Fysiotherapie Jaar 2 Blok C Intramurale zorg (Zorginstellingen) uitwerking toetsmatrijs (samenvatting kennistoets)

,Fysiologie
Pathofysiologie van centraal zenuwstelsel
Biologisch herstel
Motorische herstelfasen volgens Twitchell/Brunnström (FMA):
 Fase 0. Slappe stadium
o Er is geen tonus en er kan geen rekreflex worden uitgelokt
 Fase 1. Reflex-tonus verschijnt
o Er is een tonustoename, rekreflexen kunnen worden uitgelokt, ook
andere reflexen kunnen worden ingeschakeld om tonus op te
bouwen en de eerste componenten van de massasynergieën
onwillekeurig te laten optreden
 Fase 2. Massasynergieën
o De patiënt is in staat om willekeurig te bewegen en kan alleen
(patroonmatig, dwangmatig) de massasynergieën uitvoeren
 Fase 3. Eenvoudige dissociaties
o De patiënt is in staat om willekeurige eenvoudige bewegingen te
maken waarbij elementen van de flexie- en extensiesynergie
gecombineerd worden (met name proximaal)
 Fase 4. Proximale selectiviteit
o De patiënt is in staat om proximaal willekeurig selectief te
bewegen en is niet meer afhankelijk van massasynergieën, distaal
is er geen fijne, selectieve motoriek mogelijk
 Fase 5. Normaal selectief bewegen
o De patiënt is in staat om proximaal en distaal willekeurig en
selectief te bewegen en kan zowel grove als fijne motoriek
uitvoeren

Factoren die natuurlijk herstel beïnvloeden:
 Leeftijd
 Symmetrie van de laesie
 Ontstaanssnelheid
 Grootte van de laesie
 Lokalisatie van de laesie
 Geslacht
 Therapie

Herstel in de acute fase:
 Reperfusie van ischemische gebieden
 Ontstekingsfase en oedeem
o Penumbra = de regio rond een ischemische gebeurtenis.
o Diaschisis = plotselinge verandering van functie in een deel van
de hersenen dat verbonden is met een afgelegen, maar
beschadigd hersengebied.
 Medische interventie om schade te beperken
o Thrombectomie

, o Thrombolyse
o Bloedplaatjesremmer (acetylsalicaalzuur)
o Statines
o Antihypertensive
o Orale antistolling
o Craniotomie
o Operatieve behandeling stenose carotis
o Coiling (subarachnoïdaal)
o Clipping
o Koelen

Herstel na een CVA:
 Anatomisch geïnduceerd: spontaan biologisch herstel
o Collateraalwerking in de cirkel van Willis (soort natuurlijke bypass)
 Plasticiteit
o Modal plasticity = binnen hetzelfde gebied worden netwerken
actief.
o Cross-modale plasticiteit = taken worden overgenomen door
andere delen van de cortex.
o Sprouting = uitgroeien van uitlopers in het neuron
o Synaptogenese = vormen van nieuwe synapsen: behavioural
restitution (behavioral or true recovery)
o Neurogenese = stamcellen vormen zich tot nieuwe neuronen
 In fylogenetisch oudere delen (hippocampus)
 Deels in nieuwe delen maar niet functioneel
o Compensatie: bij onvoldoende mogelijkheden tot functioneel
herstel van de laesie
 Motorisch leren
 Reorganisatie corticale map (opnieuw inrichten/verdelen van taken over
cellen die geen functie meer hebben)


Hartcyclus, ECG, regeling hartactiviteit
Prikkels ontstaan in het hart zelf, in de
sinusknoop (SA-knoop) in het
rechteratrium. Via de AV-knoop wordt de
actiepotentiaal voortgeleid via de bundel
van His, de bundeltakken en de
Purkinje-vezels naar de hartspiercellen
van de ventrikel.
De sinusknoop bevat pacemakercellen
waarin na een langzame depolarisatie
een actiepotentiaal ontstaat. Deze
actiepotentiaal bereikt de AV-knoop. Hier
verloopt de prikkelgeleiding veel
langzamer, wat belangrijk is voor een
effectieve bloedstroom uit het atrium
naar de ventrikel.

, Als de sinusknoop uitvalt, blijken er in de AV-knoop spontaan
actiepotentialen te ontstaan. Dat gebeurt in een lagere frequentie dan in
de SA-knoop (doordat depolarisatie in de AV-knoop langzamer verloopt en
de drempelwaarde later wordt bereikt). Bij een normaal functionerende
SA-knoop krijgen de AV-pacemakercellen geen kans om spontaan te
depolariseren, omdat ze al eerder door de actiepotentiaal vanuit het
atrium zijn gedepolariseerd.
De prikkeloverdracht tussen myocardcellen loopt via nexus-verbindingen
(verbindingen tussen hartspiercellen waardoor er snelle prikkelgeleiding
plaats kan vinden).

Elektrocardiogram (ECG)
ECG = de registratie van potentiaalveranderingen in het hart.
 P-top: depolarisatie van de atria
 QRS-complex: depolarisatie van de ventrikels
 T-top: repolarisatie van de ventrikels
De P-top is lager dan de R-top, doordat er minder atriumspiervezels zijn
dan ventrikelspiervezels.
De T-top is breder dan het QRS-complex, doordat de repolarisatie van de
ventrikels langzamer verloopt dan de depolarisatie. Bij hypertrofie van het
myocard worden hogere voltages geregistreerd dan normaal, doordat er
meer spierweefsel is.

Om ECG’s te kunnen beoordelen zijn er afspraken gemaakt over de plaats
van de elektroden en de afleidingen. Er worden twaalf afleidingen
geregistreerd. Daarvoor worden tien elektroden op de huid geplaatst:
 Vier op de extremiteiten (beide polsen, linkerenkel om te meten,
rechterenkel als referentie)
 Zes op de borstwand

Bij de drie bipolaire afleidingen worden de potentiaalverschillen tussen
twee extremiteiten geregistreerd:
 I linkerarm-rechterarm (LA-RA)
 II linkerbeen-rechterarm (LB-RA)
 III linkerbeen-linkerarm (LB-LA)
Daarnaast worden drie unipolaire afleidingen geregistreerd (aVR, aVL,
aVF).

De registratie van een ECG wordt verstoord door bewegen. Ook
depolarisaties van skeletspieren leiden namelijk tot
potentiaalveranderingen aan de huid.

Hartcyclus
 De ventrikels worden gevuld vanuit
de atria: bloed stroomt door
geopende AV-kleppen de ventrikels
in
 Bij het begin van ventrikelcontractie
sluiten de AV-kleppen