Inleiding
Duitsland bestaat pas als nationale eenheidsstaat sinds 1871. De situatie was ontstaan in de middeleeuwen.
Rond 800 hadden Duits-Frans sprekende mensen allemaal 1 keizer, Karel de Grote. Toen hij overleed
ontstond het Duitse rijk (ook wel het Heilige Roomse Rijk). Er was officieel 1 machthebber, maar hij had niet
veel macht en die macht verminderde alleen maar door de investituurstrijd. In sommige delen van Duitsland
lukte het wel om absolute macht te hebben, maar door de verbrokkeling was Duitsland zwak. Toen Napoleon
opkwam, veroverde hij grote delen van Duitsland. De Duitsers vonden dit een grote vernedering en het
nationalisme won veel aanhang.
Duitse keizerrijk
Onder leiding van Pruisen ontstond in 1871 het Duitse keizerrijk. Aan de macht kwam de pruisische koning,
Wilhelm I. Hij werd keizer van het nieuwe rijk. Zijn kroning vond plaats in het paleis van Versailles. Dit was
bewust. De plek was namelijk een belangrijke plek voor de Franse en het was een statement dat Duitsland
vanaf nu het sterkste was op het Europese vaste land. Tot 1815 was Frankrijk altijd de sterkste geweest (en
Engeland op de zee). Duitsland was zeker een sterk rijk. Dit kwam mede door de snelle industrialisatie. De
industrialisatie was in de 18de eeuw in Engeland begonnen. Kenmerkend voor de industrialisatie was de
mechanisering van arbeid en verkeer in de vorm van stoommachines en stoomtreinen. In de 19de eeuw
verspreidde de industrialisatie zich over heel Europa.
Ook politiek en militair was het Duitse rijk powerful. Echter waren zij omringt door andere sterke landen en ze
zouden een oorlog op twee fronten waarschijnlijk niet overleven, Daarom was Otto van Bismarck, de
rijkskanselier, tevreden met de grondverdeling. Hij wilde oorlog voorkomen. Dit deed hij o.a. door middel van
een alliantiepolitiek.
Toen Wilhelm II aan de macht kwam en Bismarck werd ontslagen veranderde de hele sfeer in Duitsland. Hij
wilde dat Duitsland belangrijker werd op wereldniveau. Hij stelde de weltpolitik in, dat in eerste instantie was
gericht op het creëren van overzees rijk. Koloniën waren nuttig als afzetgebied en hadden grondstoffen die
nuttig konden zijn. Deze denkwijze is kenmerkend voor het modern imperialisme. Het probleem voor Duitsland
was echter dat de meeste gebieden al van een ander Europees land waren. Om te zorgen dat Duitsland nog
wat van Afrika kon krijgen organiseerde Bismarck de conferentie van Berlijn (1884-1885). Hier werden
afspraken gemaakt over de verdeling van Afrika. De conferentie was vooral bedoeld om te voorkomen dat
spanningen tot oorlog zouden leiden. Groot-Brittannië en DUitsland kwamen hierdoor tegenover elkaar te
staan. Het klinkt allemaal wel prima, maar de weltpolitik faalde uiteindelijke een beetje. Duitsland ging zich
daarom meer richten om Oost-Europa. De nationale ambities groeide en het militarisme nam toe. Dit kwam
mede door de vlootwet. Deze dingen verontrusten Groot-Brittannië en Frankrijk. De sfeer werd een beetje
gespannen en de Europese grootmachten probeerde allemaal hun positie te versterken door middel van
bondgenootschappen. Dit leidde uiteindelijk tot de eerste wereld oorlog (1914). Dit werd ook wel de totale
oorlog genoemd. Miljoenen mensen verloren hun leven tijdens deze uitzichtloze loopgravenoorlog. Zowel
burgers al soldaten waren betrokken en juist omdat er zoveel mensen hun leven verloren, werden de Duitse
burgers steeds ontevredener. Dit liep zelfs uit tot een opstand. Het was duidelijk dat Duitsland verloren had.
op 11 november 1918 tekende de regering van Duitsland de wapenstilstand. Duitsland was in dit jaar de
Weimarrepubliek geworden.
Republiek van Weimar
De oorlog was verloren en het land was een grote chaos. De keizer liet het bestuur vallen en de
sociaal-democratische politici moesten het overnemen (omdat ze de grootste partij vormde). Duitsland had
een democratisch gekozen parlement (de Rijksdag), maar zij hadden niet de hoogste macht. De keizer
bepaalde de samenstelling van de regering. Hierdoor had de elite altijd veel macht gehad. Dit veranderde nu,
de Rijksdag bepaalde wie het land regeerde. Echter vond niet iedereen dit feest. Veel mensen, vooral
communisten, hadden geen vertrouwen in dit systeem. Zij streefde meer naar een dictatuur. Zij wilde dat
raden van arbeiders en soldaten Duitsland gingen regeren. De sociaal-democraten werkte nog samen met de
elite, en de communisten wilde hen voor eeuwig uitschakelen. De communisten riepen revoluties uit,
Duitsland bestaat pas als nationale eenheidsstaat sinds 1871. De situatie was ontstaan in de middeleeuwen.
Rond 800 hadden Duits-Frans sprekende mensen allemaal 1 keizer, Karel de Grote. Toen hij overleed
ontstond het Duitse rijk (ook wel het Heilige Roomse Rijk). Er was officieel 1 machthebber, maar hij had niet
veel macht en die macht verminderde alleen maar door de investituurstrijd. In sommige delen van Duitsland
lukte het wel om absolute macht te hebben, maar door de verbrokkeling was Duitsland zwak. Toen Napoleon
opkwam, veroverde hij grote delen van Duitsland. De Duitsers vonden dit een grote vernedering en het
nationalisme won veel aanhang.
Duitse keizerrijk
Onder leiding van Pruisen ontstond in 1871 het Duitse keizerrijk. Aan de macht kwam de pruisische koning,
Wilhelm I. Hij werd keizer van het nieuwe rijk. Zijn kroning vond plaats in het paleis van Versailles. Dit was
bewust. De plek was namelijk een belangrijke plek voor de Franse en het was een statement dat Duitsland
vanaf nu het sterkste was op het Europese vaste land. Tot 1815 was Frankrijk altijd de sterkste geweest (en
Engeland op de zee). Duitsland was zeker een sterk rijk. Dit kwam mede door de snelle industrialisatie. De
industrialisatie was in de 18de eeuw in Engeland begonnen. Kenmerkend voor de industrialisatie was de
mechanisering van arbeid en verkeer in de vorm van stoommachines en stoomtreinen. In de 19de eeuw
verspreidde de industrialisatie zich over heel Europa.
Ook politiek en militair was het Duitse rijk powerful. Echter waren zij omringt door andere sterke landen en ze
zouden een oorlog op twee fronten waarschijnlijk niet overleven, Daarom was Otto van Bismarck, de
rijkskanselier, tevreden met de grondverdeling. Hij wilde oorlog voorkomen. Dit deed hij o.a. door middel van
een alliantiepolitiek.
Toen Wilhelm II aan de macht kwam en Bismarck werd ontslagen veranderde de hele sfeer in Duitsland. Hij
wilde dat Duitsland belangrijker werd op wereldniveau. Hij stelde de weltpolitik in, dat in eerste instantie was
gericht op het creëren van overzees rijk. Koloniën waren nuttig als afzetgebied en hadden grondstoffen die
nuttig konden zijn. Deze denkwijze is kenmerkend voor het modern imperialisme. Het probleem voor Duitsland
was echter dat de meeste gebieden al van een ander Europees land waren. Om te zorgen dat Duitsland nog
wat van Afrika kon krijgen organiseerde Bismarck de conferentie van Berlijn (1884-1885). Hier werden
afspraken gemaakt over de verdeling van Afrika. De conferentie was vooral bedoeld om te voorkomen dat
spanningen tot oorlog zouden leiden. Groot-Brittannië en DUitsland kwamen hierdoor tegenover elkaar te
staan. Het klinkt allemaal wel prima, maar de weltpolitik faalde uiteindelijke een beetje. Duitsland ging zich
daarom meer richten om Oost-Europa. De nationale ambities groeide en het militarisme nam toe. Dit kwam
mede door de vlootwet. Deze dingen verontrusten Groot-Brittannië en Frankrijk. De sfeer werd een beetje
gespannen en de Europese grootmachten probeerde allemaal hun positie te versterken door middel van
bondgenootschappen. Dit leidde uiteindelijk tot de eerste wereld oorlog (1914). Dit werd ook wel de totale
oorlog genoemd. Miljoenen mensen verloren hun leven tijdens deze uitzichtloze loopgravenoorlog. Zowel
burgers al soldaten waren betrokken en juist omdat er zoveel mensen hun leven verloren, werden de Duitse
burgers steeds ontevredener. Dit liep zelfs uit tot een opstand. Het was duidelijk dat Duitsland verloren had.
op 11 november 1918 tekende de regering van Duitsland de wapenstilstand. Duitsland was in dit jaar de
Weimarrepubliek geworden.
Republiek van Weimar
De oorlog was verloren en het land was een grote chaos. De keizer liet het bestuur vallen en de
sociaal-democratische politici moesten het overnemen (omdat ze de grootste partij vormde). Duitsland had
een democratisch gekozen parlement (de Rijksdag), maar zij hadden niet de hoogste macht. De keizer
bepaalde de samenstelling van de regering. Hierdoor had de elite altijd veel macht gehad. Dit veranderde nu,
de Rijksdag bepaalde wie het land regeerde. Echter vond niet iedereen dit feest. Veel mensen, vooral
communisten, hadden geen vertrouwen in dit systeem. Zij streefde meer naar een dictatuur. Zij wilde dat
raden van arbeiders en soldaten Duitsland gingen regeren. De sociaal-democraten werkte nog samen met de
elite, en de communisten wilde hen voor eeuwig uitschakelen. De communisten riepen revoluties uit,
