Wekker – White Innocence
Een event van de 150ste viering van de verbieding van slavernij in Nederland is in juni
2013 een lezing van Professor Saidiya Hartman. De kamer is vol, een gemixt publiek
van witte en zwarte mensen. Ze leest van haar boek Lose Your Mother, een verhaal
over een slaaf meisje aan boord van een trans-Atlantisch slavenschip. Ze word fysiek
en mentaal misbruikt door de kapitein.
- Het meisje is flogged to death
- De kapitein wordt vrijgesproken voor de moord
Na de lezing is er een lange stilte, die wordt gebroken door een witte man van
middelbare leeftijd. Hij vraagt ‘Maar hoe zit het met de kapitein?’. Van welke
gedachte komt deze vraag? Dit vat veel van wat ik probeer te vertellen over de witte
Nederlandse zelfrepresentatie en recht. Hij vraagt het niet omdat hij zich niet inleeft
in het verhaal. Sterker nog is hij een politici van de Labor Party in Amersterdam,
actief voor ‘etnische minoriteit’ en wie geloofd in een multiculturele samenleving.
Laten we hem N.N noemen.
Ik denk dat hij wil weten of er nog meer informatie over de kapitein aanwezig is. In
welke manier zou deze informatie, die er niet is, de man helpen te begrijpen waarom
de kapitein zich op deze manier gedroeg? Ik weet niet de antwoorden op deze
vragen. Ik denk dat hij zoekt voor een soort gedeelde humaniteit met de kapitein.
- Omstandigheden die N.N. zou helpen de begrijpen waarom hij zich zo
gedroeg
Misschien zoekt hij naar een objectiviteit in het verhaal.
Terwijl iedereen zich identificeert met het meisje, identificeert hij zich met de kapitein,
een andere witte man. Vaak is dit het geval bij verhalen over slavernij. Zijn we
getuigen van een expressie van patronen van identificatie die automatisch, onder het
bewustzijn, plaats vinden?
- We kunnen het niet veroorloven deze identificatie onder de laag van
bewustzijn te laten.
- We moeten de laag van het onderbewustzijn van ‘geprivatiseerd,
individualiserend en claustrofobische Freudiaan concept’ veranderen naar wat
mensen zien van het onderbewustzijn naar ‘het leven van andere en andere
dingen binnen in ons’.
We moeten weg van de huidige plaatstelling, voorbij de agressieve onwetendheid en
angstige vermijding. We moeten ons bewust worden van deze patronen en kunnen
kiezen met wie we willen identificeren. Dit is mogelijk.
De configuratie brengt onschuld naar voren. Het recht om eerst te mogen spreken is
een zich van reflectie van wie in de samenleving en cultuur zich machtig voelt om te
denken dat hun gedachtes verrijkend en zeer relevant zijn voor het onderwerp. Dit
betekend dat N.N. geleerd heeft dat de autoriteit om te spreken over ras en racisme
weg gelegd is voor de witte man. Mijn vierde observatie is het recht. Mijn impressie
van N.N. is dat hij het gewoon vind het centrum van de maatschappij, geschiedenis
en de wereld te zijn en dat er te veel aandacht is voor de slachtoffers.
Er is ook de vervorming die geërfd is in een particuliere soort van sociale cognitie.
Een event van de 150ste viering van de verbieding van slavernij in Nederland is in juni
2013 een lezing van Professor Saidiya Hartman. De kamer is vol, een gemixt publiek
van witte en zwarte mensen. Ze leest van haar boek Lose Your Mother, een verhaal
over een slaaf meisje aan boord van een trans-Atlantisch slavenschip. Ze word fysiek
en mentaal misbruikt door de kapitein.
- Het meisje is flogged to death
- De kapitein wordt vrijgesproken voor de moord
Na de lezing is er een lange stilte, die wordt gebroken door een witte man van
middelbare leeftijd. Hij vraagt ‘Maar hoe zit het met de kapitein?’. Van welke
gedachte komt deze vraag? Dit vat veel van wat ik probeer te vertellen over de witte
Nederlandse zelfrepresentatie en recht. Hij vraagt het niet omdat hij zich niet inleeft
in het verhaal. Sterker nog is hij een politici van de Labor Party in Amersterdam,
actief voor ‘etnische minoriteit’ en wie geloofd in een multiculturele samenleving.
Laten we hem N.N noemen.
Ik denk dat hij wil weten of er nog meer informatie over de kapitein aanwezig is. In
welke manier zou deze informatie, die er niet is, de man helpen te begrijpen waarom
de kapitein zich op deze manier gedroeg? Ik weet niet de antwoorden op deze
vragen. Ik denk dat hij zoekt voor een soort gedeelde humaniteit met de kapitein.
- Omstandigheden die N.N. zou helpen de begrijpen waarom hij zich zo
gedroeg
Misschien zoekt hij naar een objectiviteit in het verhaal.
Terwijl iedereen zich identificeert met het meisje, identificeert hij zich met de kapitein,
een andere witte man. Vaak is dit het geval bij verhalen over slavernij. Zijn we
getuigen van een expressie van patronen van identificatie die automatisch, onder het
bewustzijn, plaats vinden?
- We kunnen het niet veroorloven deze identificatie onder de laag van
bewustzijn te laten.
- We moeten de laag van het onderbewustzijn van ‘geprivatiseerd,
individualiserend en claustrofobische Freudiaan concept’ veranderen naar wat
mensen zien van het onderbewustzijn naar ‘het leven van andere en andere
dingen binnen in ons’.
We moeten weg van de huidige plaatstelling, voorbij de agressieve onwetendheid en
angstige vermijding. We moeten ons bewust worden van deze patronen en kunnen
kiezen met wie we willen identificeren. Dit is mogelijk.
De configuratie brengt onschuld naar voren. Het recht om eerst te mogen spreken is
een zich van reflectie van wie in de samenleving en cultuur zich machtig voelt om te
denken dat hun gedachtes verrijkend en zeer relevant zijn voor het onderwerp. Dit
betekend dat N.N. geleerd heeft dat de autoriteit om te spreken over ras en racisme
weg gelegd is voor de witte man. Mijn vierde observatie is het recht. Mijn impressie
van N.N. is dat hij het gewoon vind het centrum van de maatschappij, geschiedenis
en de wereld te zijn en dat er te veel aandacht is voor de slachtoffers.
Er is ook de vervorming die geërfd is in een particuliere soort van sociale cognitie.
