Boek Psychopathology 2th edition (Graham Davey) – Klinische psychologie
(PSBA2-22)
H1: An introduction to psychopathology: concepts, paradigms & stigma (college 1)
Introduction
Als we proberen om ons gebruik van alledaagse woorden als ‘gek’ en ‘waanzin’ te definiëren, denken
we na over die gebieden van denken en gedragen/doen die lijken af te wijken van normale of
alledaagse manieren van functioneren. Voor psychologen staat de studie van deze afwijkingen van
normaal of dagelijks functioneren bekend als psychopathologie en de tak van psychologie die
verantwoordelijk is voor het begrijpen en behandelen van psychopathologie staat bekend als
klinische psychologie.
Beslissen wat geschikte voorbeelden van psychopathologie zijn is niet eenvoudig. Alleen omdat
iemands gedrag afwijkt van geaccepteerde normen of patronen, betekent niet dat ze lijden aan een
psychische of psychiatrische ziekte en alleen omdat we de term ‘gek’ kunnen gebruiken om iemands
gedrag te beschrijven betekent niet dat het een product is van wanordelijk denken.
Evenzo kunnen we niet proberen om psychopathologie te definiëren op basis van het feit dat
‘normaal’ functioneren (psychologisch, neurologisch of biologisch) fout is gegaan. Dit komt omdat:
- We nog steeds enigszins de verschillende processen begrijpen die bijdragen aan
psychopathologie.
- Veel vormen van gedrag waarvoor behandeling door klinische psychologen nodig is, slechts
extreme vormen zijn van wat we ‘normaal’ of ‘adaptief’ gedrag zouden kunnen noemen.
§1.1 A brief history of psychopathology
In de loop van de geschiedenis hebben we gedrag als ‘gek’ of ‘krankzinnig’ bestempeld als
onvoorspelbaar, irrationeel, schadelijk of het lijkt eenvoudig af te wijken van de geaccepteerde
hedendaagse sociale normen. Maar de term ‘waanzin’ impliceert geen oorzaak – het beschrijft
gewoon het gedrag als iets dat vreemd is. De opvattingen over wat ‘gek’ gedrag veroorzaakt, zijn in
de loop van de geschiedenis aanzienlijk verandert en het is leerzaam om te begrijpen hoe de manier
waarop we de oorzaken van psychische gezondheidsproblemen in de loop van de tijd hebben
ingedeeld, zich heeft ontwikkeld. Een historisch perspectief op psychopathologie en ‘gekte’ is
belangrijk, omdat het ons helpt te begrijpen hoe onze opvattingen over de oorzaken van psychische
problemen in de loop van de tijd zijn veranderd en het helpt ons ook te begrijpen hoe benaderingen
voor de behandeling en het omgaan met psychische problemen veranderd zijn. We zullen beginnen
met het kijken naar een historisch perspectief van het verklaren van psychopathologie, dat bekend
staat als demonische bezetenheid (demonic possession). We zullen vervolgens beschrijven hoe het
medische model van psychopathologie zich heeft ontwikkeld en eindigen met een bespreken van de
overgang van gestichten (asylums) naar gemeenschapszorg (community care).
Demonic possession: historische verklaring van psychopathologie zoals ‘demonische bezetenheid’
wezen vaak op het feit dat het individu op de één of andere manier ‘bezeten’ was.
Medical model: een verklaring van psychopathologie in termen van het begrijpen van biologische of
medische oorzaken.
§1.1.1 Demonic possession
Veel vormen van psychopathologie gaan gepaard met wat lijkt op veranderingen in de
persoonlijkheid van het individu en deze veranderingen in persoonlijkheid of gedrag zijn enkele van
de eerste symptomen die worden opgemerkt. De terughoudende persoon kan manisch en extravert
worden en een gezelligheidsmens kan teruggetrokken en somber worden. Ze kunnen zich gaan
gedragen op een manier die betekent dat ze belangrijke dagelijkse activiteiten verwaarlozen (zoals
opvoeden of naar het werk gaan), of dat ze schadelijk kunnen zijn voor zichzelf of anderen. Het feit
1
,dat de persoonlijkheid van een persoon lijkt te zijn veranderd (en dit kan heel plotseling zijn), heeft
mensen in het verleden de neiging gegeven om diegenen die symptomen van psychopathologie
vertoonden te beschrijven als op de één of andere manier ‘bezeten’ te zijn. Dat wil zeggen, hun
gedrag is zodanig veranderd dat hun persoonlijkheid lijkt te zijn overgenomen en vervangen door de
persoon van iemand of iets anders.
Demonology: veel oude beschavingen, zoals die in Egypte, China, Babylon & Griekenland, geloofden
dat degenen met symptomen van psychopathologie bezeten waren door slechte geesten – bekend
als demonologie.
Niettemin is demonische bezetenheid nog steeds een gebruikelijke verklaring van psychopathologie
in sommige minder ontwikkelde gebieden van de wereld – vooral waar hekserij en voodoo nog
steeds belangrijke kenmerken zijn van de lokale cultuur, zoals in Haïti en sommige delen van West-
Afrika.
§1.1.2 The medical model or disease model
Naarmate de culturen zich ontwikkelden, ontwikkelden ook de soorten oorzaken waaraan gedrag
toegeschreven wordt. In het bijzonder, toen we enkele van de biologische oorzaken van fysieke
ziekten begonnen te begrijpen, ging onze opvatting van ‘waanzin’ erg langzaam over op de
behandeling ervan als een ziekte (vandaar de term ‘mentale ziekte). De impuls voor deze verandering
in conceptie kwam in de 19e eeuw toen duidelijk werd dat veel vormen van gedrag die kenmerkend
zijn voor psychopathologie het resultaat waren van psychische ziekten, zoals beroertes of virale
infecties. De ontdekking dat syfilis een biologische oorzaak had en ook een belangrijke bijdrage
leverde aan de psychische stoornis die bekend staat als algemene parese, impliceerde dat veel
andere voorbeelden van psychische aandoeningen ook medische of biologische verklaringen kunnen
hebben. Dit werd bekend als de somatogene hypothese, waarin werd bepleit dat de oorzaken of
verklaringen van psychische problemen konden worden gevonden in fysieke of biologische
beperkingen.
General paresis: een hersenziekte die optreedt als een laat gevolg van syfilis, gekenmerkt door
dementie, progressieve spierzwakte en verlamming.
Somatogenic hypothesis: de hypothese dat de oorzaken of verklaringen van psychische problemen
te vinden zijn in fysieke of biologische beperkingen.
Het medische model heeft geleid tot een grote hoeveelheid wetenschappelijke kennis over
psychopathologie die is gebaseerd op medicijnen en dit beroep staat bekend als psychiatrie. De
primaire benadering van het medische model is om de biologische oorzaken van psychopathologie te
identificeren en ze te behandelen met medicijnen of operaties.
Hoewel dergelijke biologische factoren een rol kunnen spelen in de etiologie van sommige
psychopathologieën, zijn biologische verklaringen niet de enige manier waarop psychopathologie kan
worden verklaard en is biologisch disfunctioneren ook niet noodzakelijkerwijs een factor die ten
grondslag ligt aan alle psychopathologie. Zoals we later zullen zien, zijn het vaak de ervaringen van
een persoon die disfunctioneel zijn, niet hun biologische substraten.
Psychiatry: een wetenschappelijke behandelingsmethode die is gebaseerd op medicijnen, waarvan
de primaire aanpak is om de biologische oorzaken van psychopathologie te identificeren en te
behandelen met medicijnen of operaties.
Ondanks het overduidelijke belang van het ontwikkelen van een wetenschappelijk beeld van
psychopathologie en het verschaffen van een aantal invloedrijke behandelingen, heeft het medische
2
,model van psychopathologie enkele belangrijke implicaties voor de manier waarop we geestelijke
gezondheidsproblemen opvatten.
- Ten eerste is een voor de hand liggende implicatie dat het model impliceert dat medische of
biologische oorzaken ten grondslag liggen aan psychopathologie. Dit is lang niet altijd het
geval en bizar gedrag kan worden ontwikkeld door volkomen normale leerprocessen.
Bovendien, in tegenstelling tot het medische model, beweren zowel psychodynamische als
hedendaagse cognitieve verslagen van psychopathologie dat veel psychische problemen het
gevolg zijn van het feit dat het individu deze kenmerken verwerft door normale, functionele
leerprocessen. In deze zin is het niet het individu, of een deel van hun biologie dat niet
functioneert, maar het zijn de ervaringen die ze hebben gehad die disfunctioneel zijn en die
ertoe geleid hebben dat ze denken en handelen zoals ze doen.
- Ten tweede neemt het medische model wat in principe een reductionistische benadering is,
aan door te proberen de complexe psychologische en emotionele kenmerken van
psychopathologie terug te brengen tot simpelweg biologie. Biologisch reductionisme kan de
ellende van patiënten niet gemakkelijk inkapselen; het kan evenmin gemakkelijk de
disfunctionele overtuigingen en denkvormen verklaren die kenmerkend zijn voor veel
psychopathologieën. Bovendien zijn complexe psychische problemen vaak niet alleen
biologisch of zelfs eenvoudig herleidbaar tot psychische problemen en processen, ze worden
beïnvloed door de sociaaleconomische situatie waarin het individu leeft, zijn potentieel voor
werk en opleiding en de ondersteuning die zij krijgen dat zal hoop bieden op herstel en
ondersteuning voor sociale inclusie. Al deze factoren dragen vermoedelijk bij aan een
volledig begrip en uitleg van psychopathologie.
- Ten slotte is er een impliciete aanname in het medische model dat psychopathologie wordt
veroorzaakt door ‘iets dat niet goed werkt’. Dit ‘iets is kapot en moet opgelost worden’ beeld
van psychopathologie is om een paar redenen problematisch:
o Ten eerste zou psychopathologie i.p.v. een stoornis te weerspiegelen, misschien een
extremere vorm van normaal gedrag vertegenwoordigen. We worden allemaal
angstig, we maken ons allemaal zorgen en we worden allemaal depressief. Maar
angst, zorgen maken en depressie in hun extreme vorm vormen de basis van veel
van de psychische problemen die we in het boek zullen behandelen. Desalniettemin
is er geen reden om aan te nemen dat de cognitieve mechanismen die af en toe
zorgen baren in ons allemaal niet dezelfde zijn als die chronische zorgen bij anderen
veroorzaken. In deze zin kan psychopathologie worden gezien als zijnde op een
dimensie i.p.v. een afzonderlijk fenomeen dat losstaat van de normale ervaring. Er
zijn bewijzen dat belangrijke psychopathologische symptomen een dimensie hebben
van normaal tot schrijnend, i.p.v. dat ze kwalitatief verschillend zijn.
o Een tweede reden waarom dit beeld problematisch is, is dat door te impliceren dat
psychopathologie wordt veroorzaakt door een normaal proces dat verbroken,
onvolmaakt of disfunctioneel is, het medische model mogelijk een belangrijke
invloed heeft op hoe we mensen zien die lijden aan psychologische problemen en
inderdaad, hoe zij zichzelf zien. Het kan op zijn minst stigmatiserend zijn om te
worden bestempeld als iemand die biologisch of psychologisch onvolmaakt is en
mensen met psychische problemen worden vaak gezien als tweederangsburgers –
zelfs als hun symptomen eigenlijk alleen maar meer prominente en persistente
versies zijn van kenmerken die we allemaal hebben.
§1.1.3 From asylums to community care
Asylums: in de vorige eeuw waren asielen hospices voor de opsluiting van mensen met psychische
problemen.
3
, Moral treatment: aanpak van de behandeling van asiel inwoners, ontwikkeld door de Quaker
beweging in het Verenigd Koninkrijk, die de hedendaagse medische benadering heeft verlaten ten
gunste van begrip, hoop, morele verantwoordelijkheid en ergotherapie (Digby, 1985).
Milieu therapies: de eerste pogingen om de ziekenhuisomgeving voor patiënten te structureren, die
probeerde een therapeutische gemeenschap op de afdeling te creëren om productiviteit,
onafhankelijkheid, verantwoordelijkheid en gevoelens van zelfrespect te ontwikkelen. Dit omvatte
wederzijds respect tussen personeel en patiënten en de mogelijkheid voor patiënten om betrokken
te raken bij beroepsmatige en recreatieve activiteiten. Patiënten die werden blootgesteld aan
milieutherapie, werden eerder uit het ziekenhuis ontslagen en hadden minder kans op terugval dan
patiënten die traditionele vrijheidsbegeleiding hadden ondergaan.
Token economy: een beloningssysteem waarbij deelnemers tokens ontvangen voor deelname aan
bepaalde gedragingen (sociaal en zelfhulpgedrag), die op een later tijdstip ingewisseld kunnen
worden voor een verscheidenheid aan versterkende of gewenste items (chocolade, sigaretten en
ziekenhuisprivileges).
§1.2 Defining psychopathology
Hoe definiëren we wat een probleem is dat moet worden beschouwd als geschikt voor
ondersteuningen behandeling en wat niet? We kunnen onze definities niet simpelweg baseren op
het bestaan van een pathologische oorzaak. Dit komt omdat psychische problemen vaak geen
onderliggende fysieke of biologische oorzaken hebben; en ten tweede, de kennis van de etiologie
van veel psychopathologieën staat nog erg in de kinderschoenen, dus we zijn nog niet in staat om
een classificatie van psychopathologieën te verschaffen die gebaseerd is op oorzakelijke factoren.
De problemen van het definiëren van psychopathologie draaien niet alleen om welke criteria we
gebruiken om psychopathologie te definiëren, maar ook om welke terminologie we gebruiken.
Abnormal psychology: een alternatieve definitie van psychopathologie, zij het met stigmatiserende
connotaties die betrekking hebben op het niet ‘normaal’ zijn.
Service user groups: groepen van personen die eindgebruikers zijn van de geestelijke
gezondheidszorg, bijv. door overheidsinstanties zoals de NHS.
§1.2.1 Deviation from the statistical norm
We kunnen statistische definities gebruiken om te beslissen of een activiteit of een psychologisch
attribuut substantieel afwijkt van de statistische norm en in sommige gebieden van de klinische
psychologie is dit gebruikt om te bepalen of een bepaalde stoornis aan diagnostische criteria voldoet.
Statistical norm: het gemiddelde of modale voorbeeld van een gedrag.
Er zijn echter minstens twee belangrijke problemen met het gebruik van afwijkingen van statistische
normen als indicaties voor psychopathologie.
- Ten eerste: in het geval van intellectuele onvermogen/beperkingen is een IQ van minder dan
70 mogelijk statistisch zeldzaam, maar i.p.v. het individu simpelweg in een diagnostische
categorie te dwingen, zou een betere benadering zijn om de specifieke behoeften van
mensen met intellectuele onvermogen/beperkingen zodanig te evalueren dat het ons in
staat stelt om strategieën, diensten en ondersteuningen voor te stellen die het individuele
functioneren optimaliseren.
- Ten tweede: wezenlijke afwijking van de norm betekent niet noodzakelijkerwijs
psychopathologie, omdat individuen met uitzonderlijk hoge IQs ook statistisch zeldzaam zijn
– maar we zouden niet noodzakelijk bereid zijn deze groep individuen te beschouwen als
kandidaten voor psychologische interventie.
4
(PSBA2-22)
H1: An introduction to psychopathology: concepts, paradigms & stigma (college 1)
Introduction
Als we proberen om ons gebruik van alledaagse woorden als ‘gek’ en ‘waanzin’ te definiëren, denken
we na over die gebieden van denken en gedragen/doen die lijken af te wijken van normale of
alledaagse manieren van functioneren. Voor psychologen staat de studie van deze afwijkingen van
normaal of dagelijks functioneren bekend als psychopathologie en de tak van psychologie die
verantwoordelijk is voor het begrijpen en behandelen van psychopathologie staat bekend als
klinische psychologie.
Beslissen wat geschikte voorbeelden van psychopathologie zijn is niet eenvoudig. Alleen omdat
iemands gedrag afwijkt van geaccepteerde normen of patronen, betekent niet dat ze lijden aan een
psychische of psychiatrische ziekte en alleen omdat we de term ‘gek’ kunnen gebruiken om iemands
gedrag te beschrijven betekent niet dat het een product is van wanordelijk denken.
Evenzo kunnen we niet proberen om psychopathologie te definiëren op basis van het feit dat
‘normaal’ functioneren (psychologisch, neurologisch of biologisch) fout is gegaan. Dit komt omdat:
- We nog steeds enigszins de verschillende processen begrijpen die bijdragen aan
psychopathologie.
- Veel vormen van gedrag waarvoor behandeling door klinische psychologen nodig is, slechts
extreme vormen zijn van wat we ‘normaal’ of ‘adaptief’ gedrag zouden kunnen noemen.
§1.1 A brief history of psychopathology
In de loop van de geschiedenis hebben we gedrag als ‘gek’ of ‘krankzinnig’ bestempeld als
onvoorspelbaar, irrationeel, schadelijk of het lijkt eenvoudig af te wijken van de geaccepteerde
hedendaagse sociale normen. Maar de term ‘waanzin’ impliceert geen oorzaak – het beschrijft
gewoon het gedrag als iets dat vreemd is. De opvattingen over wat ‘gek’ gedrag veroorzaakt, zijn in
de loop van de geschiedenis aanzienlijk verandert en het is leerzaam om te begrijpen hoe de manier
waarop we de oorzaken van psychische gezondheidsproblemen in de loop van de tijd hebben
ingedeeld, zich heeft ontwikkeld. Een historisch perspectief op psychopathologie en ‘gekte’ is
belangrijk, omdat het ons helpt te begrijpen hoe onze opvattingen over de oorzaken van psychische
problemen in de loop van de tijd zijn veranderd en het helpt ons ook te begrijpen hoe benaderingen
voor de behandeling en het omgaan met psychische problemen veranderd zijn. We zullen beginnen
met het kijken naar een historisch perspectief van het verklaren van psychopathologie, dat bekend
staat als demonische bezetenheid (demonic possession). We zullen vervolgens beschrijven hoe het
medische model van psychopathologie zich heeft ontwikkeld en eindigen met een bespreken van de
overgang van gestichten (asylums) naar gemeenschapszorg (community care).
Demonic possession: historische verklaring van psychopathologie zoals ‘demonische bezetenheid’
wezen vaak op het feit dat het individu op de één of andere manier ‘bezeten’ was.
Medical model: een verklaring van psychopathologie in termen van het begrijpen van biologische of
medische oorzaken.
§1.1.1 Demonic possession
Veel vormen van psychopathologie gaan gepaard met wat lijkt op veranderingen in de
persoonlijkheid van het individu en deze veranderingen in persoonlijkheid of gedrag zijn enkele van
de eerste symptomen die worden opgemerkt. De terughoudende persoon kan manisch en extravert
worden en een gezelligheidsmens kan teruggetrokken en somber worden. Ze kunnen zich gaan
gedragen op een manier die betekent dat ze belangrijke dagelijkse activiteiten verwaarlozen (zoals
opvoeden of naar het werk gaan), of dat ze schadelijk kunnen zijn voor zichzelf of anderen. Het feit
1
,dat de persoonlijkheid van een persoon lijkt te zijn veranderd (en dit kan heel plotseling zijn), heeft
mensen in het verleden de neiging gegeven om diegenen die symptomen van psychopathologie
vertoonden te beschrijven als op de één of andere manier ‘bezeten’ te zijn. Dat wil zeggen, hun
gedrag is zodanig veranderd dat hun persoonlijkheid lijkt te zijn overgenomen en vervangen door de
persoon van iemand of iets anders.
Demonology: veel oude beschavingen, zoals die in Egypte, China, Babylon & Griekenland, geloofden
dat degenen met symptomen van psychopathologie bezeten waren door slechte geesten – bekend
als demonologie.
Niettemin is demonische bezetenheid nog steeds een gebruikelijke verklaring van psychopathologie
in sommige minder ontwikkelde gebieden van de wereld – vooral waar hekserij en voodoo nog
steeds belangrijke kenmerken zijn van de lokale cultuur, zoals in Haïti en sommige delen van West-
Afrika.
§1.1.2 The medical model or disease model
Naarmate de culturen zich ontwikkelden, ontwikkelden ook de soorten oorzaken waaraan gedrag
toegeschreven wordt. In het bijzonder, toen we enkele van de biologische oorzaken van fysieke
ziekten begonnen te begrijpen, ging onze opvatting van ‘waanzin’ erg langzaam over op de
behandeling ervan als een ziekte (vandaar de term ‘mentale ziekte). De impuls voor deze verandering
in conceptie kwam in de 19e eeuw toen duidelijk werd dat veel vormen van gedrag die kenmerkend
zijn voor psychopathologie het resultaat waren van psychische ziekten, zoals beroertes of virale
infecties. De ontdekking dat syfilis een biologische oorzaak had en ook een belangrijke bijdrage
leverde aan de psychische stoornis die bekend staat als algemene parese, impliceerde dat veel
andere voorbeelden van psychische aandoeningen ook medische of biologische verklaringen kunnen
hebben. Dit werd bekend als de somatogene hypothese, waarin werd bepleit dat de oorzaken of
verklaringen van psychische problemen konden worden gevonden in fysieke of biologische
beperkingen.
General paresis: een hersenziekte die optreedt als een laat gevolg van syfilis, gekenmerkt door
dementie, progressieve spierzwakte en verlamming.
Somatogenic hypothesis: de hypothese dat de oorzaken of verklaringen van psychische problemen
te vinden zijn in fysieke of biologische beperkingen.
Het medische model heeft geleid tot een grote hoeveelheid wetenschappelijke kennis over
psychopathologie die is gebaseerd op medicijnen en dit beroep staat bekend als psychiatrie. De
primaire benadering van het medische model is om de biologische oorzaken van psychopathologie te
identificeren en ze te behandelen met medicijnen of operaties.
Hoewel dergelijke biologische factoren een rol kunnen spelen in de etiologie van sommige
psychopathologieën, zijn biologische verklaringen niet de enige manier waarop psychopathologie kan
worden verklaard en is biologisch disfunctioneren ook niet noodzakelijkerwijs een factor die ten
grondslag ligt aan alle psychopathologie. Zoals we later zullen zien, zijn het vaak de ervaringen van
een persoon die disfunctioneel zijn, niet hun biologische substraten.
Psychiatry: een wetenschappelijke behandelingsmethode die is gebaseerd op medicijnen, waarvan
de primaire aanpak is om de biologische oorzaken van psychopathologie te identificeren en te
behandelen met medicijnen of operaties.
Ondanks het overduidelijke belang van het ontwikkelen van een wetenschappelijk beeld van
psychopathologie en het verschaffen van een aantal invloedrijke behandelingen, heeft het medische
2
,model van psychopathologie enkele belangrijke implicaties voor de manier waarop we geestelijke
gezondheidsproblemen opvatten.
- Ten eerste is een voor de hand liggende implicatie dat het model impliceert dat medische of
biologische oorzaken ten grondslag liggen aan psychopathologie. Dit is lang niet altijd het
geval en bizar gedrag kan worden ontwikkeld door volkomen normale leerprocessen.
Bovendien, in tegenstelling tot het medische model, beweren zowel psychodynamische als
hedendaagse cognitieve verslagen van psychopathologie dat veel psychische problemen het
gevolg zijn van het feit dat het individu deze kenmerken verwerft door normale, functionele
leerprocessen. In deze zin is het niet het individu, of een deel van hun biologie dat niet
functioneert, maar het zijn de ervaringen die ze hebben gehad die disfunctioneel zijn en die
ertoe geleid hebben dat ze denken en handelen zoals ze doen.
- Ten tweede neemt het medische model wat in principe een reductionistische benadering is,
aan door te proberen de complexe psychologische en emotionele kenmerken van
psychopathologie terug te brengen tot simpelweg biologie. Biologisch reductionisme kan de
ellende van patiënten niet gemakkelijk inkapselen; het kan evenmin gemakkelijk de
disfunctionele overtuigingen en denkvormen verklaren die kenmerkend zijn voor veel
psychopathologieën. Bovendien zijn complexe psychische problemen vaak niet alleen
biologisch of zelfs eenvoudig herleidbaar tot psychische problemen en processen, ze worden
beïnvloed door de sociaaleconomische situatie waarin het individu leeft, zijn potentieel voor
werk en opleiding en de ondersteuning die zij krijgen dat zal hoop bieden op herstel en
ondersteuning voor sociale inclusie. Al deze factoren dragen vermoedelijk bij aan een
volledig begrip en uitleg van psychopathologie.
- Ten slotte is er een impliciete aanname in het medische model dat psychopathologie wordt
veroorzaakt door ‘iets dat niet goed werkt’. Dit ‘iets is kapot en moet opgelost worden’ beeld
van psychopathologie is om een paar redenen problematisch:
o Ten eerste zou psychopathologie i.p.v. een stoornis te weerspiegelen, misschien een
extremere vorm van normaal gedrag vertegenwoordigen. We worden allemaal
angstig, we maken ons allemaal zorgen en we worden allemaal depressief. Maar
angst, zorgen maken en depressie in hun extreme vorm vormen de basis van veel
van de psychische problemen die we in het boek zullen behandelen. Desalniettemin
is er geen reden om aan te nemen dat de cognitieve mechanismen die af en toe
zorgen baren in ons allemaal niet dezelfde zijn als die chronische zorgen bij anderen
veroorzaken. In deze zin kan psychopathologie worden gezien als zijnde op een
dimensie i.p.v. een afzonderlijk fenomeen dat losstaat van de normale ervaring. Er
zijn bewijzen dat belangrijke psychopathologische symptomen een dimensie hebben
van normaal tot schrijnend, i.p.v. dat ze kwalitatief verschillend zijn.
o Een tweede reden waarom dit beeld problematisch is, is dat door te impliceren dat
psychopathologie wordt veroorzaakt door een normaal proces dat verbroken,
onvolmaakt of disfunctioneel is, het medische model mogelijk een belangrijke
invloed heeft op hoe we mensen zien die lijden aan psychologische problemen en
inderdaad, hoe zij zichzelf zien. Het kan op zijn minst stigmatiserend zijn om te
worden bestempeld als iemand die biologisch of psychologisch onvolmaakt is en
mensen met psychische problemen worden vaak gezien als tweederangsburgers –
zelfs als hun symptomen eigenlijk alleen maar meer prominente en persistente
versies zijn van kenmerken die we allemaal hebben.
§1.1.3 From asylums to community care
Asylums: in de vorige eeuw waren asielen hospices voor de opsluiting van mensen met psychische
problemen.
3
, Moral treatment: aanpak van de behandeling van asiel inwoners, ontwikkeld door de Quaker
beweging in het Verenigd Koninkrijk, die de hedendaagse medische benadering heeft verlaten ten
gunste van begrip, hoop, morele verantwoordelijkheid en ergotherapie (Digby, 1985).
Milieu therapies: de eerste pogingen om de ziekenhuisomgeving voor patiënten te structureren, die
probeerde een therapeutische gemeenschap op de afdeling te creëren om productiviteit,
onafhankelijkheid, verantwoordelijkheid en gevoelens van zelfrespect te ontwikkelen. Dit omvatte
wederzijds respect tussen personeel en patiënten en de mogelijkheid voor patiënten om betrokken
te raken bij beroepsmatige en recreatieve activiteiten. Patiënten die werden blootgesteld aan
milieutherapie, werden eerder uit het ziekenhuis ontslagen en hadden minder kans op terugval dan
patiënten die traditionele vrijheidsbegeleiding hadden ondergaan.
Token economy: een beloningssysteem waarbij deelnemers tokens ontvangen voor deelname aan
bepaalde gedragingen (sociaal en zelfhulpgedrag), die op een later tijdstip ingewisseld kunnen
worden voor een verscheidenheid aan versterkende of gewenste items (chocolade, sigaretten en
ziekenhuisprivileges).
§1.2 Defining psychopathology
Hoe definiëren we wat een probleem is dat moet worden beschouwd als geschikt voor
ondersteuningen behandeling en wat niet? We kunnen onze definities niet simpelweg baseren op
het bestaan van een pathologische oorzaak. Dit komt omdat psychische problemen vaak geen
onderliggende fysieke of biologische oorzaken hebben; en ten tweede, de kennis van de etiologie
van veel psychopathologieën staat nog erg in de kinderschoenen, dus we zijn nog niet in staat om
een classificatie van psychopathologieën te verschaffen die gebaseerd is op oorzakelijke factoren.
De problemen van het definiëren van psychopathologie draaien niet alleen om welke criteria we
gebruiken om psychopathologie te definiëren, maar ook om welke terminologie we gebruiken.
Abnormal psychology: een alternatieve definitie van psychopathologie, zij het met stigmatiserende
connotaties die betrekking hebben op het niet ‘normaal’ zijn.
Service user groups: groepen van personen die eindgebruikers zijn van de geestelijke
gezondheidszorg, bijv. door overheidsinstanties zoals de NHS.
§1.2.1 Deviation from the statistical norm
We kunnen statistische definities gebruiken om te beslissen of een activiteit of een psychologisch
attribuut substantieel afwijkt van de statistische norm en in sommige gebieden van de klinische
psychologie is dit gebruikt om te bepalen of een bepaalde stoornis aan diagnostische criteria voldoet.
Statistical norm: het gemiddelde of modale voorbeeld van een gedrag.
Er zijn echter minstens twee belangrijke problemen met het gebruik van afwijkingen van statistische
normen als indicaties voor psychopathologie.
- Ten eerste: in het geval van intellectuele onvermogen/beperkingen is een IQ van minder dan
70 mogelijk statistisch zeldzaam, maar i.p.v. het individu simpelweg in een diagnostische
categorie te dwingen, zou een betere benadering zijn om de specifieke behoeften van
mensen met intellectuele onvermogen/beperkingen zodanig te evalueren dat het ons in
staat stelt om strategieën, diensten en ondersteuningen voor te stellen die het individuele
functioneren optimaliseren.
- Ten tweede: wezenlijke afwijking van de norm betekent niet noodzakelijkerwijs
psychopathologie, omdat individuen met uitzonderlijk hoge IQs ook statistisch zeldzaam zijn
– maar we zouden niet noodzakelijk bereid zijn deze groep individuen te beschouwen als
kandidaten voor psychologische interventie.
4
