Reflectieverslag stage
Gebeurtenis: Wat gebeurde er?
Mijn begeleider en ik waren bezig met het wakker maken van een patiënt. Op het moment dat de
patiënt wakker werd, was hij erg onrustig. De patiënt kwam erg verward over, want hij wilde meteen
opstaan. Hij wist niet waar hij was en bewoog heel de tijd met zijn benen. De operatieassistent heeft
een aantal keer gevraagd of de meneer zijn benen wilde laten liggen, want wij moesten hem nog
terug in zijn bed krijgen. De meneer deed niet wat hem werd gevraagd en wilde ook met zijn hoofd
omhoog. Uiteindelijk door zijn benen vast te houden hebben we hem terug in zijn bed kunnen
leggen. Toen mijn begeleider en ik aankwamen op de verkoeverkamer wilde de man nu ook uit zijn
bed. Door deze observaties werd het de verpleegkundigen duidelijk dat de patiënt een delier had.
Mijn begeleider belde met de anesthesioloog om te horen wat ze mocht doen. Mijn begeleider kreeg
te horen dat ze de blaaskatheter het er beste uit konden halen en mijn begeleider mocht nog
medicatie toedienen. Deze medicatie moest nog klaargemaakt worden, dus mijn begeleider vroeg of
ik bij deze meneer wilde blijven staan.
Gedachte: Wat dacht je toen?
Ik vond het ten eerste instantie erg goed hoe mijn begeleider en de verpleegkundigen omgingen met
deze patiënt. Ze bleven erg rustig en ze bleven proberen om de patiënt rustig te houden. Ik dacht als
ik kijk hoe zij dat doen, dan lukt mij dat ook. Ik had ook een andere gedachte, want het is een grote
verantwoordelijkheid en deze situatie was nieuw voor mij.
Gevoel: Wat voelde je?
Ik voelde mij niet op mijn gemak, want deze situatie was helemaal nieuw voor mij. Ook voelde ik me
verantwoordelijk als er iets zou gebeuren. Het liefst zou ik meteen bij de meneer gaan staan en hem
rustig houden, maar toch voelde ik mezelf te nieuw voor deze grote verantwoordelijkheid.
Gedrag: Wat deed je toen?
Toen mijn begeleider aan mij vroeg of ik bij de man wilde blijven, zei alles in mij dat ik dat te
spannend vond. Dus ik gaf aan dat ik dat liever niet alleen bij deze man wilde blijven. Terwijl ik niks
fout deed, vond ik het wel vervelend dat ik mijn begeleider niet kon helpen. Dus ik gaf aan dat ik ook
andere dingen kan doen om haar te helpen.
Gevolg: Wat gebeurde er toen?
Nadat mijn begeleider de blaaskatheter eruit had gehaald, werd de man al een stuk rustiger, dus we
konden de patiënt overdragen. Terwijl mijn begeleider en ik wegliepen, gaf ze aan dat ze het erg kon
waarderen dat ik mijn grens aangaf. Ze gaf aan dat zei ouder is, met meer ervaringen. Mijn
begeleider vond dit geen speciale situatie, maar voor mij was dit anders. Dit kon ze naderhand erg
goed begrijpen.
Als ik terugkijk op deze situatie, dan ben ik trots dat ik mijn grens heb durven aangeven. Ik voelde me
in eerste instantie wel schuldig, omdat ik mijn begeleider niet kon helpen op de manier die ze wilde.
Als ik daarop terugkijk, dan is dat gevoel niet op zijn plek. Ik mag namelijk op mijn stage mijn grenzen
aangeven.
Gebeurtenis: Wat gebeurde er?
Mijn begeleider en ik waren bezig met het wakker maken van een patiënt. Op het moment dat de
patiënt wakker werd, was hij erg onrustig. De patiënt kwam erg verward over, want hij wilde meteen
opstaan. Hij wist niet waar hij was en bewoog heel de tijd met zijn benen. De operatieassistent heeft
een aantal keer gevraagd of de meneer zijn benen wilde laten liggen, want wij moesten hem nog
terug in zijn bed krijgen. De meneer deed niet wat hem werd gevraagd en wilde ook met zijn hoofd
omhoog. Uiteindelijk door zijn benen vast te houden hebben we hem terug in zijn bed kunnen
leggen. Toen mijn begeleider en ik aankwamen op de verkoeverkamer wilde de man nu ook uit zijn
bed. Door deze observaties werd het de verpleegkundigen duidelijk dat de patiënt een delier had.
Mijn begeleider belde met de anesthesioloog om te horen wat ze mocht doen. Mijn begeleider kreeg
te horen dat ze de blaaskatheter het er beste uit konden halen en mijn begeleider mocht nog
medicatie toedienen. Deze medicatie moest nog klaargemaakt worden, dus mijn begeleider vroeg of
ik bij deze meneer wilde blijven staan.
Gedachte: Wat dacht je toen?
Ik vond het ten eerste instantie erg goed hoe mijn begeleider en de verpleegkundigen omgingen met
deze patiënt. Ze bleven erg rustig en ze bleven proberen om de patiënt rustig te houden. Ik dacht als
ik kijk hoe zij dat doen, dan lukt mij dat ook. Ik had ook een andere gedachte, want het is een grote
verantwoordelijkheid en deze situatie was nieuw voor mij.
Gevoel: Wat voelde je?
Ik voelde mij niet op mijn gemak, want deze situatie was helemaal nieuw voor mij. Ook voelde ik me
verantwoordelijk als er iets zou gebeuren. Het liefst zou ik meteen bij de meneer gaan staan en hem
rustig houden, maar toch voelde ik mezelf te nieuw voor deze grote verantwoordelijkheid.
Gedrag: Wat deed je toen?
Toen mijn begeleider aan mij vroeg of ik bij de man wilde blijven, zei alles in mij dat ik dat te
spannend vond. Dus ik gaf aan dat ik dat liever niet alleen bij deze man wilde blijven. Terwijl ik niks
fout deed, vond ik het wel vervelend dat ik mijn begeleider niet kon helpen. Dus ik gaf aan dat ik ook
andere dingen kan doen om haar te helpen.
Gevolg: Wat gebeurde er toen?
Nadat mijn begeleider de blaaskatheter eruit had gehaald, werd de man al een stuk rustiger, dus we
konden de patiënt overdragen. Terwijl mijn begeleider en ik wegliepen, gaf ze aan dat ze het erg kon
waarderen dat ik mijn grens aangaf. Ze gaf aan dat zei ouder is, met meer ervaringen. Mijn
begeleider vond dit geen speciale situatie, maar voor mij was dit anders. Dit kon ze naderhand erg
goed begrijpen.
Als ik terugkijk op deze situatie, dan ben ik trots dat ik mijn grens heb durven aangeven. Ik voelde me
in eerste instantie wel schuldig, omdat ik mijn begeleider niet kon helpen op de manier die ze wilde.
Als ik daarop terugkijk, dan is dat gevoel niet op zijn plek. Ik mag namelijk op mijn stage mijn grenzen
aangeven.
