WC01-buffers A online module
Als je moet uitrekenen wat de pH is na een bepaalde tijd en je weet met hoeveel het zuur is
toegenomen (stel p), dan doe je base(A-) minus p en zuur(HA) + p
Buffercapaciteit: [base] + [zuur]
Als je veel concentratie hebt en er komt een beetje zuur bij, dan heeft dat niet veel invloed op de pH
omdat het bijgekomen zuur niks is vergeleken met de beginconcentratie zuur en base. Dus dan blijft de
pH ongeveer gelijk.
,PKa = -log(K)
Cellen sterven als de pH onder de 7 of boven de 7,8 komt.
Bij voorkeur heb je een buffer die na 48 uur een pH daling van minder dan 0,4 heeft.
De meest geschikte buffer heeft een pKa dicht bij de pH waar je de cellen bij wilt kweken. Als gevolg
daarvan ligt de ratio [base]:[zuur] dicht bij een (1). Als de cellen H + produceren zal er base verdwijnen en
zuur bijkomen, maar het heeft in dit geval weinig invloed op de ratio en dus zal de pH nauwelijks
veranderen. Als vuistregel hanteert men dat een koppel geschikt is om te bufferen bij pH-waarden die
liggen tussen pK -1 en pK + 1. Dus als je een oplossing van 6 pH wilt bufferen dan zoek je een aminozuur
met een pK tussen 5 en 7.
Als je met een hogere concentratie cellen werkt, moet je meer buffer toevoegen.
Het zal uit het voorgaande eveneens duidelijk geworden zijn dat aminozuren en eiwitten ook als buffer
kunnen dienen. Aminozuren hebben COOH en NH2, en eiwitten kunnen een zijketen hebben met een
goede groep die protonen kan afstaan of opnemen (nu heb je alleen niks meer aan die alfa COOH en
NH2 want die zijn gebruikt voor de peptidebinding.
Buffer kiezen:
A) PKa dichtbij gewenste pH
B) Hoge concentratie zuur en base
Ter voorbereiding van WC2:
Ladingsbijdrage en pH->
, Ze noemen ‘de zure vorm’ hier COOH, wat een beetje verwarrend is aangezien hij COOH is als hij in een
zuur milieu is en zich dus gedraagt als een base en een H+ opneemt. Waarschijnlijk omdat zij uitgaan van
wat je ermee kan: COOH kan als zuur reageren (maar daarvoor moest ie wel eerst als base zich
voordoen). Let hier dus op! Logisch: een zuur is een molecuul die een H af kan staan.
WC2 Buffer B
Zie afbeelding 10
Opgave 1
Met Hendersson-Hasselbalch vergelijking waarin je Z en B laat staan EN Z+B=hoeveelheid moleculen
totaal. -> in elkaar invullen geeft Z=… -> totaal – Z = B dus je weet nu hoeveel je van beide hebt -> kijk
welke lading Z en B heeft en bepaal de lading.
Opgave 2
2a) Zo’n opgave kan op tentamen komen! Dat ze een eiwit geven en dat je de totale lading daarvan
moet uitreken bij verschillende pH-waardes door eerst van de aminozuren apart de lading uit te
rekenen. Het is dus handig om te weten wat je ongeveer bij de verschillende aminozuren kan
verwachten als uitkomst.
Let er goed op dat als je het zuur hebt uitgerekend, je ook nog moet kijken waar de lading op zit en wat
die is.
Deze tabel heb je erbij nodig maar die hoef je niet uit je hoofd te leren:
Uitleg bij opgave:
COO- -> COOH met pK=2 ongeveer, dit is het gemiddelde van die van de aminozuren met deze groep.
Als je moet uitrekenen wat de pH is na een bepaalde tijd en je weet met hoeveel het zuur is
toegenomen (stel p), dan doe je base(A-) minus p en zuur(HA) + p
Buffercapaciteit: [base] + [zuur]
Als je veel concentratie hebt en er komt een beetje zuur bij, dan heeft dat niet veel invloed op de pH
omdat het bijgekomen zuur niks is vergeleken met de beginconcentratie zuur en base. Dus dan blijft de
pH ongeveer gelijk.
,PKa = -log(K)
Cellen sterven als de pH onder de 7 of boven de 7,8 komt.
Bij voorkeur heb je een buffer die na 48 uur een pH daling van minder dan 0,4 heeft.
De meest geschikte buffer heeft een pKa dicht bij de pH waar je de cellen bij wilt kweken. Als gevolg
daarvan ligt de ratio [base]:[zuur] dicht bij een (1). Als de cellen H + produceren zal er base verdwijnen en
zuur bijkomen, maar het heeft in dit geval weinig invloed op de ratio en dus zal de pH nauwelijks
veranderen. Als vuistregel hanteert men dat een koppel geschikt is om te bufferen bij pH-waarden die
liggen tussen pK -1 en pK + 1. Dus als je een oplossing van 6 pH wilt bufferen dan zoek je een aminozuur
met een pK tussen 5 en 7.
Als je met een hogere concentratie cellen werkt, moet je meer buffer toevoegen.
Het zal uit het voorgaande eveneens duidelijk geworden zijn dat aminozuren en eiwitten ook als buffer
kunnen dienen. Aminozuren hebben COOH en NH2, en eiwitten kunnen een zijketen hebben met een
goede groep die protonen kan afstaan of opnemen (nu heb je alleen niks meer aan die alfa COOH en
NH2 want die zijn gebruikt voor de peptidebinding.
Buffer kiezen:
A) PKa dichtbij gewenste pH
B) Hoge concentratie zuur en base
Ter voorbereiding van WC2:
Ladingsbijdrage en pH->
, Ze noemen ‘de zure vorm’ hier COOH, wat een beetje verwarrend is aangezien hij COOH is als hij in een
zuur milieu is en zich dus gedraagt als een base en een H+ opneemt. Waarschijnlijk omdat zij uitgaan van
wat je ermee kan: COOH kan als zuur reageren (maar daarvoor moest ie wel eerst als base zich
voordoen). Let hier dus op! Logisch: een zuur is een molecuul die een H af kan staan.
WC2 Buffer B
Zie afbeelding 10
Opgave 1
Met Hendersson-Hasselbalch vergelijking waarin je Z en B laat staan EN Z+B=hoeveelheid moleculen
totaal. -> in elkaar invullen geeft Z=… -> totaal – Z = B dus je weet nu hoeveel je van beide hebt -> kijk
welke lading Z en B heeft en bepaal de lading.
Opgave 2
2a) Zo’n opgave kan op tentamen komen! Dat ze een eiwit geven en dat je de totale lading daarvan
moet uitreken bij verschillende pH-waardes door eerst van de aminozuren apart de lading uit te
rekenen. Het is dus handig om te weten wat je ongeveer bij de verschillende aminozuren kan
verwachten als uitkomst.
Let er goed op dat als je het zuur hebt uitgerekend, je ook nog moet kijken waar de lading op zit en wat
die is.
Deze tabel heb je erbij nodig maar die hoef je niet uit je hoofd te leren:
Uitleg bij opgave:
COO- -> COOH met pK=2 ongeveer, dit is het gemiddelde van die van de aminozuren met deze groep.
