Het Leven Zelf - Roelof ten Napel
Hoofdstuk 1 t/m 3
“Amos zei dat er nu maar geen oplossing kwam, dat het steeds even goed
leek te gaan en dan weer niet, alles weer inzakte.”
In Het Leven Zelf bestaan de zinnen uit ongecompliceerd en vloeiend
taalgebruik. Er worden alledaagse situaties en herinneringen, samengaand
met persoonlijke emoties, omschreven. Het is geschreven vanuit een
verhuld ik-perspectief. Elk hoofdstuk behandeld een nieuw personage met
betrekking tot de hoofdpersoon Amos. De schrijfstijl bevalt mij omdat het
gemakkelijk wegleest maar wel emotionele en psychische kenmerken
bevat. Het verhaal draait om jongvolwassenen en is daardoor herkenbaar.
Zo werd er bijvoorbeeld stress over studie en de nabije toekomst
beschreven, waar ook ik mij soms zorgen over maak. Ik vraag me af wat ik
nog meer over Amos te weten ga komen en in welk opzicht de andere
personages kijken naar zijn zelfmoord, die al vrij snel ter sprake kwam.
Daarnaast betwijfel ik of de auteur de exacte reden voor deze zelfmoord
gaat weggeven of dat hij de lezer de optie geeft deze zelf te beoordelen.
Hoofdstuk 4 t/m 6
“Steeds vaker bekroop hem de gedachte dat iedereen, ergens, had leren
praten, en hij die éne bijeenkomst gemist had.”
Het lijkt net alsof het boek bestaat uit allerlei aparte boekjes met ieder een
eigen verhaallijn, die uiteindelijk allemaal bij elkaar passen door de
achterliggende relatie tot Amos. Zoals het citaat, worden de zinnen steeds
poëtischer maar zijn vooralsnog goed te begrijpen. Hoofdstuk 5 beschrijft
het verhaal van Lukas waar verschillende thema’s in voorkomen: liefde,
spijt en verlangen. De manier waarop deze gevoelens zijn omschreven zijn
herkenbaar en realistisch voor de lezer. Ik ga ervan uit dat de schrijfstijl
zich gedurende het boek hetzelfde blijft aanhouden en dat er een steeds
duidelijker beeld ontstaat over de actie van Amos. Het is nog maar de
vraag welke bedoeling de auteur had voor dit boek, ik denk moraliserend
en toch ontroerend.
Hoofdstuk 7 t/m 9
“Je kunt hem niet meer kwijtraken, Daphne. Je kunt hem alleen nog
proberen te bewaren.”
De verschillende invalshoeken maken het boek authentiek en origineel ten
opzichte van andere boeken die ik heb gelezen. Ik vind het indrukwekkend
hoe Roelof ten Napel gevoelens duidelijk overbrengt op de lezer maar niet
al te complex maakt. Beschreven gedachtegangen zijn herkenbaar.
Gewone alledaagse gesprekken vinden plaats en worden dan ook
genoemd, dit laat het echte leven zien: Het Leven Zelf. Ik ben benieuwd
hoe ten Napel een slot gaat maken aan dit boek aangezien de
hoofdstukken behoorlijk van elkaar verschillen. Doordat er velen
herinneringen worden besproken is er ook geen sprake van een
chronologische schrijfwijze. In Hoofdstuk 9 wordt een rouwend
schuldgevoel beschreven wanneer Guus terugdenkt aan het moment dat
hij afscheid nam terwijl hij nog niet op de hoogte was van wat Amos van
Hoofdstuk 1 t/m 3
“Amos zei dat er nu maar geen oplossing kwam, dat het steeds even goed
leek te gaan en dan weer niet, alles weer inzakte.”
In Het Leven Zelf bestaan de zinnen uit ongecompliceerd en vloeiend
taalgebruik. Er worden alledaagse situaties en herinneringen, samengaand
met persoonlijke emoties, omschreven. Het is geschreven vanuit een
verhuld ik-perspectief. Elk hoofdstuk behandeld een nieuw personage met
betrekking tot de hoofdpersoon Amos. De schrijfstijl bevalt mij omdat het
gemakkelijk wegleest maar wel emotionele en psychische kenmerken
bevat. Het verhaal draait om jongvolwassenen en is daardoor herkenbaar.
Zo werd er bijvoorbeeld stress over studie en de nabije toekomst
beschreven, waar ook ik mij soms zorgen over maak. Ik vraag me af wat ik
nog meer over Amos te weten ga komen en in welk opzicht de andere
personages kijken naar zijn zelfmoord, die al vrij snel ter sprake kwam.
Daarnaast betwijfel ik of de auteur de exacte reden voor deze zelfmoord
gaat weggeven of dat hij de lezer de optie geeft deze zelf te beoordelen.
Hoofdstuk 4 t/m 6
“Steeds vaker bekroop hem de gedachte dat iedereen, ergens, had leren
praten, en hij die éne bijeenkomst gemist had.”
Het lijkt net alsof het boek bestaat uit allerlei aparte boekjes met ieder een
eigen verhaallijn, die uiteindelijk allemaal bij elkaar passen door de
achterliggende relatie tot Amos. Zoals het citaat, worden de zinnen steeds
poëtischer maar zijn vooralsnog goed te begrijpen. Hoofdstuk 5 beschrijft
het verhaal van Lukas waar verschillende thema’s in voorkomen: liefde,
spijt en verlangen. De manier waarop deze gevoelens zijn omschreven zijn
herkenbaar en realistisch voor de lezer. Ik ga ervan uit dat de schrijfstijl
zich gedurende het boek hetzelfde blijft aanhouden en dat er een steeds
duidelijker beeld ontstaat over de actie van Amos. Het is nog maar de
vraag welke bedoeling de auteur had voor dit boek, ik denk moraliserend
en toch ontroerend.
Hoofdstuk 7 t/m 9
“Je kunt hem niet meer kwijtraken, Daphne. Je kunt hem alleen nog
proberen te bewaren.”
De verschillende invalshoeken maken het boek authentiek en origineel ten
opzichte van andere boeken die ik heb gelezen. Ik vind het indrukwekkend
hoe Roelof ten Napel gevoelens duidelijk overbrengt op de lezer maar niet
al te complex maakt. Beschreven gedachtegangen zijn herkenbaar.
Gewone alledaagse gesprekken vinden plaats en worden dan ook
genoemd, dit laat het echte leven zien: Het Leven Zelf. Ik ben benieuwd
hoe ten Napel een slot gaat maken aan dit boek aangezien de
hoofdstukken behoorlijk van elkaar verschillen. Doordat er velen
herinneringen worden besproken is er ook geen sprake van een
chronologische schrijfwijze. In Hoofdstuk 9 wordt een rouwend
schuldgevoel beschreven wanneer Guus terugdenkt aan het moment dat
hij afscheid nam terwijl hij nog niet op de hoogte was van wat Amos van
