1
Extreme Make-over HC01 03-09-2014
Via het ideale lichaam je ook en ideaal zelf kunt verwerven. Dat het lichaam de weg is naar je zelf. De
ideale route.
Amy ‘before’ is een leuke gezellige lesbienne, die na de make-over eindelijk haarzelf is geworden. De
zelf die ze altijd heeft willen zijn. Een radicale verandering in het lichaam heeft haar haarzelf gemaakt.
Praktijken van lichaamspresentatie en lichaamstransformatie die beogen een gewenste identiteit (een
ideaal zelf) te realiseren. Centraal in de cursus, de lichaam is de route naar jezelf, is gender.
Bij gender gaat het om constructies van ideale vrouwelijkheid en mannelijkheid, het zijn sociaal-
culturele constructie. Ze zijn gemaakt in cultuur en de maatschappij. Dat impliceert dat ze veranderlijk
zijn, weinig dingen in de natuur zijn veranderlijk. Ook zijn ze divers, in verschillende culturen zijn ze
verschillend. Het zijn niet alleen maar ideeën, het zijn ideeën met materiele effecten. Bijvoorbeeld op
hoe we eruit zien, de ideeën over echte mannelijkheid en vrouwelijkheid zij niet alleen ideeën. Ook
arbeidsdeling tussen mannen en vrouwen, vrouwen zijn in bepaalde beroepen oververtegenwoordigd.
Bij ‘What not to wear’, ligt de focus op meer vrouwelijkheid. Waarom zijn die extreme make-overs zo
interessant? Omdat je de meest vergaande en expliciete manifestatie ziet va het idee dat je lichaam d
route is naar de ideale zelf. Gender is in extreme make-over altijd erg aanwezig, de mannelijkheid
achter je te laten en eindelijk een echte vrouw te worden.
Hoe eindigt een extreme make over programma?
Iedere deelnemer verzucht ‘’O my god’’. Wat is de culturele betekenis en de interpretatie? Het is een
emotionele extase, opwinding, die zo sterk is dat ie niet in conventionele manier gezegd kan worden.
Het is ook een script, een scenario, met twee keer oefenen kan iedereen het. Het is een cultureel
scenario. Je ziet dat het zelf, de individuele zelf, tegelijkertijd een kwestie is van culturele conventies.
Wat hoogt individueel lijkt te zijn is een cultureel scenario. Dat bevindt zich in het hart van extreme
make-over. Je moet jezelf worden, maar dat zelf blijkt verknoopt te zijn met collectieve culturele
idealen. Het is in hoge mate gedefinieerd met collectieve idealen. Amy conformeert zich met een
ideale vrouwelijkheid dat breed gedragen is. Je ziet voortdurend hetzelfde ideaalbeeld, je conformeren
aan een gedeeld idee van vrouwelijkheid. Je wordt jezelf, door je te onderwerpen aan de experts en de
idealen. Je onderwerpen aan de culturele normen. Jezelf worden is een kwestie worden van net zo
worden als iedereen en onderwerping.
Extreme make-over is een uitvergrote versie van een tegenstrijdigheid van zelf en cultuur. Het is een
paradox die je in ons hele cultuur terig ziet. Onszelf is verknoopt met de maatschappij en cultuur.
In vroegere tijden was het zelf een stuk minderbelangrijk dan nu. Het idee dat we onszelf moten
worden, is een specifieke opdracht die bij onze cultuur hoort. Dat je daar geluk, succes mee vindt. Het
idee is dat je jezelf wordt wanneer je maatschappelijk en externe maatschappij weerstaat.
Je hebt de maatschappelijke opdracht om jezelf te worde, dat kun je doen door maatschappelijke
verwachtingen achter te laten, erg tegendraads dus.
Dit soort ideeën kom je met name tegen in ons soort samenleving:
- We zijn nog nooit zo afhankelijk geweest van anderen (opvallend). We leven in lange ketens van
afhankelijkheid. Het idee dat we onszelf kunnen zijn, kunnen uitrukken, is moeilijk in een
samenleving waarin we ons afhankelijker zijn van anderen dan ooit tevoren in de geschiedenis
geweest zijn.
Je moet jezelf ontplooien, dat staat centraal in bijna alle opleidingen/instellingen die onze
maatschappij kent. Onszelf is volledig verknoopt met cultureel en maatschappij.
, 2
Op een extreme manier zie je de paradoxale en tegenstrijdige verhouding tussen jezelf en cultuur
terug. Je onderwerpt je aan een specifiek norm van gender en aan de experts. Wat je ook terug ziet zijn
de veronderstellingen van de rol van je lichaam, in het bereiken van je ideale zelf.
1) De meest extreme boodschap is het zelf is geen kwestie van innerlijk, maar een product van het
uiterlijk. Je wordt zoals je eruit ziet. Amy wordt zoals ze er uiteindelijk uitziet. Het zelf volgt de
uiterlijke kenmerken.
2) Een tweede minder extreme variant van die boodschap zie je terug dat het zelf op een embryonale
wijze aanwezig is, dat er via lichamelijke transformatie mogelijk wordt om dat zelf te ontwikkelen.
Hier is er wel een kern van het zelf, maar nog niet helemaal ontwikkeld. Lichamelijk transformatie is
hier een manier om dat wel te doen. Ze zijn in de kern er wel aanwezig, maar onvoldoende, en via de
lichaamstransformatie komen de innerlijke kwaliteiten tot bloei (zelfdiscipline, ontplooiing). Het
nieuwe lichaam is het bewijs van al die kwaliteiten minder extreme boodschap.
3) Een derde boodschap is dat uiterlijke transformatie kan en daarom moet het. We leven in een
samenleving waarbij uiterlijke transformatie mogelijk geworden is, technologisch, ideologisch (geen
taboe). Het kan en het moet. Een dwingende boodschap. De ‘before body’s’ worden voorgesteld als
‘nobodys’, hele wrede en rechtlijnige boodschap. Het redden van levens, is de suggestie, de mensen
worden eindelijk iemand. Elementen van de boodschap vind je terug in de gehele samenleving, erg
breed.
Wat is extreme make-over in termen van televisie (media studies)?
ABC heeft een programma extreme make-over, de moeder van alle extreme make-over programma’s.
individuen die behandelt werden door een groot team, tandartsen en plastische chirurgen
voornamelijk. Dn heb je extreme make-over Home edition, huizen met een extreme make-over.
Dezelfde soort premissen, maar dan gericht op het huis. Dan heb je extreme make-over weight loss
edition, obese mensen die onderworpen worde aan een keihard regime, en aan het einde onderworpen
worden aan plastische chirurgie voor overtollige huid. ‘De zwaan’, omtoveren van vrouwen. Dan komt
er een nieuwe doelgroep, gericht op mannen, mannen worden een make-over bezorgd. De experts zijn
allemaal homo’s. Een ander programma is ‘Van del tot dame’. De make-over is ingeenkt, lichamelijk
minder belangrijk, meer gericht op kleiding zoals ‘What not to wear’. Tot slot Americas next top
model.
Extreme make-over is een genre, allerlei variantie en spin-offs. Het is een wijd vertakt genre. Het
genre heeft zich ontwikkeld in het bijkomen van nieuwe programma’s en dat de nadruk minder ligt op
snijden. De nadruk ligt nu op minderingrijpende transformaties. De aandacht is verschoven van een
individu nar een groep, meer competitie. Er is meer nadruk gekomen op innerlijke kwaliteiten,
deelnemers moten doorzettingsvermogen, zelfbeheersing, enthousiasme tonen. Die innerlijke
kwaliteiten worden wel altijd versterkt door de lichaamstransformaties. De kern van alle make-over
programma’s is hetzelfde, iets anders worden. Wat het inhoud, is vernieuwing en verjonging, in het
verlengde daarvan krijg je geluk, zelfaanvaarding, zelfvertrouwen en optimisme.
De programma’s sluiten aan bij de westerse cultuur. Er zijn drie invloedrijke westers narratieve
over transformatie en beter zelf:
- Pygmalion: Griekse mythologie, een beeldhouwer de op zoek is naar de perfecte vrouw. Wordt in het
echte leven teleurgesteld, hij maakt een beeld van een perfecte rouw. Zijn wens wordt ingewilligd en
de perfecte vrouw komt tot leven. Het tot stand komen van het ideale vrouw door mannen handen,
vrouwen zoals ze zijn zijn imperfect, zijn een product van mannenhanden.
- Ovidius: metamorfosen: het hele idee van metamorfose van begin tot einde staat centraal.
- Assepoester: ondergeschoven kindje, dat niet krijgt wat het verdient. Een miserabel leven en
omgevormd wordt tot prinses, schoonheid, rijkdom, man. Een verhaal van transformatie waarbij
iemand die marginaal is omvormt wordt tot iemand die alles heeft wat haar hartje begeert.
Deze twee narratieve structuren in hoge mate
, 3
In de 20ste eeuw vertellingen over ideale vrouwelijkheid, zie je die twee narratieve voortdurend terug
(assepoester en pygmalion). En bril was geen succes. De man tovert de vrouw om naar een echte
dame, tansformatie met behulp van de man.
Wat delen de verhalen?
- Het gaat bijna allemaal om sociale stijging van de vrouw, ze komen op een betere plek in de
maatschappij terecht. Meer begeerlijke sociale positie.
- Een transformatie van het uiterlijk. Alle vrouwen ondergaan een ingrijpende verandering van het
uiterlijk.
- Die sociale stijging is het resultaat van het feit dat de man ontfermd over de vrouw. De vrouw
bewerkstelligd het niet alleen.
- Met als beloning: ‘en ze leefden nog lang en gelukkig:. Heteroseksueel ingevulde belofte van geluk.
Is het einde van het narratief.
Klasse is heel centraal bij deze verhalen, veranderen van klasse, opwaartse sociale mobiliteit. Soms is
de verandering in sociale positie ook in termen van niet meer bij moeder leven, maar uit huis gaan. Of
horen bij een ander soort, van mens naar vampier.
Gender en seksualiteit zijn cruciaal. Vrouwen worden begeerlijk, mannen bewerkstelligen het en de
seksuele verzegeling is het slot van het verhaal.
De narratieve worden overgenomen en fuseren met reality tv, dat wordt dan extreme make-over.
Reality tv is een reactie op:
- Beeldmoeheid van het publiek, ze hebben genoeg van de manipulatie en neppigheid. Er moet iets
gedaan worden om die beeldmoeheid meester/ongedaan te maken.
- Ook krijgt iedereen een kans om beroemd te worde, iedereen krijgt ‘20 minutes of fame’.
- Reality tv is ook goedkoop, het is goedkoper dan een serie of film te maken.
- Tot slot is reality tv echt, alles krijg je te zien (allebei niet waar, ook gemanipuleerd en je krijgt niet
alles te zien, echter is dat wel de claim).
Klasse wordt van centraal thema een subtekst. Het idee van sociale stijging, wordt in extreme make-
over niet meer de centrale kwestie.
Tanden staan symbolisch verbonden met klasse, het wordt echter wel meer impliciet. Aan het eind van
de verhaal zie je dat ze teruggaan naar de familie waar ze vandaag komen, ze laten de milieu niet
achter, ze keren terug. Een betere versie van jezelf, klasse is aanwezig maar niet meer centraal.
Het lichaam is de weg naar transformatie van het zelf. Wat er verandert ten opzichte van de vroegere
transformatie verhalen, is dat het lichaam ook zelf getransformeerd wordt. Eerder was het alleen
make-up en kleiding. Nu wordt het lichaam zelf object van interventie. Het is geen constante, in
sommige programma’s is het lichaam nu weg.
1) Mannen zijn nog steeds van belang als diegene die de transformatie bewerkstelligen. Het
merendeel van de experts zijn mannen, artsen, tandartsen, kappers. Het idee dat mannen van
belang zijn leeft voort in de programma’s.
2) De vrouwelijkheid die je ziet n programma’s is vel eenvormiger, Barbie, prinses. Een sterk
aangezette vorm van vrouwelijkheid, het wordt verkocht als normatief.
3) Een heteroseksueel einde is ook onverminderd aanwezig, niet alleen de nieuwe man, maar de
man die ze al hadden. Je zult bijna nooit een lesbisch einde zien van een make-over.
Mannen
Er is nog steeds een heel groot verschil tussen hoe mannen en vrouwen in de manieren hoe ze
verschijnen in extreme make-over.
Verschillen;
- Er zijn altijd veel meer vrouwen dan mannen.
- Vrouwen krijgen meestal meer ingrijpende make-over, en uitkomst is uniformer (type prinses,
Extreme Make-over HC01 03-09-2014
Via het ideale lichaam je ook en ideaal zelf kunt verwerven. Dat het lichaam de weg is naar je zelf. De
ideale route.
Amy ‘before’ is een leuke gezellige lesbienne, die na de make-over eindelijk haarzelf is geworden. De
zelf die ze altijd heeft willen zijn. Een radicale verandering in het lichaam heeft haar haarzelf gemaakt.
Praktijken van lichaamspresentatie en lichaamstransformatie die beogen een gewenste identiteit (een
ideaal zelf) te realiseren. Centraal in de cursus, de lichaam is de route naar jezelf, is gender.
Bij gender gaat het om constructies van ideale vrouwelijkheid en mannelijkheid, het zijn sociaal-
culturele constructie. Ze zijn gemaakt in cultuur en de maatschappij. Dat impliceert dat ze veranderlijk
zijn, weinig dingen in de natuur zijn veranderlijk. Ook zijn ze divers, in verschillende culturen zijn ze
verschillend. Het zijn niet alleen maar ideeën, het zijn ideeën met materiele effecten. Bijvoorbeeld op
hoe we eruit zien, de ideeën over echte mannelijkheid en vrouwelijkheid zij niet alleen ideeën. Ook
arbeidsdeling tussen mannen en vrouwen, vrouwen zijn in bepaalde beroepen oververtegenwoordigd.
Bij ‘What not to wear’, ligt de focus op meer vrouwelijkheid. Waarom zijn die extreme make-overs zo
interessant? Omdat je de meest vergaande en expliciete manifestatie ziet va het idee dat je lichaam d
route is naar de ideale zelf. Gender is in extreme make-over altijd erg aanwezig, de mannelijkheid
achter je te laten en eindelijk een echte vrouw te worden.
Hoe eindigt een extreme make over programma?
Iedere deelnemer verzucht ‘’O my god’’. Wat is de culturele betekenis en de interpretatie? Het is een
emotionele extase, opwinding, die zo sterk is dat ie niet in conventionele manier gezegd kan worden.
Het is ook een script, een scenario, met twee keer oefenen kan iedereen het. Het is een cultureel
scenario. Je ziet dat het zelf, de individuele zelf, tegelijkertijd een kwestie is van culturele conventies.
Wat hoogt individueel lijkt te zijn is een cultureel scenario. Dat bevindt zich in het hart van extreme
make-over. Je moet jezelf worden, maar dat zelf blijkt verknoopt te zijn met collectieve culturele
idealen. Het is in hoge mate gedefinieerd met collectieve idealen. Amy conformeert zich met een
ideale vrouwelijkheid dat breed gedragen is. Je ziet voortdurend hetzelfde ideaalbeeld, je conformeren
aan een gedeeld idee van vrouwelijkheid. Je wordt jezelf, door je te onderwerpen aan de experts en de
idealen. Je onderwerpen aan de culturele normen. Jezelf worden is een kwestie worden van net zo
worden als iedereen en onderwerping.
Extreme make-over is een uitvergrote versie van een tegenstrijdigheid van zelf en cultuur. Het is een
paradox die je in ons hele cultuur terig ziet. Onszelf is verknoopt met de maatschappij en cultuur.
In vroegere tijden was het zelf een stuk minderbelangrijk dan nu. Het idee dat we onszelf moten
worden, is een specifieke opdracht die bij onze cultuur hoort. Dat je daar geluk, succes mee vindt. Het
idee is dat je jezelf wordt wanneer je maatschappelijk en externe maatschappij weerstaat.
Je hebt de maatschappelijke opdracht om jezelf te worde, dat kun je doen door maatschappelijke
verwachtingen achter te laten, erg tegendraads dus.
Dit soort ideeën kom je met name tegen in ons soort samenleving:
- We zijn nog nooit zo afhankelijk geweest van anderen (opvallend). We leven in lange ketens van
afhankelijkheid. Het idee dat we onszelf kunnen zijn, kunnen uitrukken, is moeilijk in een
samenleving waarin we ons afhankelijker zijn van anderen dan ooit tevoren in de geschiedenis
geweest zijn.
Je moet jezelf ontplooien, dat staat centraal in bijna alle opleidingen/instellingen die onze
maatschappij kent. Onszelf is volledig verknoopt met cultureel en maatschappij.
, 2
Op een extreme manier zie je de paradoxale en tegenstrijdige verhouding tussen jezelf en cultuur
terug. Je onderwerpt je aan een specifiek norm van gender en aan de experts. Wat je ook terug ziet zijn
de veronderstellingen van de rol van je lichaam, in het bereiken van je ideale zelf.
1) De meest extreme boodschap is het zelf is geen kwestie van innerlijk, maar een product van het
uiterlijk. Je wordt zoals je eruit ziet. Amy wordt zoals ze er uiteindelijk uitziet. Het zelf volgt de
uiterlijke kenmerken.
2) Een tweede minder extreme variant van die boodschap zie je terug dat het zelf op een embryonale
wijze aanwezig is, dat er via lichamelijke transformatie mogelijk wordt om dat zelf te ontwikkelen.
Hier is er wel een kern van het zelf, maar nog niet helemaal ontwikkeld. Lichamelijk transformatie is
hier een manier om dat wel te doen. Ze zijn in de kern er wel aanwezig, maar onvoldoende, en via de
lichaamstransformatie komen de innerlijke kwaliteiten tot bloei (zelfdiscipline, ontplooiing). Het
nieuwe lichaam is het bewijs van al die kwaliteiten minder extreme boodschap.
3) Een derde boodschap is dat uiterlijke transformatie kan en daarom moet het. We leven in een
samenleving waarbij uiterlijke transformatie mogelijk geworden is, technologisch, ideologisch (geen
taboe). Het kan en het moet. Een dwingende boodschap. De ‘before body’s’ worden voorgesteld als
‘nobodys’, hele wrede en rechtlijnige boodschap. Het redden van levens, is de suggestie, de mensen
worden eindelijk iemand. Elementen van de boodschap vind je terug in de gehele samenleving, erg
breed.
Wat is extreme make-over in termen van televisie (media studies)?
ABC heeft een programma extreme make-over, de moeder van alle extreme make-over programma’s.
individuen die behandelt werden door een groot team, tandartsen en plastische chirurgen
voornamelijk. Dn heb je extreme make-over Home edition, huizen met een extreme make-over.
Dezelfde soort premissen, maar dan gericht op het huis. Dan heb je extreme make-over weight loss
edition, obese mensen die onderworpen worde aan een keihard regime, en aan het einde onderworpen
worden aan plastische chirurgie voor overtollige huid. ‘De zwaan’, omtoveren van vrouwen. Dan komt
er een nieuwe doelgroep, gericht op mannen, mannen worden een make-over bezorgd. De experts zijn
allemaal homo’s. Een ander programma is ‘Van del tot dame’. De make-over is ingeenkt, lichamelijk
minder belangrijk, meer gericht op kleiding zoals ‘What not to wear’. Tot slot Americas next top
model.
Extreme make-over is een genre, allerlei variantie en spin-offs. Het is een wijd vertakt genre. Het
genre heeft zich ontwikkeld in het bijkomen van nieuwe programma’s en dat de nadruk minder ligt op
snijden. De nadruk ligt nu op minderingrijpende transformaties. De aandacht is verschoven van een
individu nar een groep, meer competitie. Er is meer nadruk gekomen op innerlijke kwaliteiten,
deelnemers moten doorzettingsvermogen, zelfbeheersing, enthousiasme tonen. Die innerlijke
kwaliteiten worden wel altijd versterkt door de lichaamstransformaties. De kern van alle make-over
programma’s is hetzelfde, iets anders worden. Wat het inhoud, is vernieuwing en verjonging, in het
verlengde daarvan krijg je geluk, zelfaanvaarding, zelfvertrouwen en optimisme.
De programma’s sluiten aan bij de westerse cultuur. Er zijn drie invloedrijke westers narratieve
over transformatie en beter zelf:
- Pygmalion: Griekse mythologie, een beeldhouwer de op zoek is naar de perfecte vrouw. Wordt in het
echte leven teleurgesteld, hij maakt een beeld van een perfecte rouw. Zijn wens wordt ingewilligd en
de perfecte vrouw komt tot leven. Het tot stand komen van het ideale vrouw door mannen handen,
vrouwen zoals ze zijn zijn imperfect, zijn een product van mannenhanden.
- Ovidius: metamorfosen: het hele idee van metamorfose van begin tot einde staat centraal.
- Assepoester: ondergeschoven kindje, dat niet krijgt wat het verdient. Een miserabel leven en
omgevormd wordt tot prinses, schoonheid, rijkdom, man. Een verhaal van transformatie waarbij
iemand die marginaal is omvormt wordt tot iemand die alles heeft wat haar hartje begeert.
Deze twee narratieve structuren in hoge mate
, 3
In de 20ste eeuw vertellingen over ideale vrouwelijkheid, zie je die twee narratieve voortdurend terug
(assepoester en pygmalion). En bril was geen succes. De man tovert de vrouw om naar een echte
dame, tansformatie met behulp van de man.
Wat delen de verhalen?
- Het gaat bijna allemaal om sociale stijging van de vrouw, ze komen op een betere plek in de
maatschappij terecht. Meer begeerlijke sociale positie.
- Een transformatie van het uiterlijk. Alle vrouwen ondergaan een ingrijpende verandering van het
uiterlijk.
- Die sociale stijging is het resultaat van het feit dat de man ontfermd over de vrouw. De vrouw
bewerkstelligd het niet alleen.
- Met als beloning: ‘en ze leefden nog lang en gelukkig:. Heteroseksueel ingevulde belofte van geluk.
Is het einde van het narratief.
Klasse is heel centraal bij deze verhalen, veranderen van klasse, opwaartse sociale mobiliteit. Soms is
de verandering in sociale positie ook in termen van niet meer bij moeder leven, maar uit huis gaan. Of
horen bij een ander soort, van mens naar vampier.
Gender en seksualiteit zijn cruciaal. Vrouwen worden begeerlijk, mannen bewerkstelligen het en de
seksuele verzegeling is het slot van het verhaal.
De narratieve worden overgenomen en fuseren met reality tv, dat wordt dan extreme make-over.
Reality tv is een reactie op:
- Beeldmoeheid van het publiek, ze hebben genoeg van de manipulatie en neppigheid. Er moet iets
gedaan worden om die beeldmoeheid meester/ongedaan te maken.
- Ook krijgt iedereen een kans om beroemd te worde, iedereen krijgt ‘20 minutes of fame’.
- Reality tv is ook goedkoop, het is goedkoper dan een serie of film te maken.
- Tot slot is reality tv echt, alles krijg je te zien (allebei niet waar, ook gemanipuleerd en je krijgt niet
alles te zien, echter is dat wel de claim).
Klasse wordt van centraal thema een subtekst. Het idee van sociale stijging, wordt in extreme make-
over niet meer de centrale kwestie.
Tanden staan symbolisch verbonden met klasse, het wordt echter wel meer impliciet. Aan het eind van
de verhaal zie je dat ze teruggaan naar de familie waar ze vandaag komen, ze laten de milieu niet
achter, ze keren terug. Een betere versie van jezelf, klasse is aanwezig maar niet meer centraal.
Het lichaam is de weg naar transformatie van het zelf. Wat er verandert ten opzichte van de vroegere
transformatie verhalen, is dat het lichaam ook zelf getransformeerd wordt. Eerder was het alleen
make-up en kleiding. Nu wordt het lichaam zelf object van interventie. Het is geen constante, in
sommige programma’s is het lichaam nu weg.
1) Mannen zijn nog steeds van belang als diegene die de transformatie bewerkstelligen. Het
merendeel van de experts zijn mannen, artsen, tandartsen, kappers. Het idee dat mannen van
belang zijn leeft voort in de programma’s.
2) De vrouwelijkheid die je ziet n programma’s is vel eenvormiger, Barbie, prinses. Een sterk
aangezette vorm van vrouwelijkheid, het wordt verkocht als normatief.
3) Een heteroseksueel einde is ook onverminderd aanwezig, niet alleen de nieuwe man, maar de
man die ze al hadden. Je zult bijna nooit een lesbisch einde zien van een make-over.
Mannen
Er is nog steeds een heel groot verschil tussen hoe mannen en vrouwen in de manieren hoe ze
verschijnen in extreme make-over.
Verschillen;
- Er zijn altijd veel meer vrouwen dan mannen.
- Vrouwen krijgen meestal meer ingrijpende make-over, en uitkomst is uniformer (type prinses,
