CASE REPORT
Fysiotherapeutische revalidatie van een 21-jarige korfbalster na een
TightRope™ procedure en ATFL reconstructie bij syndesmoseletsel.
Naam: -
Studentnummer: -
1e beoordelaar: -
2e beoordelaar: -
Toets datum: 1e kans / 31-01-2025
cursuscode: GIBS-BP2FT.DL-19
Aantal woorden: Verslag: 4699 Samenvatting: 389
Tabellen: 1935 Abstract: 396
Hogeschool Utrecht opleiding bachelor fysiotherapie
,Samenvatting
Achtergrond:
Enkelblessures zijn veelvoorkomend, vooral bij jongeren tussen de 15 en 24 jaar. In Nederland
werden in 2010 ongeveer 910.000 enkelblessures geregistreerd, waarvan verstuikingen en
bandletsels het meest voorkwamen. Bij inversietrauma is het anterieur talofibulaire ligament (ATFL)
het meest aangedaan. Ongeveer 40% van de patiënten ontwikkelt vervolgens chronische
enkelinstabiliteit (CAI). Syndosmoseletsel is een ernstigere, maar zeldzamere blessure (1-18%). De
introductie van de Syndesmotic TightRope™-procedure versnelt het herstel, maar er is weinig
onderzoek naar de postoperatieve fysiotherapeutische revalidatie, met name bij de combinatie van
deze procedure met ATFL-reconstructie.
Methode:
Bij een 21-jarige vrouw na TightRope™-operatie, ATFL-reconstructie en osteofytverwijdering werd de
mobiliteit, spierkracht, coördinatie en balans geëvalueerd. Mobiliteit werd gemeten met een
goniometer (dorsaal- en plantairflexie) en de teen-muurafstand (weight-bearing lunge test).
Spierkracht werd beoordeeld met de Heel Rise Test en krachtmetingen op de legpress. Coördinatie en
balans werden getest met de Y-Balance Test en observatie. Patiëntspecifieke klachten (PSK) werden
gemeten voor inzicht in beperkingen in functionele activiteiten.
Behandeling:
De behandeling vond plaats in een traject van tien weken, verdeeld in drie fasen: 1) opbouwen van
belastbaarheid, 2) vergroten van spierkracht en coördinatie, en 3) verbeteren van sprongkracht en
sportresponsiviteit. De interventie omvatte krachttraining (lunges, squats, leg press, calf raises),
mobilisatie (dorsaalflexie), proprioceptieve training (balansoefeningen) en functionele training
(plyometrische oefeningen, reactietraining). De patiënte trainde twee keer per week onder
begeleiding van de fysiotherapeut en voerde huiswerkoefeningen uit. Het herstel werd wekelijks
gemonitord om overbelasting te voorkomen.
Resultaten:
Er werden klinisch relevante verbeteringen gevonden in de teen-muurafstand (3 cm links, 2 cm
rechts), Heel Rise Test (11 herhalingen meer) en krachtmeting op de legpress (7,9% asymmetrie). De
Y-Balance Test liet verbeteringen zien, maar de anterieure richting bleef onder de norm (98,6%). De
dorsaalflexie van de linker enkel verbeterde, maar bleef onder de norm (20 graden).
Conclusie:
Na tien weken fysiotherapie zijn er klinisch relevante verbeteringen opgetreden in spierkracht,
balans, mobiliteit en coördinatie, waardoor de patiënte activiteiten zoals stage, school, wandelen en
kassawerkzaamheden heeft hervat. De doelstellingen voor mobiliteit, coördinatie en balans zijn
echter niet behaald, waardoor een terugkeer naar korfbal en vakkenvullen niet mogelijk is. De
implicatie voor de beroepsgroep is om stabiliteitsoefeningen voor de heupabductoren in de vroege
fasen te implementeren. Het herstel is nog niet volledig, wat wijst op de noodzaak van verder
onderzoek naar lange-termijninterventies van minimaal 25 weken, na een TightRope™-operatie en
ligament reconstructie, bij recreatieve sporters.
,Abstract
Background:
Ankle injuries are common, especially among young people aged 15 to 24. In the Netherlands,
approximately 910,000 ankle injuries were registered in 2010, with sprains and ligament injuries
being the most prevalent. In cases of inversion trauma, the anterior talofibular ligament (ATFL) is
often the most affected. Around 40% of patients subsequently develop chronic ankle instability (CAI).
Syndesmosis injuries are more severe but less common (1-18%). The introduction of the Syndesmotic
TightRope™ procedure speeds up recovery, but there is limited research on postoperative
physiotherapeutic rehabilitation, particularly when this procedure is combined with ATFL
reconstruction.
Method:
A 21-year-old woman who underwent the TightRope™ procedure, ATFL reconstruction, and
osteophyte removal was evaluated for mobility, muscle strength, coordination, and balance. Mobility
was assessed using a goniometer (dorsiflexion and plantarflexion) and the toe-wall distance. Muscle
strength was measured through the Heel Rise Test and leg press strength. Coordination and balance
were assessed with the Y-Balance Test and observation. Patient-specific complaints (PSK) were also
recorded to assess limitations in functional activities.
Treatment:
The treatment took place over a period of ten weeks, divided into three phases: 1) building load
tolerance, 2) improving muscle strength and coordination, and 3) enhancing sport responsiveness.
The intervention included strength training (lunges, squats, calf raises), mobilization (dorsiflexion),
proprioceptive training (balance exercises), and functional training (plyometric exercises, reaction
training). The patient trained twice a week with a physiotherapist and performed home exercises.
Recovery was continuously monitored to prevent overuse injuries.
Results:
Clinically relevant improvements were observed in toe-wall distance (3 cm left, 2 cm right), Heel Rise
Test (11 more repetitions), and leg press strength (7.9% asymmetry). The Y-Balance Test showed
improvements, though the anterior direction remained below the norm (98.6%). Dorsiflexion of the
left ankle improved but remained below the norm (20 degrees).
Conclusion:
After ten weeks of physiotherapy, clinically relevant improvements have occurred in muscle strength,
balance, mobility, and coordination, allowing the patient to resume activities such as internship,
school, walking, and cashier work. However, the goals for mobility, coordination, and balance have
not been achieved, making a return to korfball and stocking work impossible. The implication for the
profession is to implement stability exercises for the hip abductors in the early stages. Recovery is not
yet complete, indicating the need for further research into long-term interventions of at least 25
weeks after a TightRope™ surgery and ligament reconstruction in recreational athletes.
Inleiding
, Enkelblessures zijn een veelvoorkomend probleem in de sportgeneeskunde en fysiotherapie. In
Nederland werd in 2010 geschat dat er jaarlijks 910.000 enkelblessures plaatsvinden, waaronder
verstuikingen, bandletsels en breuken, als gevolg van dagelijkse activiteiten en sport. Deze blessures
hebben impact op het dagelijks functioneren, wat de maatschappelijke kosten verhoogt, onder
andere door benodigde operaties en revalidatietrajecten. Volgens Hubbard en Hicks-Little (2008)
duurt het herstel namelijk minstens 6 weken tot 3 maanden, afhankelijk van het type blessure. Vooral
jonge mensen tussen de 15 en 24 jaar lopen een verhoogd risico door de combinatie van lichamelijke
ontwikkeling, verhoogde fysieke activiteit en soms onvoldoende aandacht voor veiligheid (Kemler et
al., 2014).
Enkelblessures door sport komen veel voor. Volgens de NHG-richtlijn enkelbandletsels (2021) betreft
ongeveer één op de acht spoedeisendehulp (SEH) bezoeken voor sportblessures een enkelblessure
(14.600 van de 117.000 SEH-bezoeken). In 59% van de gevallen ging het om een contusie of een
bandletsel. Het meest voorkomende type blessure is een inversietrauma (Haarsman et al., 2021),
waarbij het anterieur talofibulaire ligament (ATFL) het vaakst is aangedaan (Hertel & Corbett, 2019).
De fysiotherapeutische behandeling van deze letsels richt zich op het verbeteren van mobiliteit
(rekoefeningen), proprioceptie en enkelstabiliteit (trainen op instabiele ondergronden) (Maduka et
al., 2023; Chun & Chow, 2002; Pearce et al., 2016).
Ongeveer 40% van de patiënten ontwikkelt chronische enkelinstabiliteit (CAI) na een trauma aan het
enkelgewricht. Dit komt doordat de enkelbanden na herhaaldelijk verzwikken lakser worden en
schade aan mechanoreceptoren de proprioceptie vermindert, waardoor de stabiliteit verder afneemt
(Xue et al., 2020). CAI wordt gediagnosticeerd wanneer de patiënt 12 maanden na het trauma nog
symptomen ervaart, zoals recidiverend verzwikken, zwelling, pijn en/of bewegingsbeperkingen.
(Hertel & Corbett, 2019). Fysiotherapie, waarbij balans en spierkracht worden getraind, kan de
enkelstabiliteit verbeteren (Han et al., 2022; Webster & Gribble, 2010; Negahban et al., 2022).
Syndosmoseletsel komt minder vaak voor. Het betreft tot 18% van de enkelbandletsels en ongeveer
10% van alle enkelverstuikingen (Voight et al., 2024; Dubin et al., 2011). Dit letsel ontstaat door hoge-
impact trauma’s (Lin et al., 2006). Syndosmoseletsel kan ernstige gevolgen hebben voor de mobiliteit
en stabiliteit van het enkelgewricht, wat conservatief werd behandeld met fysiotherapeutische
interventies, zoals rek- en stabiliteitsoefeningen (Porter et al., 2014; Williams & Allen, 2010).
Operatief werd het behandeld met schroeffixatie, maar deze methode vertraagt de revalidatie, omdat
de schroef na 3-6 maanden verwijderd moet worden en een nieuwe revalidatieperiode noodzakelijk
is (Sagi et al., 2012).
Sinds de introductie van de Syndesmotic TightRope™-procedure in de jaren 2000 wordt deze techniek
steeds vaker gebruikt (Street et al., 2021). De procedure biedt verschillende voordelen, zoals het
vermijden van een tweede operatie, een snellere terugkeer naar sport en de mogelijkheid om eerder
gewichtsbelasting mogelijk te maken, waardoor spieratrofie wordt voorkomen en het herstel wordt
bevorderd (Naqvi et al., 2012). Doordat normale bewegingsuitslag in de vroege genezingsfase
behouden blijft, is een snellere terugkeer naar een normaal looppatroon mogelijk, wat stijfheid
voorkomt (Voight et al., 2024).
Fysiotherapeutische revalidatie van een 21-jarige korfbalster na een
TightRope™ procedure en ATFL reconstructie bij syndesmoseletsel.
Naam: -
Studentnummer: -
1e beoordelaar: -
2e beoordelaar: -
Toets datum: 1e kans / 31-01-2025
cursuscode: GIBS-BP2FT.DL-19
Aantal woorden: Verslag: 4699 Samenvatting: 389
Tabellen: 1935 Abstract: 396
Hogeschool Utrecht opleiding bachelor fysiotherapie
,Samenvatting
Achtergrond:
Enkelblessures zijn veelvoorkomend, vooral bij jongeren tussen de 15 en 24 jaar. In Nederland
werden in 2010 ongeveer 910.000 enkelblessures geregistreerd, waarvan verstuikingen en
bandletsels het meest voorkwamen. Bij inversietrauma is het anterieur talofibulaire ligament (ATFL)
het meest aangedaan. Ongeveer 40% van de patiënten ontwikkelt vervolgens chronische
enkelinstabiliteit (CAI). Syndosmoseletsel is een ernstigere, maar zeldzamere blessure (1-18%). De
introductie van de Syndesmotic TightRope™-procedure versnelt het herstel, maar er is weinig
onderzoek naar de postoperatieve fysiotherapeutische revalidatie, met name bij de combinatie van
deze procedure met ATFL-reconstructie.
Methode:
Bij een 21-jarige vrouw na TightRope™-operatie, ATFL-reconstructie en osteofytverwijdering werd de
mobiliteit, spierkracht, coördinatie en balans geëvalueerd. Mobiliteit werd gemeten met een
goniometer (dorsaal- en plantairflexie) en de teen-muurafstand (weight-bearing lunge test).
Spierkracht werd beoordeeld met de Heel Rise Test en krachtmetingen op de legpress. Coördinatie en
balans werden getest met de Y-Balance Test en observatie. Patiëntspecifieke klachten (PSK) werden
gemeten voor inzicht in beperkingen in functionele activiteiten.
Behandeling:
De behandeling vond plaats in een traject van tien weken, verdeeld in drie fasen: 1) opbouwen van
belastbaarheid, 2) vergroten van spierkracht en coördinatie, en 3) verbeteren van sprongkracht en
sportresponsiviteit. De interventie omvatte krachttraining (lunges, squats, leg press, calf raises),
mobilisatie (dorsaalflexie), proprioceptieve training (balansoefeningen) en functionele training
(plyometrische oefeningen, reactietraining). De patiënte trainde twee keer per week onder
begeleiding van de fysiotherapeut en voerde huiswerkoefeningen uit. Het herstel werd wekelijks
gemonitord om overbelasting te voorkomen.
Resultaten:
Er werden klinisch relevante verbeteringen gevonden in de teen-muurafstand (3 cm links, 2 cm
rechts), Heel Rise Test (11 herhalingen meer) en krachtmeting op de legpress (7,9% asymmetrie). De
Y-Balance Test liet verbeteringen zien, maar de anterieure richting bleef onder de norm (98,6%). De
dorsaalflexie van de linker enkel verbeterde, maar bleef onder de norm (20 graden).
Conclusie:
Na tien weken fysiotherapie zijn er klinisch relevante verbeteringen opgetreden in spierkracht,
balans, mobiliteit en coördinatie, waardoor de patiënte activiteiten zoals stage, school, wandelen en
kassawerkzaamheden heeft hervat. De doelstellingen voor mobiliteit, coördinatie en balans zijn
echter niet behaald, waardoor een terugkeer naar korfbal en vakkenvullen niet mogelijk is. De
implicatie voor de beroepsgroep is om stabiliteitsoefeningen voor de heupabductoren in de vroege
fasen te implementeren. Het herstel is nog niet volledig, wat wijst op de noodzaak van verder
onderzoek naar lange-termijninterventies van minimaal 25 weken, na een TightRope™-operatie en
ligament reconstructie, bij recreatieve sporters.
,Abstract
Background:
Ankle injuries are common, especially among young people aged 15 to 24. In the Netherlands,
approximately 910,000 ankle injuries were registered in 2010, with sprains and ligament injuries
being the most prevalent. In cases of inversion trauma, the anterior talofibular ligament (ATFL) is
often the most affected. Around 40% of patients subsequently develop chronic ankle instability (CAI).
Syndesmosis injuries are more severe but less common (1-18%). The introduction of the Syndesmotic
TightRope™ procedure speeds up recovery, but there is limited research on postoperative
physiotherapeutic rehabilitation, particularly when this procedure is combined with ATFL
reconstruction.
Method:
A 21-year-old woman who underwent the TightRope™ procedure, ATFL reconstruction, and
osteophyte removal was evaluated for mobility, muscle strength, coordination, and balance. Mobility
was assessed using a goniometer (dorsiflexion and plantarflexion) and the toe-wall distance. Muscle
strength was measured through the Heel Rise Test and leg press strength. Coordination and balance
were assessed with the Y-Balance Test and observation. Patient-specific complaints (PSK) were also
recorded to assess limitations in functional activities.
Treatment:
The treatment took place over a period of ten weeks, divided into three phases: 1) building load
tolerance, 2) improving muscle strength and coordination, and 3) enhancing sport responsiveness.
The intervention included strength training (lunges, squats, calf raises), mobilization (dorsiflexion),
proprioceptive training (balance exercises), and functional training (plyometric exercises, reaction
training). The patient trained twice a week with a physiotherapist and performed home exercises.
Recovery was continuously monitored to prevent overuse injuries.
Results:
Clinically relevant improvements were observed in toe-wall distance (3 cm left, 2 cm right), Heel Rise
Test (11 more repetitions), and leg press strength (7.9% asymmetry). The Y-Balance Test showed
improvements, though the anterior direction remained below the norm (98.6%). Dorsiflexion of the
left ankle improved but remained below the norm (20 degrees).
Conclusion:
After ten weeks of physiotherapy, clinically relevant improvements have occurred in muscle strength,
balance, mobility, and coordination, allowing the patient to resume activities such as internship,
school, walking, and cashier work. However, the goals for mobility, coordination, and balance have
not been achieved, making a return to korfball and stocking work impossible. The implication for the
profession is to implement stability exercises for the hip abductors in the early stages. Recovery is not
yet complete, indicating the need for further research into long-term interventions of at least 25
weeks after a TightRope™ surgery and ligament reconstruction in recreational athletes.
Inleiding
, Enkelblessures zijn een veelvoorkomend probleem in de sportgeneeskunde en fysiotherapie. In
Nederland werd in 2010 geschat dat er jaarlijks 910.000 enkelblessures plaatsvinden, waaronder
verstuikingen, bandletsels en breuken, als gevolg van dagelijkse activiteiten en sport. Deze blessures
hebben impact op het dagelijks functioneren, wat de maatschappelijke kosten verhoogt, onder
andere door benodigde operaties en revalidatietrajecten. Volgens Hubbard en Hicks-Little (2008)
duurt het herstel namelijk minstens 6 weken tot 3 maanden, afhankelijk van het type blessure. Vooral
jonge mensen tussen de 15 en 24 jaar lopen een verhoogd risico door de combinatie van lichamelijke
ontwikkeling, verhoogde fysieke activiteit en soms onvoldoende aandacht voor veiligheid (Kemler et
al., 2014).
Enkelblessures door sport komen veel voor. Volgens de NHG-richtlijn enkelbandletsels (2021) betreft
ongeveer één op de acht spoedeisendehulp (SEH) bezoeken voor sportblessures een enkelblessure
(14.600 van de 117.000 SEH-bezoeken). In 59% van de gevallen ging het om een contusie of een
bandletsel. Het meest voorkomende type blessure is een inversietrauma (Haarsman et al., 2021),
waarbij het anterieur talofibulaire ligament (ATFL) het vaakst is aangedaan (Hertel & Corbett, 2019).
De fysiotherapeutische behandeling van deze letsels richt zich op het verbeteren van mobiliteit
(rekoefeningen), proprioceptie en enkelstabiliteit (trainen op instabiele ondergronden) (Maduka et
al., 2023; Chun & Chow, 2002; Pearce et al., 2016).
Ongeveer 40% van de patiënten ontwikkelt chronische enkelinstabiliteit (CAI) na een trauma aan het
enkelgewricht. Dit komt doordat de enkelbanden na herhaaldelijk verzwikken lakser worden en
schade aan mechanoreceptoren de proprioceptie vermindert, waardoor de stabiliteit verder afneemt
(Xue et al., 2020). CAI wordt gediagnosticeerd wanneer de patiënt 12 maanden na het trauma nog
symptomen ervaart, zoals recidiverend verzwikken, zwelling, pijn en/of bewegingsbeperkingen.
(Hertel & Corbett, 2019). Fysiotherapie, waarbij balans en spierkracht worden getraind, kan de
enkelstabiliteit verbeteren (Han et al., 2022; Webster & Gribble, 2010; Negahban et al., 2022).
Syndosmoseletsel komt minder vaak voor. Het betreft tot 18% van de enkelbandletsels en ongeveer
10% van alle enkelverstuikingen (Voight et al., 2024; Dubin et al., 2011). Dit letsel ontstaat door hoge-
impact trauma’s (Lin et al., 2006). Syndosmoseletsel kan ernstige gevolgen hebben voor de mobiliteit
en stabiliteit van het enkelgewricht, wat conservatief werd behandeld met fysiotherapeutische
interventies, zoals rek- en stabiliteitsoefeningen (Porter et al., 2014; Williams & Allen, 2010).
Operatief werd het behandeld met schroeffixatie, maar deze methode vertraagt de revalidatie, omdat
de schroef na 3-6 maanden verwijderd moet worden en een nieuwe revalidatieperiode noodzakelijk
is (Sagi et al., 2012).
Sinds de introductie van de Syndesmotic TightRope™-procedure in de jaren 2000 wordt deze techniek
steeds vaker gebruikt (Street et al., 2021). De procedure biedt verschillende voordelen, zoals het
vermijden van een tweede operatie, een snellere terugkeer naar sport en de mogelijkheid om eerder
gewichtsbelasting mogelijk te maken, waardoor spieratrofie wordt voorkomen en het herstel wordt
bevorderd (Naqvi et al., 2012). Doordat normale bewegingsuitslag in de vroege genezingsfase
behouden blijft, is een snellere terugkeer naar een normaal looppatroon mogelijk, wat stijfheid
voorkomt (Voight et al., 2024).
