H1 - Christendom begon in de eerste eeuwse Romeinse provincie Galilea en Judea. Jezus van
Nazareth leefde daar, heeft daar onderwezen en was daar gekruisigd. Religie opereerde in
verschillende sferen (politieke, priesterlijke en de populaire sfeer) die de opkomst van het christendom
doorsneden. In de politieke religie werd het mogelijk gemaakt om aan religie vorm te geven door
allerlei constructen te bouwen die gelijk waren aan de Romeinse keizerlijke religie. De priesterlijke
religie was toegewijd om het religieuze leven van de tempel te onderhouden. De Gouden Arend die
Herodus liet bouwen representeerde een schending van de puurheid van het heilige centrum van
Jeruzalem. De populaire religie, ook wel de voorouder religie, dat omvat werd in geschreven en orale
tradities, voorzag in populaire religieuze bronnen die zelfstandig waren van de politiek of priesterlijke
sfeer. Deze bronnen konden volgens leraren gebruikt worden tegen politiek of priesterlijke
onrechtvaardigheid. De religie van de voorouders was een manier van leven werd vereerd meer dan
het leven zelf, omdat het de wetten van hun voorouders in stand hield. Uiteindelijk vond men zijn
beloning na de dood. Maar de religie van de voorouders bouwde in het algemeen niet voort op het idee
van persoonlijk beloning na de dood. Het was een manier van leven dat het verbond met God instant
hield en normen en condities vestigde voor een leven van vroomheid en puurheid. Dit leven stond
echter erg onder druk. Als antwoord op de koloniale onderdrukking geageerde de Israelieten met een
oorlog waardoor uiteindelijk de Tempel viel. Het is uit die omstandigheid dat het jodendom en het
christendom ontstonden als alternatieve en concurrerende manier van religieus zijn.
De Romeins keizerlijke religie eiste dagelijkse offers aan de keizer in de Tempel in Jeruzalem,
maar kwam verder niet in contact met het religieuze leven in die regio. Toch werden bepaalde
kenmerken van de keizerlijke religie niet te ontkomen, zoals keizerlijke tempels, religieuze festivals en
de verheerlijkte keizer als zoon van God. De Romeinse invloeden in de Tempel zorgde voor onrust bij
sommigen, zij vroegen zich af hoe ze bijvoorbeeld Pasen konden vieren, wat een feest is ter viering
van de bevrijding van de Egyptenaren, terwijl ze werden onderdrukt door de Romeinen. Men
accommodeerden zich aan de situatie. Bepaalde mensen gingen werken voor het Romeinse rijk, de
Sadduceeën vormde een beweging die de Thora letterlijk interpreteerde en de Farizeeërs ontwikkelde
normen van vroomheid, puurheid en religieuze naleving waardoor ze gezien werden als
interpreteerders van persoonlijke en sociale implicaties van de Thora. De Farizeeërs plaatste grote
nadruk op de bindengheid van het Verbond. Maar er waren ook mensen die zich niet accommodeerden
zoals de Essenen. Zij gingen wonen in de woestijn en zagen het universum als een strijd tussen God en
Satan dat voort zal duren tot het eind der tijden. Zij schreven de apocalyptische teksten die we kunnen
vinden in de Bijbel. Een andere vorm van verzet was de vorming van opstanding, door bijvoorbeeld
geen belasting te betalen.
De religie van het dorp was anders dan dat van de stad. Deze religie zag het huishouden onder
het gezag van de vaders als een heilige plek. Dit huishouden werd echter onderdrukt door de
economische uitbuiting en keizerlijke overheersing. Omdat men in schulden raakte moesten ze hun
land verkopen, wat ze als heilig beschouwden, en dit zorgde voor een crisis in de religie van het dorp.
Door de verwoesting van de Tempel verzamelde een groep geleerden zich en verplaatste het hart van
de religie van de Tempel naar teksten. Dit vormde uiteindelijk het Rabbijns jodendom. Hierdoor kon
de religie verder leven zonder de aanwezigheid van een tempel. Hierdoor werden de Farizeeërs de
dominante groep binnen het jodendom. Zij bevonden zich echter in een strijd voor Joodse loyaliteit
met de nieuwe bewegingen die de eerdere herinneringen van de profeet Jezus aanhingen.
H2 - Het leven van Jezus Christus wordt door veel historici in twijfel getrokken; vrijwel niks is zeker.
Van belang voor de geschiedenis van religie is dat Jezus zijn korte publieke activiteiten op
verschillende manieren zijn gereconstrueerd. In verschillende versies keert Jezus terug als een Joodse
prediker, een zwervende wijze, een magische heler of een politieke revolutionist. Josephus verwees
naar Jezus als zowel een filosofische wijze als een wonderdoener. Deze bron was pas 50 jaar na de
dood van Christus geschreven en dus had Josephus beïnvloed kunnen raken door een snelle toename
van mensen die Jezus ook zagen als de Christus. Christus is Grieks voor het Hebreeuwse Messias, wat
‘de gezalfde’ betekent. De geschiedenis hierover kan dus een vertekend beeld geven, gevormd door
een bepaalde religieuze herinnering van Jezus Christus. In dezelfde tijd schreef Tacitus over de
christenen en hij had een negatief beeld over hen. Nero zou ze vervolgd hebben voor brandstichting en
hoewel dat volgens Tacitus onterecht was, schreef hij dat ze werden gehaat voor hun misdaden. Hun
Nazareth leefde daar, heeft daar onderwezen en was daar gekruisigd. Religie opereerde in
verschillende sferen (politieke, priesterlijke en de populaire sfeer) die de opkomst van het christendom
doorsneden. In de politieke religie werd het mogelijk gemaakt om aan religie vorm te geven door
allerlei constructen te bouwen die gelijk waren aan de Romeinse keizerlijke religie. De priesterlijke
religie was toegewijd om het religieuze leven van de tempel te onderhouden. De Gouden Arend die
Herodus liet bouwen representeerde een schending van de puurheid van het heilige centrum van
Jeruzalem. De populaire religie, ook wel de voorouder religie, dat omvat werd in geschreven en orale
tradities, voorzag in populaire religieuze bronnen die zelfstandig waren van de politiek of priesterlijke
sfeer. Deze bronnen konden volgens leraren gebruikt worden tegen politiek of priesterlijke
onrechtvaardigheid. De religie van de voorouders was een manier van leven werd vereerd meer dan
het leven zelf, omdat het de wetten van hun voorouders in stand hield. Uiteindelijk vond men zijn
beloning na de dood. Maar de religie van de voorouders bouwde in het algemeen niet voort op het idee
van persoonlijk beloning na de dood. Het was een manier van leven dat het verbond met God instant
hield en normen en condities vestigde voor een leven van vroomheid en puurheid. Dit leven stond
echter erg onder druk. Als antwoord op de koloniale onderdrukking geageerde de Israelieten met een
oorlog waardoor uiteindelijk de Tempel viel. Het is uit die omstandigheid dat het jodendom en het
christendom ontstonden als alternatieve en concurrerende manier van religieus zijn.
De Romeins keizerlijke religie eiste dagelijkse offers aan de keizer in de Tempel in Jeruzalem,
maar kwam verder niet in contact met het religieuze leven in die regio. Toch werden bepaalde
kenmerken van de keizerlijke religie niet te ontkomen, zoals keizerlijke tempels, religieuze festivals en
de verheerlijkte keizer als zoon van God. De Romeinse invloeden in de Tempel zorgde voor onrust bij
sommigen, zij vroegen zich af hoe ze bijvoorbeeld Pasen konden vieren, wat een feest is ter viering
van de bevrijding van de Egyptenaren, terwijl ze werden onderdrukt door de Romeinen. Men
accommodeerden zich aan de situatie. Bepaalde mensen gingen werken voor het Romeinse rijk, de
Sadduceeën vormde een beweging die de Thora letterlijk interpreteerde en de Farizeeërs ontwikkelde
normen van vroomheid, puurheid en religieuze naleving waardoor ze gezien werden als
interpreteerders van persoonlijke en sociale implicaties van de Thora. De Farizeeërs plaatste grote
nadruk op de bindengheid van het Verbond. Maar er waren ook mensen die zich niet accommodeerden
zoals de Essenen. Zij gingen wonen in de woestijn en zagen het universum als een strijd tussen God en
Satan dat voort zal duren tot het eind der tijden. Zij schreven de apocalyptische teksten die we kunnen
vinden in de Bijbel. Een andere vorm van verzet was de vorming van opstanding, door bijvoorbeeld
geen belasting te betalen.
De religie van het dorp was anders dan dat van de stad. Deze religie zag het huishouden onder
het gezag van de vaders als een heilige plek. Dit huishouden werd echter onderdrukt door de
economische uitbuiting en keizerlijke overheersing. Omdat men in schulden raakte moesten ze hun
land verkopen, wat ze als heilig beschouwden, en dit zorgde voor een crisis in de religie van het dorp.
Door de verwoesting van de Tempel verzamelde een groep geleerden zich en verplaatste het hart van
de religie van de Tempel naar teksten. Dit vormde uiteindelijk het Rabbijns jodendom. Hierdoor kon
de religie verder leven zonder de aanwezigheid van een tempel. Hierdoor werden de Farizeeërs de
dominante groep binnen het jodendom. Zij bevonden zich echter in een strijd voor Joodse loyaliteit
met de nieuwe bewegingen die de eerdere herinneringen van de profeet Jezus aanhingen.
H2 - Het leven van Jezus Christus wordt door veel historici in twijfel getrokken; vrijwel niks is zeker.
Van belang voor de geschiedenis van religie is dat Jezus zijn korte publieke activiteiten op
verschillende manieren zijn gereconstrueerd. In verschillende versies keert Jezus terug als een Joodse
prediker, een zwervende wijze, een magische heler of een politieke revolutionist. Josephus verwees
naar Jezus als zowel een filosofische wijze als een wonderdoener. Deze bron was pas 50 jaar na de
dood van Christus geschreven en dus had Josephus beïnvloed kunnen raken door een snelle toename
van mensen die Jezus ook zagen als de Christus. Christus is Grieks voor het Hebreeuwse Messias, wat
‘de gezalfde’ betekent. De geschiedenis hierover kan dus een vertekend beeld geven, gevormd door
een bepaalde religieuze herinnering van Jezus Christus. In dezelfde tijd schreef Tacitus over de
christenen en hij had een negatief beeld over hen. Nero zou ze vervolgd hebben voor brandstichting en
hoewel dat volgens Tacitus onterecht was, schreef hij dat ze werden gehaat voor hun misdaden. Hun
