DEEL 1 : fundamentele elementen van het
economisch recht
1 De Bronnen van het economisch recht
1.1 Wetgeving
A. Het internationale recht (voorrang op nationale wet)
Er is in de eerste plaats het traditionele internationaal recht (bi- en multilaterale
verdragen) maar bovenal wordt deze rechtstak bepaald door het rechtskader van de
Europese Unie.
B. Het traditionele internationale recht
Hier gaat het om een aantal bi- of multilaterale verdragen tussen soevereine staten.
Ze komen tot stand door onderhandeling en worden van kracht als en wanneer de
nationale parlementen ze goedkeuren (ratificeren)
De Europese verdragen en de verdragen gesloten door de Europese Unie kunnen
geconsulteerd worden online. De verdragen die België heeft gesloten zijn opgenomen
in een verdragendatabase op de website van FOD.
C Europese Unie
= een ‘supranationale’ (boven lidstaten) politieke instelling. De EU heeft zelf politieke
organen en procedures om de wetgeving uit te vaardigen.
De Europese Unie heeft 5 instellingen:
1. Het Europees Parlement
2. De Raad (van de Europese Unie)
3. De Europese commissie
4. Het Hof van Justitie van de Europese Unie
5. De rekenkamer
Het Europees parlement en de Europese Raad zijn de wetgevende organen van de EU.
Enkel de Europese Commissie kan het initiatief nemen om wetgeving voor te stellen.
1
, Het Hof van justitie van de Europese Unie heeft als taak ervoor te zorgen dat de
lidstaten en de instellingen van de EU de verdragen en andere wetgeving naleven.
Naast de verdragen (afspraken over werking en bevoegdheden van de EU) zijn er 3
vormen van Europese wetgeving die de instellingen kunnen uitvaardigen:
Richtlijnen
Verordeningen
Besluiten
De nationale overheden van de lidstaten zijn verplicht om de richtlijnen op te
nemen en te verwerken in hun eigen wetgeving. Richtlijnen kunnen heel ‘streng’ zijn
en laten de lidstaten weinig of geen bewegingsruimte over hoe ze om te zetten =
harmonisatierichtlijnen.
Europa stelt een bepaalt doel op.
Verordeningen bevatten een algemene en volledige reglementering die
rechtstreeks van toepassing is in alle lidstaten.
Besluiten bevatten bijzondere besluiten die enkel op de uitdrukkelijk aangeduide
bestemmeling ( staten, ondernemingen of personen) van toepassing zijn.
D Nationale wetgeving
= de wetgeving die in een bepaald land uitgevaardigd werd. In bepaalde landen, zoals
België omvat dit ook de ‘regionale wetgeving’.
De meest relevante wetten zijn federaal, maar voor specifieke domeinen zijn de
gewesten bevoegd.
Op het vlak van nationale wetgeving zijn op dit moment de belangrijkste wetten:
Het Wetboek van Economisch Recht
Het Wetboek van Vennootschappen
Daarnaast is ook het restant van het Wetboek van Koophandel die nu het Wetboek
van bepaalde voorrechte op zeeschepen en diverse bepalingen noemt.
Verder hebben we ook het Burgerlijk Wetboek.
Een voorbeeld van gewestelijke wetgeving is het Taaldecreet.
2
economisch recht
1 De Bronnen van het economisch recht
1.1 Wetgeving
A. Het internationale recht (voorrang op nationale wet)
Er is in de eerste plaats het traditionele internationaal recht (bi- en multilaterale
verdragen) maar bovenal wordt deze rechtstak bepaald door het rechtskader van de
Europese Unie.
B. Het traditionele internationale recht
Hier gaat het om een aantal bi- of multilaterale verdragen tussen soevereine staten.
Ze komen tot stand door onderhandeling en worden van kracht als en wanneer de
nationale parlementen ze goedkeuren (ratificeren)
De Europese verdragen en de verdragen gesloten door de Europese Unie kunnen
geconsulteerd worden online. De verdragen die België heeft gesloten zijn opgenomen
in een verdragendatabase op de website van FOD.
C Europese Unie
= een ‘supranationale’ (boven lidstaten) politieke instelling. De EU heeft zelf politieke
organen en procedures om de wetgeving uit te vaardigen.
De Europese Unie heeft 5 instellingen:
1. Het Europees Parlement
2. De Raad (van de Europese Unie)
3. De Europese commissie
4. Het Hof van Justitie van de Europese Unie
5. De rekenkamer
Het Europees parlement en de Europese Raad zijn de wetgevende organen van de EU.
Enkel de Europese Commissie kan het initiatief nemen om wetgeving voor te stellen.
1
, Het Hof van justitie van de Europese Unie heeft als taak ervoor te zorgen dat de
lidstaten en de instellingen van de EU de verdragen en andere wetgeving naleven.
Naast de verdragen (afspraken over werking en bevoegdheden van de EU) zijn er 3
vormen van Europese wetgeving die de instellingen kunnen uitvaardigen:
Richtlijnen
Verordeningen
Besluiten
De nationale overheden van de lidstaten zijn verplicht om de richtlijnen op te
nemen en te verwerken in hun eigen wetgeving. Richtlijnen kunnen heel ‘streng’ zijn
en laten de lidstaten weinig of geen bewegingsruimte over hoe ze om te zetten =
harmonisatierichtlijnen.
Europa stelt een bepaalt doel op.
Verordeningen bevatten een algemene en volledige reglementering die
rechtstreeks van toepassing is in alle lidstaten.
Besluiten bevatten bijzondere besluiten die enkel op de uitdrukkelijk aangeduide
bestemmeling ( staten, ondernemingen of personen) van toepassing zijn.
D Nationale wetgeving
= de wetgeving die in een bepaald land uitgevaardigd werd. In bepaalde landen, zoals
België omvat dit ook de ‘regionale wetgeving’.
De meest relevante wetten zijn federaal, maar voor specifieke domeinen zijn de
gewesten bevoegd.
Op het vlak van nationale wetgeving zijn op dit moment de belangrijkste wetten:
Het Wetboek van Economisch Recht
Het Wetboek van Vennootschappen
Daarnaast is ook het restant van het Wetboek van Koophandel die nu het Wetboek
van bepaalde voorrechte op zeeschepen en diverse bepalingen noemt.
Verder hebben we ook het Burgerlijk Wetboek.
Een voorbeeld van gewestelijke wetgeving is het Taaldecreet.
2
