,
,
, Hoofdstuk 1 Conflictregulering
Conflictregulering betreft de manier waarop men zich gedraagt om het ontstaan van conflicten te
voorkomen en, indien een conflict zich toch voordoet, wie verantwoordelijkheid draagt voor de
aanpak ervan en met welke methoden dit gebeurt. Het gaat hierbij om zowel preventieve
gedragsstrategieën als om curatieve ingrepen.
Het adequaat reguleren van conflicten vraagt inzicht in verschillende perspectieven, die zich op
uiteenlopende niveaus manifesteren. Binnen de literatuur worden zes kernperspectieven
onderscheiden (Van der Zee, 2025).
1.1 Intergroepniveau
1. Intercultureel perspectief
Dit perspectief benadrukt dat de oorsprong van conflicten vaak terug te voeren is op
groepskenmerken, zoals culturele waarden, normen en communicatiestijlen. Verschillen in
interpretaties en gedragingen tussen groepen kunnen leiden tot misverstanden of
escalaties.
Conflicthantering vanuit dit perspectief vereist culturele sensitiviteit en het vermogen om
uiteenlopende waardenstelsels te overbruggen (De Dreu & Giebels, 2025).
2. Systeemperspectief
Hier staat de gedachte centraal dat conflicten niet los kunnen worden gezien van het
bredere systeem waarvan partijen deel uitmaken. Rollen, regels en machtsstructuren
binnen dit systeem beïnvloeden het conflictgedrag.
Zo kunnen spanningen tussen individuen of groepen pas goed worden begrepen als men
rekening houdt met formele en informele regels binnen de organisatiecontext (Van der
Zee, 2025).
1.2 Intragroepniveau
3. Regelperspectief
Conflicten ontstaan hier wanneer afgesproken normen of regels worden overtreden.
Belangrijk is wie de rol van handhaving op zich neemt en hoe dit gebeurt. Onvoldoende of
inconsequente naleving kan leiden tot escalatie en verminderd vertrouwen binnen de
groep.
Recent onderzoek laat zien dat duidelijke normcommunicatie en het hanteren van
herstelgerichte maatregelen de kans op escalatie aanzienlijk verkleinen (De Dreu &
Giebels, 2025).
1.3 Dyadisch niveau
4. Sociale-uitwisselingperspectief
Binnen dit perspectief wordt conflict gezien als een economische analyse van geven en
nemen. Het eigenbelang vormt de drijvende kracht, waarbij partijen afwegen wat bepaalde
acties hen opleveren of kosten. Dit kan betrekking hebben op middelen zoals tijd, geld of
informatie, maar ook op dreiging met sancties.
Nieuwe inzichten uit 2024 laten zien dat duurzame oplossingen vooral ontstaan wanneer
partijen bereid zijn wederkerigheid en lange-termijnrelaties boven directe baten te plaatsen
(Van der Zee, 2025).
,
, Hoofdstuk 1 Conflictregulering
Conflictregulering betreft de manier waarop men zich gedraagt om het ontstaan van conflicten te
voorkomen en, indien een conflict zich toch voordoet, wie verantwoordelijkheid draagt voor de
aanpak ervan en met welke methoden dit gebeurt. Het gaat hierbij om zowel preventieve
gedragsstrategieën als om curatieve ingrepen.
Het adequaat reguleren van conflicten vraagt inzicht in verschillende perspectieven, die zich op
uiteenlopende niveaus manifesteren. Binnen de literatuur worden zes kernperspectieven
onderscheiden (Van der Zee, 2025).
1.1 Intergroepniveau
1. Intercultureel perspectief
Dit perspectief benadrukt dat de oorsprong van conflicten vaak terug te voeren is op
groepskenmerken, zoals culturele waarden, normen en communicatiestijlen. Verschillen in
interpretaties en gedragingen tussen groepen kunnen leiden tot misverstanden of
escalaties.
Conflicthantering vanuit dit perspectief vereist culturele sensitiviteit en het vermogen om
uiteenlopende waardenstelsels te overbruggen (De Dreu & Giebels, 2025).
2. Systeemperspectief
Hier staat de gedachte centraal dat conflicten niet los kunnen worden gezien van het
bredere systeem waarvan partijen deel uitmaken. Rollen, regels en machtsstructuren
binnen dit systeem beïnvloeden het conflictgedrag.
Zo kunnen spanningen tussen individuen of groepen pas goed worden begrepen als men
rekening houdt met formele en informele regels binnen de organisatiecontext (Van der
Zee, 2025).
1.2 Intragroepniveau
3. Regelperspectief
Conflicten ontstaan hier wanneer afgesproken normen of regels worden overtreden.
Belangrijk is wie de rol van handhaving op zich neemt en hoe dit gebeurt. Onvoldoende of
inconsequente naleving kan leiden tot escalatie en verminderd vertrouwen binnen de
groep.
Recent onderzoek laat zien dat duidelijke normcommunicatie en het hanteren van
herstelgerichte maatregelen de kans op escalatie aanzienlijk verkleinen (De Dreu &
Giebels, 2025).
1.3 Dyadisch niveau
4. Sociale-uitwisselingperspectief
Binnen dit perspectief wordt conflict gezien als een economische analyse van geven en
nemen. Het eigenbelang vormt de drijvende kracht, waarbij partijen afwegen wat bepaalde
acties hen opleveren of kosten. Dit kan betrekking hebben op middelen zoals tijd, geld of
informatie, maar ook op dreiging met sancties.
Nieuwe inzichten uit 2024 laten zien dat duurzame oplossingen vooral ontstaan wanneer
partijen bereid zijn wederkerigheid en lange-termijnrelaties boven directe baten te plaatsen
(Van der Zee, 2025).
