Hoofdstuk 10: Power
In hoofdstuk 10, macht, gaat het Chidester vooral om n macht van de kerk, macht van de
uniformiteit van het christendom (de dogma’s) en macht van God.
Ten eerste de macht van de kerk; deze hing af van en werd sterker doordat er
verschillende concilies werden gehouden over de dogma’s van het christendom,
bijvoorbeeld die van Nicaea in 351 waar men besloot dat er één goddelijke essentie in
drie personen verkeerde, daarmee het probleem van de drieëenheid (polytheïsme)
opgelost. Er waren vele verschillende meningen hierover, die allemaal aanhangers
schaarden, en zo de uniformiteit en dus de macht van de kerk bedreigden. Een volgend
conflict ontstond rond de vraag over de relatie tussen Christus’ goddelijkheid en
menselijkheid. Bisschoppen van verschillende steden gingen elkaar afrekenen op
uitspraken die afweken van de in de concilies bepaalde dogma’s. Het concilie van
Constantinopel in 381 droeg ook bij aan deze rivaliteit tussen bisschoppen in de vijf
belangrijke christelijke steden (Rome, Constantinopel, Alexandrië, Antiochië en (later)
Jeruzalem), omdat hierin werd besloten dat de bisschop van Constantinopel een
speciale en hogere functie kreeg, naast de paus van Rome. Constantinopel was immers
het nieuwe Rome geworden. De bisschop van Rome negeerde deze beslissing en de
opeenvolgende bisschoppen van Alexandrië voelden zich ondergewaardeerd en
probeerden (met succes) de bisschoppen van Constantinopel te verbannen. Deze
conflicten zijn nog steeds ook op basis van de vraag rond Christus’ menselijheid en
goddelijkheid, ook wel christologie genoemd.
Er onstonden twee extremen die antwoord gaven op deze vraag.
- Ten eerste de kerk van het oosten, oftewel de kerk van Nestorius, die als
bisschop van Constantinopel verbannen werd op grond van zijn ideëen. De kern
van zijn ideëen was dat Christus twee van elkaar gescheiden karakters bezat; ten
eerste was hij menselijk, en ten tweede had God gekozen om juist in hém te
verschijnen en zo was Christus dus ook goddelijk. Belangrijk is hier dat de twee
naturen van Christus dus gescheiden zijn, waardoor Nestorius werd aangevallen
voor zijn ‘niet-orthodox-zijn’ en het te veel bendrukken van Christus’
menselijkheid.
- Het andere antwoord kwam ook van verbannen christenen, genaamd de
Monofysieten. Zij gingen uit van 1 natuur van Christus; hij was godmenselijk. De
twee karakters van Nestorius waren nu onlosmakelijk en onveranderlijk in en
aan elkaar verbonden. Hierbij benadrukten zij volgens de orthodoxie van de kerk
teveel de goddelijkheid van Christus als compleet geïntegreerd met zijn
menselijkheid.
Uiteindelijk zocht de kerk de middelste weg, door Paus Leo I in zijn Tome vastgelegd en
geaccepteerd bij het concilie van Chalcedon. Dit hield in dat Christus werd gezien als
compleet menselijk en compleet goddelijk in 1 persoon. Hoewel dit lijkt op Nestorius’
idee, werd benadrukt dat deze naturen ongescheiden en onveranderlijk samenkwamen.
De macht van de kerk werd dus bepaald door uniformiteit van dogma’s en identiteit.
Maar ook door zich het verbannen van ketters en het onderdrukken van de Grieks-
Romeinse heidenen, oftewel exclusiviteit creëeren, was van belang voor de macht van
de kerk. Dit deden zij mede door met behulp van de ideëen hemel en hel gezag af te
dwingen bij christenen. De kerk benadrukte de macht van God in het straffen en
belonen.
In hoofdstuk 10, macht, gaat het Chidester vooral om n macht van de kerk, macht van de
uniformiteit van het christendom (de dogma’s) en macht van God.
Ten eerste de macht van de kerk; deze hing af van en werd sterker doordat er
verschillende concilies werden gehouden over de dogma’s van het christendom,
bijvoorbeeld die van Nicaea in 351 waar men besloot dat er één goddelijke essentie in
drie personen verkeerde, daarmee het probleem van de drieëenheid (polytheïsme)
opgelost. Er waren vele verschillende meningen hierover, die allemaal aanhangers
schaarden, en zo de uniformiteit en dus de macht van de kerk bedreigden. Een volgend
conflict ontstond rond de vraag over de relatie tussen Christus’ goddelijkheid en
menselijkheid. Bisschoppen van verschillende steden gingen elkaar afrekenen op
uitspraken die afweken van de in de concilies bepaalde dogma’s. Het concilie van
Constantinopel in 381 droeg ook bij aan deze rivaliteit tussen bisschoppen in de vijf
belangrijke christelijke steden (Rome, Constantinopel, Alexandrië, Antiochië en (later)
Jeruzalem), omdat hierin werd besloten dat de bisschop van Constantinopel een
speciale en hogere functie kreeg, naast de paus van Rome. Constantinopel was immers
het nieuwe Rome geworden. De bisschop van Rome negeerde deze beslissing en de
opeenvolgende bisschoppen van Alexandrië voelden zich ondergewaardeerd en
probeerden (met succes) de bisschoppen van Constantinopel te verbannen. Deze
conflicten zijn nog steeds ook op basis van de vraag rond Christus’ menselijheid en
goddelijkheid, ook wel christologie genoemd.
Er onstonden twee extremen die antwoord gaven op deze vraag.
- Ten eerste de kerk van het oosten, oftewel de kerk van Nestorius, die als
bisschop van Constantinopel verbannen werd op grond van zijn ideëen. De kern
van zijn ideëen was dat Christus twee van elkaar gescheiden karakters bezat; ten
eerste was hij menselijk, en ten tweede had God gekozen om juist in hém te
verschijnen en zo was Christus dus ook goddelijk. Belangrijk is hier dat de twee
naturen van Christus dus gescheiden zijn, waardoor Nestorius werd aangevallen
voor zijn ‘niet-orthodox-zijn’ en het te veel bendrukken van Christus’
menselijkheid.
- Het andere antwoord kwam ook van verbannen christenen, genaamd de
Monofysieten. Zij gingen uit van 1 natuur van Christus; hij was godmenselijk. De
twee karakters van Nestorius waren nu onlosmakelijk en onveranderlijk in en
aan elkaar verbonden. Hierbij benadrukten zij volgens de orthodoxie van de kerk
teveel de goddelijkheid van Christus als compleet geïntegreerd met zijn
menselijkheid.
Uiteindelijk zocht de kerk de middelste weg, door Paus Leo I in zijn Tome vastgelegd en
geaccepteerd bij het concilie van Chalcedon. Dit hield in dat Christus werd gezien als
compleet menselijk en compleet goddelijk in 1 persoon. Hoewel dit lijkt op Nestorius’
idee, werd benadrukt dat deze naturen ongescheiden en onveranderlijk samenkwamen.
De macht van de kerk werd dus bepaald door uniformiteit van dogma’s en identiteit.
Maar ook door zich het verbannen van ketters en het onderdrukken van de Grieks-
Romeinse heidenen, oftewel exclusiviteit creëeren, was van belang voor de macht van
de kerk. Dit deden zij mede door met behulp van de ideëen hemel en hel gezag af te
dwingen bij christenen. De kerk benadrukte de macht van God in het straffen en
belonen.
