Euthanasie voor iedereen!
Stel je eens voor; je bent niet oud, maar nog erg jong, zo’n 25 jaar en je bent heel
erg ziek, je hebt kanker. Na lange behandelingen krijg je te horen dat je nog maar
een paar jaar te leven hebt en die zullen op z’n zachtst gezegd onprettig zijn. Je zal
onvrijwillig kaal worden, veel spugen, erg misselijk worden en om je leven zo lang
mogelijk te behouden, zullen de dokters je aan verschillende apparaten willen
vastmaken en iedereen die je kent zal je zo hulpeloos zien. Zou je zo kunnen leven?
Veel mensen kunnen niet zo leven. Een oplossing hiervoor is euthanasie.
Euthanasie heeft maar één doel: de (door de patiënt gewenste) dood. Je leven niet
verlengen is iets anders dan leven beëindigen. Volgens de Staatscommissie voor
Euthanasie is euthanasie: het opzettelijk levensbeëindigend handelen door een
ander dan de betrokkene op diens verzoek. Letterlijk betekent het woord euthanasie
‘een goede dood’, deze betekenis stamt af van het Grieks. Euthanasie zou voor
iedereen toegankelijk moeten zijn.
Ten eerste heeft ieder mens recht op een pijnloze dood. Tegenwoordig
denken mensen vaak veel eerder aan de dood dan vroeger. Het liefst lijden ze, net
als iedereen, geen pijn. Dit kun je natuurlijk niet voorspellen, maar als je ernstig ziek
bent en je hebt de keuze voor euthanasie moet de patiënt daar vrij in zijn om hiervoor
te kiezen. Echt leven kan de patiënt vaak in dat stadium niet meer. Hierbij moet het
niet makkelijk zijn om toestemming te mogen krijgen, zodat niet iedereen zomaar
euthanasie kan krijgen. De artsen spelen daarbij ook een hele belangrijke rol. Zij
moeten de patiënt niet dwingen om wel of geen euthanasie te plegen en de patiënt
genoeg bedenktijd geven over zijn beslissing. Hier zijn ook verschillende regels voor
opgesteld.
Ten tweede heeft ieder persoon het recht om te beslissen wat er met zijn of
haar leven gebeurt. Geen mens is verplicht om medicatie te nemen of een psychiater
te bezoeken. Ook is het je eigen keus om bijvoorbeeld niet in het ziekenhuis
opgenomen te worden en dus tegen dokters advies in thuis te blijven. Een patiënt
moet ook zelf de keuze kunnen maken of hij of zij verder wil leven, indien de
omstandigheden hiervoor ondragelijk zijn.
Stel je eens voor; je bent niet oud, maar nog erg jong, zo’n 25 jaar en je bent heel
erg ziek, je hebt kanker. Na lange behandelingen krijg je te horen dat je nog maar
een paar jaar te leven hebt en die zullen op z’n zachtst gezegd onprettig zijn. Je zal
onvrijwillig kaal worden, veel spugen, erg misselijk worden en om je leven zo lang
mogelijk te behouden, zullen de dokters je aan verschillende apparaten willen
vastmaken en iedereen die je kent zal je zo hulpeloos zien. Zou je zo kunnen leven?
Veel mensen kunnen niet zo leven. Een oplossing hiervoor is euthanasie.
Euthanasie heeft maar één doel: de (door de patiënt gewenste) dood. Je leven niet
verlengen is iets anders dan leven beëindigen. Volgens de Staatscommissie voor
Euthanasie is euthanasie: het opzettelijk levensbeëindigend handelen door een
ander dan de betrokkene op diens verzoek. Letterlijk betekent het woord euthanasie
‘een goede dood’, deze betekenis stamt af van het Grieks. Euthanasie zou voor
iedereen toegankelijk moeten zijn.
Ten eerste heeft ieder mens recht op een pijnloze dood. Tegenwoordig
denken mensen vaak veel eerder aan de dood dan vroeger. Het liefst lijden ze, net
als iedereen, geen pijn. Dit kun je natuurlijk niet voorspellen, maar als je ernstig ziek
bent en je hebt de keuze voor euthanasie moet de patiënt daar vrij in zijn om hiervoor
te kiezen. Echt leven kan de patiënt vaak in dat stadium niet meer. Hierbij moet het
niet makkelijk zijn om toestemming te mogen krijgen, zodat niet iedereen zomaar
euthanasie kan krijgen. De artsen spelen daarbij ook een hele belangrijke rol. Zij
moeten de patiënt niet dwingen om wel of geen euthanasie te plegen en de patiënt
genoeg bedenktijd geven over zijn beslissing. Hier zijn ook verschillende regels voor
opgesteld.
Ten tweede heeft ieder persoon het recht om te beslissen wat er met zijn of
haar leven gebeurt. Geen mens is verplicht om medicatie te nemen of een psychiater
te bezoeken. Ook is het je eigen keus om bijvoorbeeld niet in het ziekenhuis
opgenomen te worden en dus tegen dokters advies in thuis te blijven. Een patiënt
moet ook zelf de keuze kunnen maken of hij of zij verder wil leven, indien de
omstandigheden hiervoor ondragelijk zijn.
