L’ÉTRANGER ALBERT CAMUS
| SAMENVATTING (blz. 1-9)
| PERSONAGES (blz. 10-12)
| ABSURDISME EN EXISTENTIALISME (blz. 13)
SAMENVATTING
DEEL 1
Hoofdstuk 1
Meursault, de ik-verteller en hoofdpersoon krijgt een telegram waarin staat dat
zijn moeder overleden is en de begrafenis de volgende dag zal plaatsvinden. Ze
woonde in een bejaardenhuis in Marengo, tachtig kilometer van Algiers.
Meursault vraagt zijn baas om twee dagen verlof van zijn werk om de begrafenis
bij te wonen. Zijn baas geeft hem met tegenzin verlof en laat Meursault zich bijna
schuldig voelen omdat hij het heeft gevraagd.
Wanneer Meursault in Marengo arriveert, ontmoet hij de directeur van het
bejaardenhuis, die Meursault verzekert dat hij zich niet schuldig moet voelen
omdat hij zijn moeder naar het bejaardenhuis heeft gestuurd. De directeur stelt
dat het de beste beslissing was die Meursault had kunnen nemen, gezien zijn
bescheiden salaris en omdat ze daar mensen van haar eigen leeftijd had. Hij
vertelt Meursault dat er een religieuze begrafenis is gepland voor zijn moeder,
maar Meursault weet dat zijn moeder nooit om religie gaf.
Na het korte gesprek neemt de regisseur Meursault mee naar het kleine
mortuarium waar de kist van zijn moeder is geplaatst. Alleen ziet Meursault dat
de kist al is dichtgeschroefd. De conciërge rent naar binnen en biedt aan de kist
te openen, maar Meursault zegt hem dat dat niet hoeft. Tot ergernis van
Meursault blijft de verzorger vervolgens in de kamer, terwijl hij met de conciërge
praat over zijn leven en over hoe de uitvaart waken op het platteland in Marengo
korter zijn dan in Parijs, omdat lichamen sneller ontbinden in de hitte. Meursault
vindt deze informatie interessant en logisch.
Meursault brengt de nacht door met waken over het lichaam van zijn
moeder. De conciërge biedt hem een kopje koffie aan en Meursault geeft op zijn
beurt de conciërge een sigaret. Meursault vindt de sfeer in het mortuarium
prettig en valt in slaap. Hij wordt gewekt door het geluid van de vrienden van zijn
moeder uit het bejaardenhuis die het mortuarium binnenkomen. Een van de
1
, vrouwen huilt treurig, irritant vind Meursault. Uiteindelijk valt hij weer in slaap, net
als bijna al zijn moeders vrienden.
De volgende ochtend, de dag van de begrafenis, ontmoet Meursault
opnieuw de directeur van het bejaardentehuis. De directeur vraagt Meursault of
hij zijn moeder nog één keer wil zien voordat de kist definitief wordt verzegeld,
maar Meursault weigert. De directeur vertelt Meursault over Thomas Pérez, de
enige bewoner van het huis die de begrafenis mag bijwonen. De moeder van
Meursault en Pérez waren voor haar dood bijna onafscheidelijk geworden. Andere
bewoners hadden grapjes gemaakt dat hij haar verloofde was.
De begrafenisstoet baant zich langzaam een weg naar het dorp. Als een
van de assistenten van de begrafenisondernemer Meursault vraagt of zijn moeder
oud is, reageert Meursault vaag omdat hij haar exacte leeftijd niet weet. De
drukkende hitte weegt zwaar op hem tijdens de lange wandeling. Hij merkt dat
Thomas Pérez een beetje mank loopt en achterop de stoet raakte. Een
verpleegster vertelt Meursault dat hij een zonnesteek krijgt als hij te langzaam
loopt, maar dat als je te snel loopt, je gaat zweten en dan met die hitte kou vat in
de kerk. Meursault is het daarmee eens en denkt: 'Er was niet aan te ontkomen.'
Hij herinnert zich weinig van de begrafenis, afgezien van Pérez's met tranen
doordrenkte gezicht en het feit dat de oude man flauwviel door de hitte. Terwijl
hij met de bus naar Algiers naar huis rijdt, is Meursault verheugd over het
vooruitzicht van een goede nachtrust.
Hoofdstuk 2
Meursault realiseert zich plotseling waarom zijn baas geïrriteerd was op zijn
verzoek om twee dagen verlof. Omdat de begrafenis van zijn moeder op een
vrijdag was, het weekend meegerekend, kreeg Meursault in wezen vier dagen vrij
in plaats van twee. Meursault gaat zwemmen op een openbaar strand, waar hij
Marie Cardona tegenkomt, een voormalig collega van hem. Hij helpt haar op een
vlonder en na haar schoonheid te hebben bewonderd, klimt hij naast haar op de
vlonder. Hij laat zijn hoofd op haar lichaam rusten en ze liggen een tijdje bij
elkaar, kijkend naar de lucht. Ze zwemmen gelukkig samen en flirten in de loop
van de middag, en Marie accepteert de uitnodiging van Meursault om een film te
zien. Ze is enigszins verrast om te horen dat de moeder van Meursault net een
dag eerder is begraven, maar ze vergeet het snel. Na de film brengt Marie de
nacht door met Meursault.
Marie is weg als Meursault wakker wordt. Hij besluit zijn gebruikelijke lunch
bij Céleste niet te nemen omdat hij de onvermijdelijke vragen over zijn moeder
wil vermijden. Hij blijft tot de middag in bed en brengt de hele middag op zijn
balkon door met roken, eten en de diverse mensen op straat observeren terwijl ze
komen en gaan. Het weer is mooi. Als de avond nadert, koopt Meursault wat te
eten en kookt het diner. Na zijn maaltijd bedacht hij dat er weer een zondag
voorbij is. Zijn moeder is begraven en hij moet 's ochtends weer aan het werk. Hij
concludeert dat er toch niets is veranderd.
2
| SAMENVATTING (blz. 1-9)
| PERSONAGES (blz. 10-12)
| ABSURDISME EN EXISTENTIALISME (blz. 13)
SAMENVATTING
DEEL 1
Hoofdstuk 1
Meursault, de ik-verteller en hoofdpersoon krijgt een telegram waarin staat dat
zijn moeder overleden is en de begrafenis de volgende dag zal plaatsvinden. Ze
woonde in een bejaardenhuis in Marengo, tachtig kilometer van Algiers.
Meursault vraagt zijn baas om twee dagen verlof van zijn werk om de begrafenis
bij te wonen. Zijn baas geeft hem met tegenzin verlof en laat Meursault zich bijna
schuldig voelen omdat hij het heeft gevraagd.
Wanneer Meursault in Marengo arriveert, ontmoet hij de directeur van het
bejaardenhuis, die Meursault verzekert dat hij zich niet schuldig moet voelen
omdat hij zijn moeder naar het bejaardenhuis heeft gestuurd. De directeur stelt
dat het de beste beslissing was die Meursault had kunnen nemen, gezien zijn
bescheiden salaris en omdat ze daar mensen van haar eigen leeftijd had. Hij
vertelt Meursault dat er een religieuze begrafenis is gepland voor zijn moeder,
maar Meursault weet dat zijn moeder nooit om religie gaf.
Na het korte gesprek neemt de regisseur Meursault mee naar het kleine
mortuarium waar de kist van zijn moeder is geplaatst. Alleen ziet Meursault dat
de kist al is dichtgeschroefd. De conciërge rent naar binnen en biedt aan de kist
te openen, maar Meursault zegt hem dat dat niet hoeft. Tot ergernis van
Meursault blijft de verzorger vervolgens in de kamer, terwijl hij met de conciërge
praat over zijn leven en over hoe de uitvaart waken op het platteland in Marengo
korter zijn dan in Parijs, omdat lichamen sneller ontbinden in de hitte. Meursault
vindt deze informatie interessant en logisch.
Meursault brengt de nacht door met waken over het lichaam van zijn
moeder. De conciërge biedt hem een kopje koffie aan en Meursault geeft op zijn
beurt de conciërge een sigaret. Meursault vindt de sfeer in het mortuarium
prettig en valt in slaap. Hij wordt gewekt door het geluid van de vrienden van zijn
moeder uit het bejaardenhuis die het mortuarium binnenkomen. Een van de
1
, vrouwen huilt treurig, irritant vind Meursault. Uiteindelijk valt hij weer in slaap, net
als bijna al zijn moeders vrienden.
De volgende ochtend, de dag van de begrafenis, ontmoet Meursault
opnieuw de directeur van het bejaardentehuis. De directeur vraagt Meursault of
hij zijn moeder nog één keer wil zien voordat de kist definitief wordt verzegeld,
maar Meursault weigert. De directeur vertelt Meursault over Thomas Pérez, de
enige bewoner van het huis die de begrafenis mag bijwonen. De moeder van
Meursault en Pérez waren voor haar dood bijna onafscheidelijk geworden. Andere
bewoners hadden grapjes gemaakt dat hij haar verloofde was.
De begrafenisstoet baant zich langzaam een weg naar het dorp. Als een
van de assistenten van de begrafenisondernemer Meursault vraagt of zijn moeder
oud is, reageert Meursault vaag omdat hij haar exacte leeftijd niet weet. De
drukkende hitte weegt zwaar op hem tijdens de lange wandeling. Hij merkt dat
Thomas Pérez een beetje mank loopt en achterop de stoet raakte. Een
verpleegster vertelt Meursault dat hij een zonnesteek krijgt als hij te langzaam
loopt, maar dat als je te snel loopt, je gaat zweten en dan met die hitte kou vat in
de kerk. Meursault is het daarmee eens en denkt: 'Er was niet aan te ontkomen.'
Hij herinnert zich weinig van de begrafenis, afgezien van Pérez's met tranen
doordrenkte gezicht en het feit dat de oude man flauwviel door de hitte. Terwijl
hij met de bus naar Algiers naar huis rijdt, is Meursault verheugd over het
vooruitzicht van een goede nachtrust.
Hoofdstuk 2
Meursault realiseert zich plotseling waarom zijn baas geïrriteerd was op zijn
verzoek om twee dagen verlof. Omdat de begrafenis van zijn moeder op een
vrijdag was, het weekend meegerekend, kreeg Meursault in wezen vier dagen vrij
in plaats van twee. Meursault gaat zwemmen op een openbaar strand, waar hij
Marie Cardona tegenkomt, een voormalig collega van hem. Hij helpt haar op een
vlonder en na haar schoonheid te hebben bewonderd, klimt hij naast haar op de
vlonder. Hij laat zijn hoofd op haar lichaam rusten en ze liggen een tijdje bij
elkaar, kijkend naar de lucht. Ze zwemmen gelukkig samen en flirten in de loop
van de middag, en Marie accepteert de uitnodiging van Meursault om een film te
zien. Ze is enigszins verrast om te horen dat de moeder van Meursault net een
dag eerder is begraven, maar ze vergeet het snel. Na de film brengt Marie de
nacht door met Meursault.
Marie is weg als Meursault wakker wordt. Hij besluit zijn gebruikelijke lunch
bij Céleste niet te nemen omdat hij de onvermijdelijke vragen over zijn moeder
wil vermijden. Hij blijft tot de middag in bed en brengt de hele middag op zijn
balkon door met roken, eten en de diverse mensen op straat observeren terwijl ze
komen en gaan. Het weer is mooi. Als de avond nadert, koopt Meursault wat te
eten en kookt het diner. Na zijn maaltijd bedacht hij dat er weer een zondag
voorbij is. Zijn moeder is begraven en hij moet 's ochtends weer aan het werk. Hij
concludeert dat er toch niets is veranderd.
2
