Samenvatting geschiedenis historische context
China (1842-2001)
Deelcontext 1
Aan het begin van de 19e eeuw had China een keizer, afkomstig uit de
Qingdynastie. Hij noemde zich de ‘zoon van de hemel’ en regeerde vanuit een
luxe paleis in Beijing. Niet iedereen kon toetreden tot de machtige ambtenaren
van de keizer, alleen rijken konden staatsexamens afleggen. Kandidaten werden
getoetst op hun kennis van het confucianisme een land kan alleen in harmonie
voortbestaan wanneer iedereen zich aan een meerdere onderwerpt. De
samenleving had een hiërarchische structuur.
Vanaf het eind van de 18e eeuw had China problemen: er waren hongersnoden,
de onvrede van de burgers werd versterkt door corruptie van ambtenaren. De
bevolking kwam in de 19e eeuw meerdere keren in opstand. De keizer had
moeite om deze te onderdrukken en hij had meer moeite met de verdediging van
de grenzen.
Sinds de 16e eeuw is er in beperkte mate overzeese handel tussen China en
Europa, deze handel was op initiatief van Europa (zij hadden bewondering voor
China). De Qingkeizers vonden Europezen barbaren. Vanaf de 19 e eeuw kreeg
China te maken met het modern imperialisme. Als gevolg van de industrialisatie
kreeg Europa een technologische voorsprong. Europa ging zijn wil aan China
opleggen. De Britten smokkelden opium (een drug) China in, de keizer was
woedend en liet in 1839 alle opium in beslag nemen en vernietigen. Dit leidde tot
2 opiumoorlogen (1839-1860). China verloor beide en sloot gedwongen
verdragen (ongelijke verdragen). Hierdoor braken Groot-Brittannië en Frankrijk
de Chinese markt open en kwamen steden in hun bezit. Verschillende landen
volgden hen en China kwam onder druk te staan. Tegen het einde van de 19 e
eeuw werden Chinese steden met geweld bezet. De keizer verloor meer
zeggenschap en de bevolking was woedend.
De bevolking van China vond dat het land gemoderniseerd moest worden.
Ambtenaren aan het hof hielden dit tegen. Het westen werd steeds machtiger en
China kon de problemen niet oplossen. Er braken politieke en religieuze
opstanden uit en daarnaast waren er sociale tegenstellingen en etnische
spanningen. De 2 grootste opstanden waren:
De Taipingopstand (1851-1864) het midden, zuiden en het oosten van
China werden in as gelegd. De leider zag zich als de broer van Jezus.
De Nianopstand (1853-1868) in het noorden, hongerlijdende boeren
gingen op plundertocht.
Dit waren emancipatiebewegingen.
Het Qingregime ging niet omver, de roep om modernisering werd duidelijker. De
belangrijkste hervormingsbeweging was de Zelfversterkingsbeweging het
Qingregime kan alleen overleven als het in militair en bestuurlijk opzicht het
voorbeeld van het westen en Japan volgt. Staatsexamens werden afgeschaft en
er werd een grondwet opgesteld.
In 1899 kwamen landloze boeren (‘boksers’) in opstand tegen de westerse
aanwezigheid in China. In een vlaag van nationalisme vielen ze christelijke
missionarissen aan, ze vernielden westerse bezittingen en blokkeerden
buitenlandse ambassades in Beijing. In 1900 besloot keizerin-weduwe Ci Xi om
China (1842-2001)
Deelcontext 1
Aan het begin van de 19e eeuw had China een keizer, afkomstig uit de
Qingdynastie. Hij noemde zich de ‘zoon van de hemel’ en regeerde vanuit een
luxe paleis in Beijing. Niet iedereen kon toetreden tot de machtige ambtenaren
van de keizer, alleen rijken konden staatsexamens afleggen. Kandidaten werden
getoetst op hun kennis van het confucianisme een land kan alleen in harmonie
voortbestaan wanneer iedereen zich aan een meerdere onderwerpt. De
samenleving had een hiërarchische structuur.
Vanaf het eind van de 18e eeuw had China problemen: er waren hongersnoden,
de onvrede van de burgers werd versterkt door corruptie van ambtenaren. De
bevolking kwam in de 19e eeuw meerdere keren in opstand. De keizer had
moeite om deze te onderdrukken en hij had meer moeite met de verdediging van
de grenzen.
Sinds de 16e eeuw is er in beperkte mate overzeese handel tussen China en
Europa, deze handel was op initiatief van Europa (zij hadden bewondering voor
China). De Qingkeizers vonden Europezen barbaren. Vanaf de 19 e eeuw kreeg
China te maken met het modern imperialisme. Als gevolg van de industrialisatie
kreeg Europa een technologische voorsprong. Europa ging zijn wil aan China
opleggen. De Britten smokkelden opium (een drug) China in, de keizer was
woedend en liet in 1839 alle opium in beslag nemen en vernietigen. Dit leidde tot
2 opiumoorlogen (1839-1860). China verloor beide en sloot gedwongen
verdragen (ongelijke verdragen). Hierdoor braken Groot-Brittannië en Frankrijk
de Chinese markt open en kwamen steden in hun bezit. Verschillende landen
volgden hen en China kwam onder druk te staan. Tegen het einde van de 19 e
eeuw werden Chinese steden met geweld bezet. De keizer verloor meer
zeggenschap en de bevolking was woedend.
De bevolking van China vond dat het land gemoderniseerd moest worden.
Ambtenaren aan het hof hielden dit tegen. Het westen werd steeds machtiger en
China kon de problemen niet oplossen. Er braken politieke en religieuze
opstanden uit en daarnaast waren er sociale tegenstellingen en etnische
spanningen. De 2 grootste opstanden waren:
De Taipingopstand (1851-1864) het midden, zuiden en het oosten van
China werden in as gelegd. De leider zag zich als de broer van Jezus.
De Nianopstand (1853-1868) in het noorden, hongerlijdende boeren
gingen op plundertocht.
Dit waren emancipatiebewegingen.
Het Qingregime ging niet omver, de roep om modernisering werd duidelijker. De
belangrijkste hervormingsbeweging was de Zelfversterkingsbeweging het
Qingregime kan alleen overleven als het in militair en bestuurlijk opzicht het
voorbeeld van het westen en Japan volgt. Staatsexamens werden afgeschaft en
er werd een grondwet opgesteld.
In 1899 kwamen landloze boeren (‘boksers’) in opstand tegen de westerse
aanwezigheid in China. In een vlaag van nationalisme vielen ze christelijke
missionarissen aan, ze vernielden westerse bezittingen en blokkeerden
buitenlandse ambassades in Beijing. In 1900 besloot keizerin-weduwe Ci Xi om
