal met of zonder standaard => verschil in sig is toegevoegde
standaard
 Conbekend = (Cstandaard*sig onbekend*Vstandaard)/(Vonbekend*sig
standaard)
 Nadelen
o Accuraatheid afh van 1 punt
o Lineariteit vooraf verifiëren
 Meerpunts standaardadditiemethode
 Voor elk staal verschillende standaardopl
o Voordeel: betere controle lineaire range
o Nadelen:
 Tijdrovend
 Grote hoeveelheden staal nodig

, o Additie kalibratiemethode
 Samenstelling verschillende te analyseren monsters (biologische matrix) geen
effect heeft op het gegenereerde signaal van de stalen onderling
o Methode van de inwendige standaard (IS)
 Inwendige standaard is niet chemisch identiek aan de te doseren component
 Gelijkend standaard-additiemethode
 IS gaat wel de zelfde manipulaties
 Berekening concentratie


Wat verstaat men onder de standaard-additiemethode? Voor wat wordt deze methode gebruikt? Wat
zijn de voorwaarden voor de inwendige standaard?

De standaard-additiemethode is een interne kalibratie die toegepast wordt per staal wanneer de
optredende interferentie met de standaard per staal anders is.

Het verschil in signaal is een gevolg van het verschil in samenstelling van matrix-standaard en matrix-
staal onderling.

Enkelvoudige en meervoudige standaard-additie methode: uitleg zie hierboven

Voorwaarden inwendige standaard:

 Mag niet voorkomen in het staal
 Signaal van IS en onbekende moet op hetzelfde moment gemeten worden
 Moet sterk chemisch verwant zijn met het te bepalen element
 Signaal van het bestanddeel en IS mag niet samenvallen

Berekening van concentratie

 Standaard verschilt chemisch van het te bepalen bestanddeel
o Verschil in gevoeligheid => correctiefactor (responsfactor) invoeren
o Responsfactor voor experiment bepalen: RF=sig x / sig IS bij gelijke concentraties


Systemische fouten leg uit

Aanleiding tot fouten met steeds dezelfde waarde (constante fouten) en/of veroorzaken afwijkingen
in dezelfde richting die binnen zekere grenzen te controleren zijn.

Soorten systemische fouten:

 Instrumentele fouten
o Te wijten aan apparatuur
o => voorgaande controle en ijking
 Methodische fouten
o Gevolg van de gekozen methode
o Opsporen door 2 meer onafhankelijke methodes te gebruiken
o => verdere studie en optimalisatie van de methode
 Persoonlijke fouten
o Skills van de analist
o => training en ervaring + vgl resultaten van verschillende analisten