Samenvatting teksten Beeld, Media en Communicatie
Thompson
Om een film te analyseren is een aanpak nodig. Bij een aesthetic approach
worden aannames gemaakt over eigenschappen die bij verschillende
kunstwerken terugkomen, procedures die toeschouwers ondergaan en de relatie
in de samenleving.
Methode: set van procedures die wordt gebruikt om te analyseren.
In de filmanalyse zijn twee aanpakken: 1. Op basis van de film en 2. Op basis van
de aanpak. Bij nummer 2 gebruik je de film als hulpmiddel om je methode te
demonstreren. Een methode wordt uitgedaagd en wellicht veranderd. Hierbij ga
je er van uit dat veel films hetzelfde zijn, complexiteit valt in het niet. Door het
steeds hetzelfde te doen verlies je uitdaging. Hierdoor zoek je ook eerder een
film die bij je aanpak past.
Je wilt vaak iets analyseren omdat je niet weet hoe iets in elkaar steekt, het is te
ingewikkeld en daar past geen vereenvoudigde analyse methode bij. Een open
approach zoals bij aanpak 1 is beter. Om te analyseren moet je lang naar de film
kijken.
Neoformalisme: biedt een reeks van brede aannames over hoe kunst is
geconstrueerd en hoe ze kijkers uitdagen. Deze aannames kunnen worden
gebruikt om een methode te construeren voor problemen vanuit de film. Deze
aanpak ontwijkt het probleem van self-confirming zoals bij aanpak 2.
Methode: meer een principe, een principe wat je leert te kijken naar een soort
probleem. Zo vind je de meest interessante vragen per film. Stamt af van
marxisme en psychoanalitische film theorie gebaseerd op veel uitleg over hoe
mensen en de samenleving werken, maar dan toegpast op kunst.
Een communicatiemodel (zender, medium, ontvanger) wordt beoordeeld op hoe
het de boodschap overbrengt. Een kunstwerk brengt niet een praktische
boodschap over, hierdoor is high en low art ontstaan. Er wordt bekeken hoe
nuttig een kunstwerk is t.o.v. thema’s of filosofische ideeën.
Art for art’s sake: kunst is er voor plezier.
Neoformalisten brachten een scheiding aan in praktische, dagelijkse perceptie en
esthetische, niet-praktische perceptie (>kunst). Niet in hig en low art. Door de
niet-praktische rede kan het nieuwe percepties bewerkstelligen en dit kan weer
invloed hebben op het dagelijkse kijken. Zij willen niet de wereld uitleggen aan
de hand van kunst, want kunst is ethetisch.
De kijker is actief in neoformalistische filmanalyse. Hij zoekt aanknopingspunten
met kijkvaardigheden vanuit het dagelijks leven en andere kunst. Kunst zorgt
voor defamiliarisatie door het niet praktisch kijken. Perceptie wordt snel
automatisch (habitual) en het doel van kunst is om weer te gaan voelen. Kunst is
niet als communicatie, interpretatie is nodig in verschillende manieren met
bepaalde focussen.
Defamiliarisatie: automatische concepten worden in een andere context
geplaatst en zo wordt het kunst. Kan ten opzichte van realiteit of andere kunst.
De meeste esthetische theorieën werken met form-content split, neoformalisme
niet. Zij doen het door automatisatie en defamiliarisatie. Betekenis is niet het
eindresultaat van kunst maar een component en draagt bij aan defamiliarisatie
en om andere stijlelementen te verklaren. Betekenis bestaat uit aanwijzingen
voor denotaties en connotaties. Er zijn vier niveaus van betekenis:
1. Referential, je herkent aspecten uit de realiteit.
2. Explicit, uitgelegd in de film. Gebaseerd op interne structuren van film.
3. Implicit, meer connotief. Interpretatie vindt plaats in de wereld. Intern
gebaseerd.
Thompson
Om een film te analyseren is een aanpak nodig. Bij een aesthetic approach
worden aannames gemaakt over eigenschappen die bij verschillende
kunstwerken terugkomen, procedures die toeschouwers ondergaan en de relatie
in de samenleving.
Methode: set van procedures die wordt gebruikt om te analyseren.
In de filmanalyse zijn twee aanpakken: 1. Op basis van de film en 2. Op basis van
de aanpak. Bij nummer 2 gebruik je de film als hulpmiddel om je methode te
demonstreren. Een methode wordt uitgedaagd en wellicht veranderd. Hierbij ga
je er van uit dat veel films hetzelfde zijn, complexiteit valt in het niet. Door het
steeds hetzelfde te doen verlies je uitdaging. Hierdoor zoek je ook eerder een
film die bij je aanpak past.
Je wilt vaak iets analyseren omdat je niet weet hoe iets in elkaar steekt, het is te
ingewikkeld en daar past geen vereenvoudigde analyse methode bij. Een open
approach zoals bij aanpak 1 is beter. Om te analyseren moet je lang naar de film
kijken.
Neoformalisme: biedt een reeks van brede aannames over hoe kunst is
geconstrueerd en hoe ze kijkers uitdagen. Deze aannames kunnen worden
gebruikt om een methode te construeren voor problemen vanuit de film. Deze
aanpak ontwijkt het probleem van self-confirming zoals bij aanpak 2.
Methode: meer een principe, een principe wat je leert te kijken naar een soort
probleem. Zo vind je de meest interessante vragen per film. Stamt af van
marxisme en psychoanalitische film theorie gebaseerd op veel uitleg over hoe
mensen en de samenleving werken, maar dan toegpast op kunst.
Een communicatiemodel (zender, medium, ontvanger) wordt beoordeeld op hoe
het de boodschap overbrengt. Een kunstwerk brengt niet een praktische
boodschap over, hierdoor is high en low art ontstaan. Er wordt bekeken hoe
nuttig een kunstwerk is t.o.v. thema’s of filosofische ideeën.
Art for art’s sake: kunst is er voor plezier.
Neoformalisten brachten een scheiding aan in praktische, dagelijkse perceptie en
esthetische, niet-praktische perceptie (>kunst). Niet in hig en low art. Door de
niet-praktische rede kan het nieuwe percepties bewerkstelligen en dit kan weer
invloed hebben op het dagelijkse kijken. Zij willen niet de wereld uitleggen aan
de hand van kunst, want kunst is ethetisch.
De kijker is actief in neoformalistische filmanalyse. Hij zoekt aanknopingspunten
met kijkvaardigheden vanuit het dagelijks leven en andere kunst. Kunst zorgt
voor defamiliarisatie door het niet praktisch kijken. Perceptie wordt snel
automatisch (habitual) en het doel van kunst is om weer te gaan voelen. Kunst is
niet als communicatie, interpretatie is nodig in verschillende manieren met
bepaalde focussen.
Defamiliarisatie: automatische concepten worden in een andere context
geplaatst en zo wordt het kunst. Kan ten opzichte van realiteit of andere kunst.
De meeste esthetische theorieën werken met form-content split, neoformalisme
niet. Zij doen het door automatisatie en defamiliarisatie. Betekenis is niet het
eindresultaat van kunst maar een component en draagt bij aan defamiliarisatie
en om andere stijlelementen te verklaren. Betekenis bestaat uit aanwijzingen
voor denotaties en connotaties. Er zijn vier niveaus van betekenis:
1. Referential, je herkent aspecten uit de realiteit.
2. Explicit, uitgelegd in de film. Gebaseerd op interne structuren van film.
3. Implicit, meer connotief. Interpretatie vindt plaats in de wereld. Intern
gebaseerd.
