Samenvatting ademhalingsstelsel
Inleiding
Ademhalingsstelsel neemt zuurstof op voor de lichaamscellen en verwijdert de
koolstofdioxide. Uitwisseling van deze gassen vindt plaats in de longen in een kleine
ruimten gevuld met lucht. namelijk de alveoli (longblaasjes). Oppervlak van deze
laagjes moet dun zijn zodat er makkelijk diffusie kan optreden.
Interstitiële vloeistof → Het vocht in de cellen in het onderhuids weefsel. In dit
vocht meet de sensor de glucose waarde.
Hoofdstuk 15.1.1
Ademhalingsstelsel heeft 5 functies:
- Het vormen van een groot oppervlak voor de gaswisseling tussen de lucht en
het bloed.
- Het verplaatsen van het lucht van en naar het gaswisseling oppervlak in de
longen.
- Het beschermen van de alveolaire oppervlak tegen uitdroging en
temperatuurverandering en het verdedigen tegen binnendringende
ziekteverwekkers.
- Het vormen van geluiden zoals zingen en praten.
- Het bevorderen van de reukzin door de reukcellen in de neusholte.
Hoofdstuk 15.1.2
Het bovenste deel van de luchtwegen bestaat uit de neus, de neusholte, de
paranasale sinussen (met lucht gevulde holte rondom de neusholte) en de farynx
(keel). Deze structuren zorgt ervoor dat de ingeademde lucht wordt gefilterd,
verwarmd, en bevochtigd. Hierdoor worden de kwetsbare structuren van het
onderste deel van de luchtwegen beschermd.
Het onderste deel van de luchtwegen bestaat uit de larynx (strottenhoofd =
kraakbeenstructuur die de stemspleet en de stembanden omgeeft en beschermt), de
trachea (luchtpijp), bronchiën (vertakkingen waardoor luchtpijp verbonden is met
longen), en de longen die de bronchiolen (= doorgang van transport van lucht) en de
alveoli bevatten.
Luchtwegen → de buizen waardoor lucht van en naar de uitwisselingsoppervlakken
van de longen wordt vervoert.
Het gedeelte geleiding van lucht begint bij de ingang van de neusholte en loopt door
naar de farynx (keelholte), de larynx (het strottenhoofd), de trachea (luchtpijp), de
bronchiën en de grotere bronchiolen.
,Het gedeelte voor gaswisseling bestaat uit de respiratoire bronchiolen (kleinste en
dunste bronchiolen) en de alveoli (longblaasjes) in de longen.
Luchtwegen brengen lucht naar longen maar tegen die tijd dat de ingeademde lucht
de alveoli bereikt, zijn de vreemdste deeltjes en de meeste ziekteverwekkers
verwijderd en is de temperatuur en vochtigheid al goed. Deze voorbehandeling is te
danken aan de respiratoire mucosa (reiniging van inkomende lucht).
Mucosa = Slijmvlies
Het slijmvlies bekleedt de buizen van het ademhalingsstelsel.
Het slijmvlies = een dekweefsel met slijmcellen.
Het slijmvlies bestaat uit een respiratoir epitheel (weefsel dat iets bedekt en
contact heeft met de buitenwereld). Dit is een cilinderepitheel met trilharen en bevat
veel slijmvlies.
De lamina propria het bindweefsel dat onder het epitheelweefsel ligt en het epitheel
ondersteunt. Deze bevat slijmklieren die hun klierproducten afgeven op het
oppervlak van het dekweefsel.
Het trilhaarepitheel met de slijmcellen en slijmklieren vormen een slijmlaag. De
slijmlaag strekt zich uit vanaf de neusholte tot aan de bronchi. Trilharen vegen het
slijm met gevangen celresten in de richting van de farynx (keelholte). Dit proces heet
de Mucociliaire lift. De celresten en de micro-organismen kunnen worden
doorgeslikt en afgebroken worden door de enzymen en het zuur in de maag.
Hoofdstuk 15.2.1
Lucht komt binnen via de neusopeningen (nares), die in de neusholte uitmonden.
Het vestibulum nasi → de ruimte die door de flexibele weefsels van de neus wordt
omsloten. Hier steken ruwe hare (vibrissae) door de neusgaten naar buiten. Dit
zorgt ervoor dat de grote deeltjes zoals zand en stof niet met de lucht meekomen
naar de neusholte.
De maxilla (kaakbeen), Os nasale (neusbeen), os frontale (voorhoofdsbeen), os
ethmoidale (zeefbeen), Os sphenoidale (wiggenbeen). Dit alles behoort tot de
bovenste wanden van de neusholte.
Het neustussenschot verdeelt de neusholte in een linker- en rechterkant. Het voorste
gedeelte van het neustussenschot bestaat uit hyalien kraakbeen.
Het benige achterste gedeelte bestaat uit gedeelten van het vomer
(ploegschaarbeen) en het os ethmoidale (zeefbeen).
Een benig hard gehemelte, dat uit het gehemeltebeen en kaakbeen bestaat, vormt
de bodem van de neusholte en scheidt de neusholte en mondholte van elkaar.
Een vlezig zacht gehemelte loopt achter het hard gehemelte en vormt de bodem van
de nasofarynx → het bovenste deel van de keel.
Neusholte komt uit in de nasofarynx bij de achterste inwendige neusopeningen of
(choanae). De bovenste, middelste en onderste neusschelp (concha) lopen vanuit
de zijwanden van de neusholte in de richting van het neustussenschot (septum
nasala).
, wanneer er in de ingeademde lucht veel grote stukken vuil of ziekteverwekkers zitten
wordt er meer slijm aangemaakt en zul je een loopneus hebben.
Hoofdstuk 15.2.2
De farynx bestaat uit drie delen: de nasofarynx, de orofarynx en de laryngofarynx.
- De nasofarynx is via de achterste inwendige neusopeningen verbonden met
de neusholte en loopt door tot de achterste rand van het zachte gehemelte.
op de achterste rand van het nasofarynx, die met trilhaarepitheel is bekleed,
bevindt zich een keelamandel en de doorgang naar de buis van eustachius
- De orofarynx loopt van het zachte gehemelte naar de basis van de tong. In
de wanden van de orofarynx liggen de gehemelte amandelen.
- De smalle laryngofarynx ligt tussen de basis van de tong en de slokdarm
(oesophagus).
Stoffen die het spijsverteringskanaal binnengaan passeren de orofarynx en de
laryngofarynx. Deze onderdelen zijn bekleed met een gelaagd plaveiselepitheel, dat
bestand is tegen mechanische slijtage, agressieve stoffen en binnendringende
ziekteverwekkers.
Hoofdstuk 15.2.3
Ingeademde lucht gaat van de farynx naar de larynx via een smalle opening
genaamt de glottis (stemspleet). De glottis is het stemapparaat.
De larynx → (strottenhoofd) een kraakbenige buis die de glottis omgeeft en
beschermt. Deze buis bestaat uit negen kraakbeendelen die door banden,
skeletspieren of beide op hun plaats worden gehouden.
De drie grootste kraakbeendelen zijn: het strottenklepje, het schildkraakbeen en
het ringvormige kraakbeen.
Het strottenklepje = epiglottis → steekt boven de glottis uit en vormt een afdekking
over de glottis. Tijdens het slikken komt de larynx omhoog en vouwt het elastische
strotteklepje zich naar achteren over de stemspleet, waardoor wordt voorkomen dat
vloeistof of vast voedsel in de luchtwegen komt.
Het gebogen cartilago thyroidea (schildkraakbeen) vormt een groot deel van de
voorste en laterale oppervlakken (zijkanten) van de larynx. Een opvallende rand van
de voorste oppervlakte van dit kraakbeen vormt de adamsappel.
Het cartilago cricoïdea (ringvormige kraakbeen) ligt onder het schildkraakbeen
Dit ringvormige kraakbeen ondersteunt de larynx aan de achterkant. Het
schildkraakbeen en het ringvormige kraakbeen beschermen de stemspleet en de
toegang tot de luchtpijp.
De larynx bevat ook drie paar kleinere kraakbeenstukken die door het ringvormige
kraakbeen worden ondersteunt: cartilago arytenoidea, cartilago corniculata, cartilago
cuneiformis.
Inleiding
Ademhalingsstelsel neemt zuurstof op voor de lichaamscellen en verwijdert de
koolstofdioxide. Uitwisseling van deze gassen vindt plaats in de longen in een kleine
ruimten gevuld met lucht. namelijk de alveoli (longblaasjes). Oppervlak van deze
laagjes moet dun zijn zodat er makkelijk diffusie kan optreden.
Interstitiële vloeistof → Het vocht in de cellen in het onderhuids weefsel. In dit
vocht meet de sensor de glucose waarde.
Hoofdstuk 15.1.1
Ademhalingsstelsel heeft 5 functies:
- Het vormen van een groot oppervlak voor de gaswisseling tussen de lucht en
het bloed.
- Het verplaatsen van het lucht van en naar het gaswisseling oppervlak in de
longen.
- Het beschermen van de alveolaire oppervlak tegen uitdroging en
temperatuurverandering en het verdedigen tegen binnendringende
ziekteverwekkers.
- Het vormen van geluiden zoals zingen en praten.
- Het bevorderen van de reukzin door de reukcellen in de neusholte.
Hoofdstuk 15.1.2
Het bovenste deel van de luchtwegen bestaat uit de neus, de neusholte, de
paranasale sinussen (met lucht gevulde holte rondom de neusholte) en de farynx
(keel). Deze structuren zorgt ervoor dat de ingeademde lucht wordt gefilterd,
verwarmd, en bevochtigd. Hierdoor worden de kwetsbare structuren van het
onderste deel van de luchtwegen beschermd.
Het onderste deel van de luchtwegen bestaat uit de larynx (strottenhoofd =
kraakbeenstructuur die de stemspleet en de stembanden omgeeft en beschermt), de
trachea (luchtpijp), bronchiën (vertakkingen waardoor luchtpijp verbonden is met
longen), en de longen die de bronchiolen (= doorgang van transport van lucht) en de
alveoli bevatten.
Luchtwegen → de buizen waardoor lucht van en naar de uitwisselingsoppervlakken
van de longen wordt vervoert.
Het gedeelte geleiding van lucht begint bij de ingang van de neusholte en loopt door
naar de farynx (keelholte), de larynx (het strottenhoofd), de trachea (luchtpijp), de
bronchiën en de grotere bronchiolen.
,Het gedeelte voor gaswisseling bestaat uit de respiratoire bronchiolen (kleinste en
dunste bronchiolen) en de alveoli (longblaasjes) in de longen.
Luchtwegen brengen lucht naar longen maar tegen die tijd dat de ingeademde lucht
de alveoli bereikt, zijn de vreemdste deeltjes en de meeste ziekteverwekkers
verwijderd en is de temperatuur en vochtigheid al goed. Deze voorbehandeling is te
danken aan de respiratoire mucosa (reiniging van inkomende lucht).
Mucosa = Slijmvlies
Het slijmvlies bekleedt de buizen van het ademhalingsstelsel.
Het slijmvlies = een dekweefsel met slijmcellen.
Het slijmvlies bestaat uit een respiratoir epitheel (weefsel dat iets bedekt en
contact heeft met de buitenwereld). Dit is een cilinderepitheel met trilharen en bevat
veel slijmvlies.
De lamina propria het bindweefsel dat onder het epitheelweefsel ligt en het epitheel
ondersteunt. Deze bevat slijmklieren die hun klierproducten afgeven op het
oppervlak van het dekweefsel.
Het trilhaarepitheel met de slijmcellen en slijmklieren vormen een slijmlaag. De
slijmlaag strekt zich uit vanaf de neusholte tot aan de bronchi. Trilharen vegen het
slijm met gevangen celresten in de richting van de farynx (keelholte). Dit proces heet
de Mucociliaire lift. De celresten en de micro-organismen kunnen worden
doorgeslikt en afgebroken worden door de enzymen en het zuur in de maag.
Hoofdstuk 15.2.1
Lucht komt binnen via de neusopeningen (nares), die in de neusholte uitmonden.
Het vestibulum nasi → de ruimte die door de flexibele weefsels van de neus wordt
omsloten. Hier steken ruwe hare (vibrissae) door de neusgaten naar buiten. Dit
zorgt ervoor dat de grote deeltjes zoals zand en stof niet met de lucht meekomen
naar de neusholte.
De maxilla (kaakbeen), Os nasale (neusbeen), os frontale (voorhoofdsbeen), os
ethmoidale (zeefbeen), Os sphenoidale (wiggenbeen). Dit alles behoort tot de
bovenste wanden van de neusholte.
Het neustussenschot verdeelt de neusholte in een linker- en rechterkant. Het voorste
gedeelte van het neustussenschot bestaat uit hyalien kraakbeen.
Het benige achterste gedeelte bestaat uit gedeelten van het vomer
(ploegschaarbeen) en het os ethmoidale (zeefbeen).
Een benig hard gehemelte, dat uit het gehemeltebeen en kaakbeen bestaat, vormt
de bodem van de neusholte en scheidt de neusholte en mondholte van elkaar.
Een vlezig zacht gehemelte loopt achter het hard gehemelte en vormt de bodem van
de nasofarynx → het bovenste deel van de keel.
Neusholte komt uit in de nasofarynx bij de achterste inwendige neusopeningen of
(choanae). De bovenste, middelste en onderste neusschelp (concha) lopen vanuit
de zijwanden van de neusholte in de richting van het neustussenschot (septum
nasala).
, wanneer er in de ingeademde lucht veel grote stukken vuil of ziekteverwekkers zitten
wordt er meer slijm aangemaakt en zul je een loopneus hebben.
Hoofdstuk 15.2.2
De farynx bestaat uit drie delen: de nasofarynx, de orofarynx en de laryngofarynx.
- De nasofarynx is via de achterste inwendige neusopeningen verbonden met
de neusholte en loopt door tot de achterste rand van het zachte gehemelte.
op de achterste rand van het nasofarynx, die met trilhaarepitheel is bekleed,
bevindt zich een keelamandel en de doorgang naar de buis van eustachius
- De orofarynx loopt van het zachte gehemelte naar de basis van de tong. In
de wanden van de orofarynx liggen de gehemelte amandelen.
- De smalle laryngofarynx ligt tussen de basis van de tong en de slokdarm
(oesophagus).
Stoffen die het spijsverteringskanaal binnengaan passeren de orofarynx en de
laryngofarynx. Deze onderdelen zijn bekleed met een gelaagd plaveiselepitheel, dat
bestand is tegen mechanische slijtage, agressieve stoffen en binnendringende
ziekteverwekkers.
Hoofdstuk 15.2.3
Ingeademde lucht gaat van de farynx naar de larynx via een smalle opening
genaamt de glottis (stemspleet). De glottis is het stemapparaat.
De larynx → (strottenhoofd) een kraakbenige buis die de glottis omgeeft en
beschermt. Deze buis bestaat uit negen kraakbeendelen die door banden,
skeletspieren of beide op hun plaats worden gehouden.
De drie grootste kraakbeendelen zijn: het strottenklepje, het schildkraakbeen en
het ringvormige kraakbeen.
Het strottenklepje = epiglottis → steekt boven de glottis uit en vormt een afdekking
over de glottis. Tijdens het slikken komt de larynx omhoog en vouwt het elastische
strotteklepje zich naar achteren over de stemspleet, waardoor wordt voorkomen dat
vloeistof of vast voedsel in de luchtwegen komt.
Het gebogen cartilago thyroidea (schildkraakbeen) vormt een groot deel van de
voorste en laterale oppervlakken (zijkanten) van de larynx. Een opvallende rand van
de voorste oppervlakte van dit kraakbeen vormt de adamsappel.
Het cartilago cricoïdea (ringvormige kraakbeen) ligt onder het schildkraakbeen
Dit ringvormige kraakbeen ondersteunt de larynx aan de achterkant. Het
schildkraakbeen en het ringvormige kraakbeen beschermen de stemspleet en de
toegang tot de luchtpijp.
De larynx bevat ook drie paar kleinere kraakbeenstukken die door het ringvormige
kraakbeen worden ondersteunt: cartilago arytenoidea, cartilago corniculata, cartilago
cuneiformis.
