1.4.3
Kritische evaluatie:
Thuiskomen bij jezelf
Emma Schoutsen
684837
2-6-2022
2575 woorden
, Inleiding
Een student aan de hogeschool Inholland die nog lekker bij haar ouders thuis woont.
Soms denk ik er wel eens over na om op mezelf te gaan wonen of in een studentenhuis.
Echter, vanwege het woningtekort en de hoge huurprijzen, ben ik elke dag weer heel
dankbaar dat ik nog lekker bij mijn ouders kan blijven wonen. Ik realiseer namelijk goed dat
er heel veel mensen zijn die niet het geluk van een fijn, warm, sociaal netwerk om zich heen
hebben waar ze terecht kunnen.
Hoewel Nederland tot de rijkste landen van Europa behoort, is ook hier armoede. Zo zijn
ruim een half miljoen mensen in Nederland langdurig arm (Van Hulst & Hoff, 2018) en 1 op
de 5 mensen heeft betalingsproblemen (Schonewille & Crijnen, 2019). Veelvoorkomende
gevolgen hiervan zijn stress, opvoedproblemen, verminderde gezondheid of zelfs het missen
van een dak boven het hoofd (Movisie, z.d.).
Voor dak- en thuislozen zijn er veel noodopvangen, maar mensen blijven daar te lang
hangen omdat er te weinig sociale huurwoningen zijn. Met alle gevolgen van dien. Tijdens de
coronatijd kwam er een versnelde doorstroming van de nachtopvang naar hotels, maar dat
was alleen omdat gemeenten daklozen als een riskante besmettingsbron zagen (Schouten &
De Bruijn, 2022). Vanwege het woningtekort kunnen daklozen al nauwelijks doorstromen
naar een huis. Als er al een plek gevonden is, is er geen geld meer voor begeleiding
(Huisman, 2020).
Het heeft mij altijd al heel erg geraakt dat er mensen zijn die geen huis hebben, die geen
thuis hebben. Dat er niemand is die hen kan helpen of hen in huis kan of wil nemen. Het blijft
iets waar ik heel vaak over nadenk. Het blijft mij altijd een beetje pijn doen als ik een dak- of
thuisloze op straat zie lopen. Ik hoop altijd dat het goed komt met ze en dat ze uiteindelijk
weer een eigen huis en thuis zullen hebben, maar ik zou zo graag willen dat ik meer zou kon
doen als hopen.
Praktijksituatie
‘’Niks is meer zoals het was, echt écht alles is achteruit gegaan.’’ Een antwoord dat ik kreeg
toen ik een dakloze man interviewde voor een project vanuit school en vroeg of zijn
gezondheid of zelfbeeld achteruit zijn gegaan als gevolg van armoede. Voor dit project had
iedereen uit mijn groepje één dakloze geïnterviewd die zich in een sociaal economische
achterstand bevindt. We waren voor de interviews bij de dagopvang van Stichting Brijder.
Het gesprek dat ik toen heb gehad is mij heel erg bij gebleven en heeft mij meer geraakt dan
ik van tevoren had verwacht. De man die ik heb geïnterviewd is toen hij nog vrij jong was
vanuit Somalië naar Nederland gekomen. Helaas kon hij hier niet de juiste hulp vinden,
waardoor hij op straat belandde. Toen is hij met de verkeerde mensen in contact gekomen
die drugs gebruikten en verslaafd waren. Hierdoor is hij zelf ook begonnen met drugs te
gebruiken. Met zijn familie en vrienden van vroeger heeft hij helemaal geen contact meer. Hij
vertelde dat het gene waar hij nu het meeste behoefte aan heeft een luisterend oor is. Dit
raakte mij, omdat het me eigenlijk verbaasde dat hij dit niet kreeg binnen de dagopvang waar
hij zich op dat moment bevond. Ook verbaasde het me ergens dat hij eigenlijk, naar mijn
idee, zoiets klein benoemde. Aangezien hij nooit een luisterend oor heeft gekregen is dit voor
hem juist al iets heel groots. Ergens verwachte ik dat hij meteen zou zeggen dat hij het
meeste behoefte heeft aan een woonplaats, een huis, maar dit was dus niet het geval. Wat ik
me dus ook afvraag is: begint herstel met een huis?
Kritische evaluatie:
Thuiskomen bij jezelf
Emma Schoutsen
684837
2-6-2022
2575 woorden
, Inleiding
Een student aan de hogeschool Inholland die nog lekker bij haar ouders thuis woont.
Soms denk ik er wel eens over na om op mezelf te gaan wonen of in een studentenhuis.
Echter, vanwege het woningtekort en de hoge huurprijzen, ben ik elke dag weer heel
dankbaar dat ik nog lekker bij mijn ouders kan blijven wonen. Ik realiseer namelijk goed dat
er heel veel mensen zijn die niet het geluk van een fijn, warm, sociaal netwerk om zich heen
hebben waar ze terecht kunnen.
Hoewel Nederland tot de rijkste landen van Europa behoort, is ook hier armoede. Zo zijn
ruim een half miljoen mensen in Nederland langdurig arm (Van Hulst & Hoff, 2018) en 1 op
de 5 mensen heeft betalingsproblemen (Schonewille & Crijnen, 2019). Veelvoorkomende
gevolgen hiervan zijn stress, opvoedproblemen, verminderde gezondheid of zelfs het missen
van een dak boven het hoofd (Movisie, z.d.).
Voor dak- en thuislozen zijn er veel noodopvangen, maar mensen blijven daar te lang
hangen omdat er te weinig sociale huurwoningen zijn. Met alle gevolgen van dien. Tijdens de
coronatijd kwam er een versnelde doorstroming van de nachtopvang naar hotels, maar dat
was alleen omdat gemeenten daklozen als een riskante besmettingsbron zagen (Schouten &
De Bruijn, 2022). Vanwege het woningtekort kunnen daklozen al nauwelijks doorstromen
naar een huis. Als er al een plek gevonden is, is er geen geld meer voor begeleiding
(Huisman, 2020).
Het heeft mij altijd al heel erg geraakt dat er mensen zijn die geen huis hebben, die geen
thuis hebben. Dat er niemand is die hen kan helpen of hen in huis kan of wil nemen. Het blijft
iets waar ik heel vaak over nadenk. Het blijft mij altijd een beetje pijn doen als ik een dak- of
thuisloze op straat zie lopen. Ik hoop altijd dat het goed komt met ze en dat ze uiteindelijk
weer een eigen huis en thuis zullen hebben, maar ik zou zo graag willen dat ik meer zou kon
doen als hopen.
Praktijksituatie
‘’Niks is meer zoals het was, echt écht alles is achteruit gegaan.’’ Een antwoord dat ik kreeg
toen ik een dakloze man interviewde voor een project vanuit school en vroeg of zijn
gezondheid of zelfbeeld achteruit zijn gegaan als gevolg van armoede. Voor dit project had
iedereen uit mijn groepje één dakloze geïnterviewd die zich in een sociaal economische
achterstand bevindt. We waren voor de interviews bij de dagopvang van Stichting Brijder.
Het gesprek dat ik toen heb gehad is mij heel erg bij gebleven en heeft mij meer geraakt dan
ik van tevoren had verwacht. De man die ik heb geïnterviewd is toen hij nog vrij jong was
vanuit Somalië naar Nederland gekomen. Helaas kon hij hier niet de juiste hulp vinden,
waardoor hij op straat belandde. Toen is hij met de verkeerde mensen in contact gekomen
die drugs gebruikten en verslaafd waren. Hierdoor is hij zelf ook begonnen met drugs te
gebruiken. Met zijn familie en vrienden van vroeger heeft hij helemaal geen contact meer. Hij
vertelde dat het gene waar hij nu het meeste behoefte aan heeft een luisterend oor is. Dit
raakte mij, omdat het me eigenlijk verbaasde dat hij dit niet kreeg binnen de dagopvang waar
hij zich op dat moment bevond. Ook verbaasde het me ergens dat hij eigenlijk, naar mijn
idee, zoiets klein benoemde. Aangezien hij nooit een luisterend oor heeft gekregen is dit voor
hem juist al iets heel groots. Ergens verwachte ik dat hij meteen zou zeggen dat hij het
meeste behoefte heeft aan een woonplaats, een huis, maar dit was dus niet het geval. Wat ik
me dus ook afvraag is: begint herstel met een huis?
