Samenvatting mensenwerk hoofdstuk 5
Hoofdstuk 5 daklozen
Dakloos ben je als je door welke oorzaak dan ook, geen dak boven je hoofd heb.
Ook mensen die bijvoorbeeld na brand of overstroming hun huis kwijtgeraakt zijn en
(tijdelijk) overleven met hulp van familie/vrienden/overheid zijn dakloos.
Thuisloos ben je als je geen huis hebt en ook geen plek in de sociale omgeving.
Leven in een sociaal isolement en worden sociaal uitgesloten.
Feitelijke dakloze: hebben om verschillende redenen geen dak boven hun hoofd.
Leven op straat en maken gebruik van dag- en nachtopvang. Hebben vaak als enige
bezit een tas. Sommigen slapen onder de brug en bedelen of halen eten uit
vuilnisbakken.
Residentieel dakloze: hebben geen zelfstandig woonadres. Wonen in
maatschappelijke opvang en maken gebruik van de zorg daar. Vaak komen ze daar
als ze rond gezwerfd hebben en het leven op straat te zwaar is.
Potentieel dakloze: dreigen dakloos te worden. Bijvoorbeeld mensen met hoge
schulden, onaangepast gedrag. Wonen in (illegale) pensions, slechte kamers of
carvans.
Zwerfjongeren: dak- en thuislozen onder de 25 jaar. Zijn uitvallers van
jeugdhulpverlening, als ze 18 jaar zijn geweest stopt de hulp. Vaak is er in dat geval
dan nog geen goed vervolg. Volgens de wet zijn ze volwassen en nazorg is niet
voorhanden, niet adequaat, of niet gewenst.
In het begin van de 19e eeuw landloperij als misdrijf opgenomen in het wetboek van
Strafrecht. (dit is pas 1999 verdwenen) Rondtrekkend volk werd vervolgd en
bedreigd. Ze Daarmee werd armoede en werkeloosheid ontkent als reden voor
dakloosheid. Ze werden buitengesloten van de samenleving.
In 1821 werd bepaald dat bedelaars naar de kolonies van de Maatschappij van
Weldadigheid gebracht moesten worden. Ze werden naar kampen gebracht.
In 1870 het accent van de kampen werd meer op straffen gelegd.
Na 1930 werd er door Leger des heils (1887) en Hulp voor onbehuisden (1904) er
anders naar daklozen gekeken. Werden niet meer als crimineel gezien. Er werd ook
onderzoek naar gedaan.
In 1963 concludeerde Mullink dat thuislozen veel geestelijke, lichamelijke of
psychopathologische mankementen hebben die samenhangen met alcoholisme of
criminaliteit. (schizofrenie, oligofrenie)
Na de tweede wereldoorlog werd Nederland een verzorgingsstaat. WAO,
arbeidsongeschiktheid- en werkeloosheidsuitkering. Iedereen kreeg enigszins
inkomen en in principe zorgde de staat voor minimale bestaansvoorwaarden voor
iedereen. Kenmerk van deze tijd is verzuiling, sociale controle hierin was groot en
zorg voor elkaar vanzelfsprekend. Als iemand buiten de boot viel kwam welzijnswerk
in actie.
In 1972 kwam er illegale handel in heroïne en cocaïne, veel drugsverslaafden.
Straatleven werd hierdoor hard.
In jaren 70 eerste tekenen van de vermaatschappelijking van de zorg.
In jaren 80 moesten mensen met een beperking zoveel mogelijk in de maatschappij
Hoofdstuk 5 daklozen
Dakloos ben je als je door welke oorzaak dan ook, geen dak boven je hoofd heb.
Ook mensen die bijvoorbeeld na brand of overstroming hun huis kwijtgeraakt zijn en
(tijdelijk) overleven met hulp van familie/vrienden/overheid zijn dakloos.
Thuisloos ben je als je geen huis hebt en ook geen plek in de sociale omgeving.
Leven in een sociaal isolement en worden sociaal uitgesloten.
Feitelijke dakloze: hebben om verschillende redenen geen dak boven hun hoofd.
Leven op straat en maken gebruik van dag- en nachtopvang. Hebben vaak als enige
bezit een tas. Sommigen slapen onder de brug en bedelen of halen eten uit
vuilnisbakken.
Residentieel dakloze: hebben geen zelfstandig woonadres. Wonen in
maatschappelijke opvang en maken gebruik van de zorg daar. Vaak komen ze daar
als ze rond gezwerfd hebben en het leven op straat te zwaar is.
Potentieel dakloze: dreigen dakloos te worden. Bijvoorbeeld mensen met hoge
schulden, onaangepast gedrag. Wonen in (illegale) pensions, slechte kamers of
carvans.
Zwerfjongeren: dak- en thuislozen onder de 25 jaar. Zijn uitvallers van
jeugdhulpverlening, als ze 18 jaar zijn geweest stopt de hulp. Vaak is er in dat geval
dan nog geen goed vervolg. Volgens de wet zijn ze volwassen en nazorg is niet
voorhanden, niet adequaat, of niet gewenst.
In het begin van de 19e eeuw landloperij als misdrijf opgenomen in het wetboek van
Strafrecht. (dit is pas 1999 verdwenen) Rondtrekkend volk werd vervolgd en
bedreigd. Ze Daarmee werd armoede en werkeloosheid ontkent als reden voor
dakloosheid. Ze werden buitengesloten van de samenleving.
In 1821 werd bepaald dat bedelaars naar de kolonies van de Maatschappij van
Weldadigheid gebracht moesten worden. Ze werden naar kampen gebracht.
In 1870 het accent van de kampen werd meer op straffen gelegd.
Na 1930 werd er door Leger des heils (1887) en Hulp voor onbehuisden (1904) er
anders naar daklozen gekeken. Werden niet meer als crimineel gezien. Er werd ook
onderzoek naar gedaan.
In 1963 concludeerde Mullink dat thuislozen veel geestelijke, lichamelijke of
psychopathologische mankementen hebben die samenhangen met alcoholisme of
criminaliteit. (schizofrenie, oligofrenie)
Na de tweede wereldoorlog werd Nederland een verzorgingsstaat. WAO,
arbeidsongeschiktheid- en werkeloosheidsuitkering. Iedereen kreeg enigszins
inkomen en in principe zorgde de staat voor minimale bestaansvoorwaarden voor
iedereen. Kenmerk van deze tijd is verzuiling, sociale controle hierin was groot en
zorg voor elkaar vanzelfsprekend. Als iemand buiten de boot viel kwam welzijnswerk
in actie.
In 1972 kwam er illegale handel in heroïne en cocaïne, veel drugsverslaafden.
Straatleven werd hierdoor hard.
In jaren 70 eerste tekenen van de vermaatschappelijking van de zorg.
In jaren 80 moesten mensen met een beperking zoveel mogelijk in de maatschappij
