De locatie van de neusholten, pharynx, larynx en trachea benoemen.
Neusholten, pharynx (keelholte), larynx (strottenhoofd) en trachea (luchtpijp).
De structuur van de neusholten relateren aan hun ademhalingsfunctie.
De neusholte is de voornaamste aanvoerroute van lucht en bestaat uit een grote, onregelmatig gevormde
holte (te vergelijken met een tent, met een dak, een bodem, zijwanden, een ingang en uitgang) die in
twee gelijke doorgangen is verdeeld door een septum.
Het achterste gedeelte van het septum wordt gevormd door de lamina perpendicularis van het os
ethmoidale (zeefbeen) en het ploegschaarbeen (vomer). De voorzijde bestaat uit hyalien kraakbeen. De
bovenzijde bestaat uit de ossa nasales, het os frontale, de lamina cribrosa van het os ethmoidale en het
os sphenoidale. De bodem bestaat uit de bovenzijde van de mondholte, die bestaat uit het harde
verhemelte voorin en het zachte verhemelte achterin. Het harde verhemelte bestaat uit de maxilla en
ossa platina en het zachte verhemelte bestaat uit onwillekeurige spieren. De tussenwand bestaat uit het
septum. De zijwanden bestaan uit de ox maxilla, het os ethmoidale en de onderste conchae nasales
(neusschelpen). De achterwand is open naar de pharynx.
Bekleding van de neusholte: de neusholte is bekleed met zeer vaatrijk cilinderepitheel met trilharen, dat
slijm afscheidende bekercellen bevat. Bij de
voorste nares gaat dit over in de huid en aan de
achterzijde in het nasale deel van de pharynx (de
nasopharynx).
Openingen van de neusholte: de nares anteriores
(neusgaten) vormen de openingen van de
buitenzijde naar de neusholte. Hier bevinden zich
neusharen, bedekt met plakkerig slijm. Dee
choanae zijn de openingen van de neusholte naar
de pharynx.
De neusbijholten (paranasale sinussen) zijn lucht
houdende holten in de aangezichtsschedel. Er zijn
,kleine afvoergangen van de sinussen naar de neusholte. Ze zijn bedekt met hetzelfde respiratoir epitheel
als de neusholte. De belangrijkste neusbijholten zijn:
- Sinus maxillares in de zijwanden.
- Sinus frontales en sphenoidalis in de bovenzijde
- Sinus ethmoidales in het bovenste deel van de zijwanden.
De sinussen zijn betrokken bij de spraak en maken de schedel lichter. De ductus lacrimalis (traanbuis)
voert beiderzijds tranen af vanuit de saccus lacrimalis naar de onderste neusgang.
De neus is het eerste deel van de luchtwegen waardoor ingeademde lucht passeert. In de neusholte
wordt de lucht verwarmd, bevochtigd en gefilterd. De drie uitstekende concae nasales (neusschelpen)
vergroten het oppervlak en veroorzaken turbulentie, waardoor de ingeademde lucht over het hele
neusoppervlak wordt verspreid. De grote oppervlakte zorgt ten slotte voor maximale opwarming,
bevochtiging en filtering.
- Opwarming: de enorme doorbloeding van de slijmvliezen maakt een snelle opwarming van de
luchtstroom mogelijk. Dit verklaart ook het grote bloedverlies bij epistaxis (neusbloeding).
- Filtering en zuivering: de haren bij de voorste nares vangen de grotere deeltjes. Kleinere deeltjes
zoals stof en bacteriën komen vast te zitten in het slijm. Slijm beschermt het onderliggende
epitheel tegen irritatie en voorkomt uitdroging. Synchroom bewegende trilharen drijven het slijm
naar de keel, waar het wordt doorgeslikt of opgehoest.
- Bevochtiging: terwijl de lucht zich over het vochtige slijmvlies verplaatst, raakt hij verzadigd met
waterdamp. Irritatie van de neusslijmvliezen veroorzaakt niezen, een reflexhandeling die de
prikkelende stof met kracht uitdrijft.
De neus is het reukorgaan (olfactie). Gespecialiseerde receptoren die geur opvangen zitten in het dak van
de neus in het gebied van de lamina cribrosa en de bovenste conchae. Deze receptoren worden
gestimuleerd via de door de lucht vervoerde geuren. De hieruit voortvloeiende zenuwsignalen worden
door de twee nervi olfactorii (de eerste hersenzenuwen) naar de hersenen gestuurd. Zodat de
zenuwimpulsen daar zijn aangekomen worden ze als geur ervaren.
, De structuur van de pharynx en larynx relateren aan zijn functie.
De pharynx (keel) is een gang van ongeveer 12-14 cm lengte. Hij loopt van de achterste nares achter de
mond tot de larynx naar het niveau van de zesde halswervel waar hij de slokdarm vormt.
Bijbehorende structuren van de pharynx:
- Bovenzijde: het onderste oppervlak van de schedelbasis.
- Onderzijde: verbinding met de oesophagus (slokdarm).
- Voorzijde: de voorwand is onvolledig vanwege de openingen naar de neus, mond en larynx.
- Achterzijde: losmazig bindweefsel, onwillekeurige spieren en de eerste zes halswervellichamen.
De pharynx is verdeeld in drie delen:
1. Nasopharynx: het nasale deel van de pharynx ligt achter de neusholte boven het niveau van het
zachte verhemelte. Op elke zijwand bevindt zich de uitmonding van een buis van Eustachius (tuba
auditiva) die loopt naar het middendoor. Op de achterwand bevinden zich de neusamandelen
(adenoïden of tonsillae pharyngaea), bestaande uit reticulair bindweefsel (lymfoïde weefsel). Ze
zijn vooral zichtbaar bij kinderen tot ongeveer 7 jaar. Daarna atrofiëren ze geleidelijk.
2. Oropharynx: dit deelt ligt achter de mondholte en loopt van onder het niveau van het zachte
verhemelte tot het niveau van het bovenste deel van het derde halswervellichaam. De zijwanden
van de pharynx lopen over in het zachte verhemelte, waardoor aan elke zijde twee plooien
ontstaan (arcus plataglossus en arcus palatopharyngeus). Tussen elk paar plooien bevindt zich
een hoeveelheid reticulair bindweefsel die men de keelamandel (tonsilla platatina) noemt.
Tijdens het slikken worden het zachte verhemelte en de huig (uvula) naar boven gedrukt, de
neusholte wordt afgesloten om te voorkomen dat voedsel en vocht binnenkomt.
3. Laryngopharynx: het laryngeale deel van de pharynx strekt zich uit de van oropharynx bovenaan
tot de oespohagus onderaan en de larynx vooraan.
Neusholten, pharynx (keelholte), larynx (strottenhoofd) en trachea (luchtpijp).
De structuur van de neusholten relateren aan hun ademhalingsfunctie.
De neusholte is de voornaamste aanvoerroute van lucht en bestaat uit een grote, onregelmatig gevormde
holte (te vergelijken met een tent, met een dak, een bodem, zijwanden, een ingang en uitgang) die in
twee gelijke doorgangen is verdeeld door een septum.
Het achterste gedeelte van het septum wordt gevormd door de lamina perpendicularis van het os
ethmoidale (zeefbeen) en het ploegschaarbeen (vomer). De voorzijde bestaat uit hyalien kraakbeen. De
bovenzijde bestaat uit de ossa nasales, het os frontale, de lamina cribrosa van het os ethmoidale en het
os sphenoidale. De bodem bestaat uit de bovenzijde van de mondholte, die bestaat uit het harde
verhemelte voorin en het zachte verhemelte achterin. Het harde verhemelte bestaat uit de maxilla en
ossa platina en het zachte verhemelte bestaat uit onwillekeurige spieren. De tussenwand bestaat uit het
septum. De zijwanden bestaan uit de ox maxilla, het os ethmoidale en de onderste conchae nasales
(neusschelpen). De achterwand is open naar de pharynx.
Bekleding van de neusholte: de neusholte is bekleed met zeer vaatrijk cilinderepitheel met trilharen, dat
slijm afscheidende bekercellen bevat. Bij de
voorste nares gaat dit over in de huid en aan de
achterzijde in het nasale deel van de pharynx (de
nasopharynx).
Openingen van de neusholte: de nares anteriores
(neusgaten) vormen de openingen van de
buitenzijde naar de neusholte. Hier bevinden zich
neusharen, bedekt met plakkerig slijm. Dee
choanae zijn de openingen van de neusholte naar
de pharynx.
De neusbijholten (paranasale sinussen) zijn lucht
houdende holten in de aangezichtsschedel. Er zijn
,kleine afvoergangen van de sinussen naar de neusholte. Ze zijn bedekt met hetzelfde respiratoir epitheel
als de neusholte. De belangrijkste neusbijholten zijn:
- Sinus maxillares in de zijwanden.
- Sinus frontales en sphenoidalis in de bovenzijde
- Sinus ethmoidales in het bovenste deel van de zijwanden.
De sinussen zijn betrokken bij de spraak en maken de schedel lichter. De ductus lacrimalis (traanbuis)
voert beiderzijds tranen af vanuit de saccus lacrimalis naar de onderste neusgang.
De neus is het eerste deel van de luchtwegen waardoor ingeademde lucht passeert. In de neusholte
wordt de lucht verwarmd, bevochtigd en gefilterd. De drie uitstekende concae nasales (neusschelpen)
vergroten het oppervlak en veroorzaken turbulentie, waardoor de ingeademde lucht over het hele
neusoppervlak wordt verspreid. De grote oppervlakte zorgt ten slotte voor maximale opwarming,
bevochtiging en filtering.
- Opwarming: de enorme doorbloeding van de slijmvliezen maakt een snelle opwarming van de
luchtstroom mogelijk. Dit verklaart ook het grote bloedverlies bij epistaxis (neusbloeding).
- Filtering en zuivering: de haren bij de voorste nares vangen de grotere deeltjes. Kleinere deeltjes
zoals stof en bacteriën komen vast te zitten in het slijm. Slijm beschermt het onderliggende
epitheel tegen irritatie en voorkomt uitdroging. Synchroom bewegende trilharen drijven het slijm
naar de keel, waar het wordt doorgeslikt of opgehoest.
- Bevochtiging: terwijl de lucht zich over het vochtige slijmvlies verplaatst, raakt hij verzadigd met
waterdamp. Irritatie van de neusslijmvliezen veroorzaakt niezen, een reflexhandeling die de
prikkelende stof met kracht uitdrijft.
De neus is het reukorgaan (olfactie). Gespecialiseerde receptoren die geur opvangen zitten in het dak van
de neus in het gebied van de lamina cribrosa en de bovenste conchae. Deze receptoren worden
gestimuleerd via de door de lucht vervoerde geuren. De hieruit voortvloeiende zenuwsignalen worden
door de twee nervi olfactorii (de eerste hersenzenuwen) naar de hersenen gestuurd. Zodat de
zenuwimpulsen daar zijn aangekomen worden ze als geur ervaren.
, De structuur van de pharynx en larynx relateren aan zijn functie.
De pharynx (keel) is een gang van ongeveer 12-14 cm lengte. Hij loopt van de achterste nares achter de
mond tot de larynx naar het niveau van de zesde halswervel waar hij de slokdarm vormt.
Bijbehorende structuren van de pharynx:
- Bovenzijde: het onderste oppervlak van de schedelbasis.
- Onderzijde: verbinding met de oesophagus (slokdarm).
- Voorzijde: de voorwand is onvolledig vanwege de openingen naar de neus, mond en larynx.
- Achterzijde: losmazig bindweefsel, onwillekeurige spieren en de eerste zes halswervellichamen.
De pharynx is verdeeld in drie delen:
1. Nasopharynx: het nasale deel van de pharynx ligt achter de neusholte boven het niveau van het
zachte verhemelte. Op elke zijwand bevindt zich de uitmonding van een buis van Eustachius (tuba
auditiva) die loopt naar het middendoor. Op de achterwand bevinden zich de neusamandelen
(adenoïden of tonsillae pharyngaea), bestaande uit reticulair bindweefsel (lymfoïde weefsel). Ze
zijn vooral zichtbaar bij kinderen tot ongeveer 7 jaar. Daarna atrofiëren ze geleidelijk.
2. Oropharynx: dit deelt ligt achter de mondholte en loopt van onder het niveau van het zachte
verhemelte tot het niveau van het bovenste deel van het derde halswervellichaam. De zijwanden
van de pharynx lopen over in het zachte verhemelte, waardoor aan elke zijde twee plooien
ontstaan (arcus plataglossus en arcus palatopharyngeus). Tussen elk paar plooien bevindt zich
een hoeveelheid reticulair bindweefsel die men de keelamandel (tonsilla platatina) noemt.
Tijdens het slikken worden het zachte verhemelte en de huig (uvula) naar boven gedrukt, de
neusholte wordt afgesloten om te voorkomen dat voedsel en vocht binnenkomt.
3. Laryngopharynx: het laryngeale deel van de pharynx strekt zich uit de van oropharynx bovenaan
tot de oespohagus onderaan en de larynx vooraan.
