Media, Entertainment & Culture
Boek: basis samenvatting
Hoofdstuk 1
Definitie van Populaire Cultuur:
In dit boek wordt populaire cultuur gedefinieerd als de commerciële cultuurobjecten
die door de massa van de samenleving worden geconsumeerd. De analyse richt zich
op de productie, inhoud en receptie van deze objecten, evenals op de makers, de
culturele objecten zelf, het publiek (de ontvangers) en de sociale wereld waarin dit
alles zich afspeelt. De auteur benadrukt dat populaire cultuur een gevoel van nabijheid
en afstand creëert voor iedereen in een wereld waarin conformiteit wordt verwacht, iets
wat weinigen volledig kunnen bereiken. Dezelfde eigenschappen die ons uniek maken,
verhinderen ons ook om de populaire idealen van onze tijd te realiseren, die we
bevestigen en produceren via bijvoorbeeld muziek.
De Relatie tussen Populaire Cultuur en Identiteit:
Hoofdstuk 1 stelt de centrale onderzoeksvraag: Wat is de relatie tussen populaire
cultuur en identiteit?. De auteur merkt op dat vanuit een sociaalwetenschappelijk
perspectief de richting van de invloed niet vanzelfsprekend is. Het is een wezenlijk
verschil of men onderzoekt hoe populaire cultuur identiteit vormt, of hoe identiteit
populaire cultuur vormt. Het boek richt zich op de eerste richting van invloed door te
vragen hoe ras, klasse, gender, seksualiteit en handicap de productie, inhoud, het
publiek en de sociale wereld beïnvloeden voor televisie, muziek, film, tijdschriften,
boeken en het internet, zowel in de Verenigde Staten als daarbuiten.
Twee Contradictoire Rollen van Populaire Cultuur (Argument 1):
Populaire cultuur speelt een dubbele en contradictoire rol: het integreert ons in de
sociale wereld, terwijl het tegelijkertijd insisteert dat we er niet volledig in
geïntegreerd zijn. We worden uitgenodigd in de massamedia matrix, maar na deze
uitnodiging te hebben geaccepteerd, krijgen we constant het gevoel dat we niet op het
feest thuishoren. Populaire cultuur normaliseert onze identiteiten, terwijl het ons ook
brandmerkt als freaks en buitenstaanders.
Als voorbeeld noemt de auteur de personages in de televisieserie Glee. Hun gleeclub,
New Directions, geeft hen een gevoel van gemeenschap en acceptatie, maar de serie
benadrukt ook constant hun status als buitenbeentjes en de sociale uitdagingen
waarmee ze te maken krijgen op school en in de samenleving. Dit illustreert hoe
populaire cultuur tegelijkertijd insluiting en uitsluiting kan bewerkstelligen.
,De Culturele Diamant:
Het boek analyseert populaire cultuur aan de hand van het model van de culturele
diamant, dat vier met elkaar verbonden punten omvat: creators (makers), cultural
objects (culturele objecten), audiences (publiek/ontvangers) en de social world (de
sociale wereld). Elk van deze aspecten en hun onderlinge relaties worden in het boek
onderzocht om te begrijpen hoe sociale betekenissen worden gegenereerd door
commerciële cultuurobjecten.
De Massamedia Matrix:
Populaire cultuur is alomtegenwoordig (ubiquitous) en dringt door in vele aspecten van
ons dagelijks leven, zoals gesprekken met studenten en collega's, in de wachtkamer van
de dokter, enzovoort. De auteur introduceert het concept van de massamedia matrix
om deze doordringende aard van populaire cultuur te beschrijven. Hoewel het
misschien onmogelijk is om zich volledig aan deze matrix te onttrekken, laten creatieve
publieksgroepen zien dat het mogelijk is om in opstand te komen door de culturele
doelen en institutionele middelen te transformeren tot iets nieuws. Dit creatieve werk
van het publiek wordt op verschillende punten in het boek besproken.
Als een experiment voor de analyse van de massamedia, gebruikt de auteur de vijf
grote Amerikaanse televisienetwerken: NBC, ABC, CBS, Fox en The CW. Deze
netwerken maken deel uit van grotere mediaconglomeraten met complexe interlocks
(onderlinge verwevenheden) die de commerciële belangen van deze conglomeraten
dienen en tegelijkertijd de macht van consumenten kunnen ondermijnen.
Het begrip culture industry (cultuurindustrie) wordt geassocieerd met de mid-
twintigste-eeuwse geleerden Theodor Adorno en Max Horkheimer, die het in hun boek
"Dialectic of Enlightenment" (1944) beschouwden als de onvermijdelijke uitkomst van
het kapitalisme, dat volgens hen een cultureel proces was waarbij alles in een
commodity (handelswaar) werd veranderd.
De Matrix van Identiteit:
Naast de massamedia matrix, introduceert het boek de matrix van identiteit, waarin de
auteur vijf dimensies van identiteit onderzoekt: ras, klasse, gender, seksualiteit en
handicap. In een later hoofdstuk wordt ook nationale identiteit in mondiale
vergelijkingen behandeld. Hoewel deze dimensies voor analytische doeleinden
afzonderlijk worden bekeken, wordt er altijd rekening gehouden met hun onderlinge
verband (intersectionality).
Het effect van eendimensionale labels die door populaire cultuur worden gecreëerd, is
dat ontvangers vreemden worden in de zin die Georg Simmel besprak: zowel deel van
de gemeenschap als er apart van. Simmels concept van "The Stranger" stelt dat de
vreemdeling niet van ver komt, maar een potentieel zwervend persoon is die vaste
, groepsleden confronteert met het feit dat ze niet volledig geïntegreerd zijn. We worden
geïdentificeerd door onze namen, maar ook gereduceerd tot één aspect van wie we zijn.
Voorlopige Argumenten (Vervolg):
• Argument 2: Productie, inhoud en receptie zijn diep met elkaar verbonden en
ingebed in de grotere sociale wereld. Elke poging om populaire cultuur te
begrijpen moet deze onderlinge verbindingen en de bredere sociale context in
overweging nemen. Publieksgroepen brengen verschillende ervaringen mee
wanneer ze cultuur consumeren en hebben ongelijke toegang tot cultuur.
Economische factoren spelen bijvoorbeeld een rol in hoe we allemaal toegang
hebben tot televisie.
• Het boek stelt verder dat de relatie tussen identiteit en populaire cultuur een
soort contradictie creëert die ons vertelt dat culturele doelen kunnen worden
bereikt zonder de middelen te bieden om ze realistisch te bereiken – omdat de
doelen in feite onbereikbaar zijn.
• Ten slotte wordt geargumenteerd dat identiteit diepe ongelijkheden creëert die
veel verder gaan dan het afbakenen van nichemarkten; ze drijven ons uit elkaar
en verergeren culturele, economische en structurele hiërarchieën.
Een Veldgids voor Analyse:
Dit boek is ontworpen als een veldgids voor studenten en wetenschappers die
geïnteresseerd zijn in het bestuderen van de invloed van identiteit op commerciële
cultuur. Het vat de manieren samen waarop deze invloed is onderzocht, samen met de
belangrijkste relevante bevindingen. Het brengt een breed scala aan sociologische
theorieën en methoden samen om deze kwestie te onderzoeken, met de nadruk op
sociologisch onderzoek (vooral de sociologie van cultuur), maar het put ook uit
communicatiewetenschappen (voor perspectieven op de organisatie en invloed van de
media-industrieën) en cultural studies (voor methoden van close textual analysis van
culturele objecten). De sociologie van cultuur benadrukt de
betekenisgevingsstrategieën die publieksleden gebruiken om culturele objecten te
transformeren in een reeks betekenissen en waarden die hun dagelijkse handelingen en
voorkeuren sturen. Het boek maakt gebruik van zowel klassieke als hedendaagse
theorieën en theoretici.
Tabel 1.3 geeft een overzicht van de theoretische benaderingen die in elk hoofdstuk
van het boek worden gebruikt. Voor hoofdstuk 1 worden de perspectieven van Georg
Simmel ("The Stranger") en Theodor Adorno en Max Horkheimer (analyse van de
cultuurindustrie) genoemd, evenals recent werk van Robert McChesney.
Naast theorieën introduceert het boek ook verschillende methodologische
benaderingen. In elk van de hoofdstukken 2 tot 6 worden drie methodologische
Boek: basis samenvatting
Hoofdstuk 1
Definitie van Populaire Cultuur:
In dit boek wordt populaire cultuur gedefinieerd als de commerciële cultuurobjecten
die door de massa van de samenleving worden geconsumeerd. De analyse richt zich
op de productie, inhoud en receptie van deze objecten, evenals op de makers, de
culturele objecten zelf, het publiek (de ontvangers) en de sociale wereld waarin dit
alles zich afspeelt. De auteur benadrukt dat populaire cultuur een gevoel van nabijheid
en afstand creëert voor iedereen in een wereld waarin conformiteit wordt verwacht, iets
wat weinigen volledig kunnen bereiken. Dezelfde eigenschappen die ons uniek maken,
verhinderen ons ook om de populaire idealen van onze tijd te realiseren, die we
bevestigen en produceren via bijvoorbeeld muziek.
De Relatie tussen Populaire Cultuur en Identiteit:
Hoofdstuk 1 stelt de centrale onderzoeksvraag: Wat is de relatie tussen populaire
cultuur en identiteit?. De auteur merkt op dat vanuit een sociaalwetenschappelijk
perspectief de richting van de invloed niet vanzelfsprekend is. Het is een wezenlijk
verschil of men onderzoekt hoe populaire cultuur identiteit vormt, of hoe identiteit
populaire cultuur vormt. Het boek richt zich op de eerste richting van invloed door te
vragen hoe ras, klasse, gender, seksualiteit en handicap de productie, inhoud, het
publiek en de sociale wereld beïnvloeden voor televisie, muziek, film, tijdschriften,
boeken en het internet, zowel in de Verenigde Staten als daarbuiten.
Twee Contradictoire Rollen van Populaire Cultuur (Argument 1):
Populaire cultuur speelt een dubbele en contradictoire rol: het integreert ons in de
sociale wereld, terwijl het tegelijkertijd insisteert dat we er niet volledig in
geïntegreerd zijn. We worden uitgenodigd in de massamedia matrix, maar na deze
uitnodiging te hebben geaccepteerd, krijgen we constant het gevoel dat we niet op het
feest thuishoren. Populaire cultuur normaliseert onze identiteiten, terwijl het ons ook
brandmerkt als freaks en buitenstaanders.
Als voorbeeld noemt de auteur de personages in de televisieserie Glee. Hun gleeclub,
New Directions, geeft hen een gevoel van gemeenschap en acceptatie, maar de serie
benadrukt ook constant hun status als buitenbeentjes en de sociale uitdagingen
waarmee ze te maken krijgen op school en in de samenleving. Dit illustreert hoe
populaire cultuur tegelijkertijd insluiting en uitsluiting kan bewerkstelligen.
,De Culturele Diamant:
Het boek analyseert populaire cultuur aan de hand van het model van de culturele
diamant, dat vier met elkaar verbonden punten omvat: creators (makers), cultural
objects (culturele objecten), audiences (publiek/ontvangers) en de social world (de
sociale wereld). Elk van deze aspecten en hun onderlinge relaties worden in het boek
onderzocht om te begrijpen hoe sociale betekenissen worden gegenereerd door
commerciële cultuurobjecten.
De Massamedia Matrix:
Populaire cultuur is alomtegenwoordig (ubiquitous) en dringt door in vele aspecten van
ons dagelijks leven, zoals gesprekken met studenten en collega's, in de wachtkamer van
de dokter, enzovoort. De auteur introduceert het concept van de massamedia matrix
om deze doordringende aard van populaire cultuur te beschrijven. Hoewel het
misschien onmogelijk is om zich volledig aan deze matrix te onttrekken, laten creatieve
publieksgroepen zien dat het mogelijk is om in opstand te komen door de culturele
doelen en institutionele middelen te transformeren tot iets nieuws. Dit creatieve werk
van het publiek wordt op verschillende punten in het boek besproken.
Als een experiment voor de analyse van de massamedia, gebruikt de auteur de vijf
grote Amerikaanse televisienetwerken: NBC, ABC, CBS, Fox en The CW. Deze
netwerken maken deel uit van grotere mediaconglomeraten met complexe interlocks
(onderlinge verwevenheden) die de commerciële belangen van deze conglomeraten
dienen en tegelijkertijd de macht van consumenten kunnen ondermijnen.
Het begrip culture industry (cultuurindustrie) wordt geassocieerd met de mid-
twintigste-eeuwse geleerden Theodor Adorno en Max Horkheimer, die het in hun boek
"Dialectic of Enlightenment" (1944) beschouwden als de onvermijdelijke uitkomst van
het kapitalisme, dat volgens hen een cultureel proces was waarbij alles in een
commodity (handelswaar) werd veranderd.
De Matrix van Identiteit:
Naast de massamedia matrix, introduceert het boek de matrix van identiteit, waarin de
auteur vijf dimensies van identiteit onderzoekt: ras, klasse, gender, seksualiteit en
handicap. In een later hoofdstuk wordt ook nationale identiteit in mondiale
vergelijkingen behandeld. Hoewel deze dimensies voor analytische doeleinden
afzonderlijk worden bekeken, wordt er altijd rekening gehouden met hun onderlinge
verband (intersectionality).
Het effect van eendimensionale labels die door populaire cultuur worden gecreëerd, is
dat ontvangers vreemden worden in de zin die Georg Simmel besprak: zowel deel van
de gemeenschap als er apart van. Simmels concept van "The Stranger" stelt dat de
vreemdeling niet van ver komt, maar een potentieel zwervend persoon is die vaste
, groepsleden confronteert met het feit dat ze niet volledig geïntegreerd zijn. We worden
geïdentificeerd door onze namen, maar ook gereduceerd tot één aspect van wie we zijn.
Voorlopige Argumenten (Vervolg):
• Argument 2: Productie, inhoud en receptie zijn diep met elkaar verbonden en
ingebed in de grotere sociale wereld. Elke poging om populaire cultuur te
begrijpen moet deze onderlinge verbindingen en de bredere sociale context in
overweging nemen. Publieksgroepen brengen verschillende ervaringen mee
wanneer ze cultuur consumeren en hebben ongelijke toegang tot cultuur.
Economische factoren spelen bijvoorbeeld een rol in hoe we allemaal toegang
hebben tot televisie.
• Het boek stelt verder dat de relatie tussen identiteit en populaire cultuur een
soort contradictie creëert die ons vertelt dat culturele doelen kunnen worden
bereikt zonder de middelen te bieden om ze realistisch te bereiken – omdat de
doelen in feite onbereikbaar zijn.
• Ten slotte wordt geargumenteerd dat identiteit diepe ongelijkheden creëert die
veel verder gaan dan het afbakenen van nichemarkten; ze drijven ons uit elkaar
en verergeren culturele, economische en structurele hiërarchieën.
Een Veldgids voor Analyse:
Dit boek is ontworpen als een veldgids voor studenten en wetenschappers die
geïnteresseerd zijn in het bestuderen van de invloed van identiteit op commerciële
cultuur. Het vat de manieren samen waarop deze invloed is onderzocht, samen met de
belangrijkste relevante bevindingen. Het brengt een breed scala aan sociologische
theorieën en methoden samen om deze kwestie te onderzoeken, met de nadruk op
sociologisch onderzoek (vooral de sociologie van cultuur), maar het put ook uit
communicatiewetenschappen (voor perspectieven op de organisatie en invloed van de
media-industrieën) en cultural studies (voor methoden van close textual analysis van
culturele objecten). De sociologie van cultuur benadrukt de
betekenisgevingsstrategieën die publieksleden gebruiken om culturele objecten te
transformeren in een reeks betekenissen en waarden die hun dagelijkse handelingen en
voorkeuren sturen. Het boek maakt gebruik van zowel klassieke als hedendaagse
theorieën en theoretici.
Tabel 1.3 geeft een overzicht van de theoretische benaderingen die in elk hoofdstuk
van het boek worden gebruikt. Voor hoofdstuk 1 worden de perspectieven van Georg
Simmel ("The Stranger") en Theodor Adorno en Max Horkheimer (analyse van de
cultuurindustrie) genoemd, evenals recent werk van Robert McChesney.
Naast theorieën introduceert het boek ook verschillende methodologische
benaderingen. In elk van de hoofdstukken 2 tot 6 worden drie methodologische
