Samenvatting Internationaal recht
Hoofdstuk 1
Internationaal recht is van oudsher het recht tussen staten onderling.
Geschiedenis
Ramses III van Egypte en de koning van de Hittieten spraken respect voor elkaar uit en erkende zij
elkaars grondgebied. In die tijd beseften volken dat het nuttig was om afspraken te maken.
In de renaissance stond het verstand centraal. Er volgde een wederopkomst van Griekse ideeën.
Voor het eerst ontstonden er onafhankelijke staten zoals Engeland, Frankrijk en Spanje.
Rechtsbeginselen zoals ook in het internationaal recht, zouden worden ontleemd aan universele
waarden. Zo paste hierin de gedachte dat de zeeën niet aan een specifieke staat behoren, maar aan
eenieder. Dit noemen we vrije zee of ook wel mare liberum.
Na de middeleeuwen werden waarden en normen van vrijheid, gelijkheid en broederschap
belangrijk. De industriële revolutie zorgde ervoor dat de handel tussen staten toenam. Men zag de
noodzaak om internationale contacten en handel te verbinden aan regelgeving.
1919 = verdrag van versaille volkenbond kwam hieruit. (internationale organisatie waarmee de
samenwerkende staten beoogden een einde te maken aan oorlog)
VN= verenigde naties. Volgt uit de tweede wereldoorlog. De opvolger van de volkenbond. In de VN is
vastgelegd dat buiten zelfverdediging geweld door de staten allen mag plaatsvinden op basis van
machtiging van de Veiligheidsraad van de VN.
Internationaal publiekrecht
Staten maken afspraken en voelen zich verplicht deze na te komen.
Elementen van het internationaal recht:
Internationaal: geldt de regelgeving die staten waardevol vinden om daadwerkelijk na te
komen.
Publiek: Het publiek of openbaar gezag bedenkt immers regelgeving om internationale
problemen zoals milieuvervuiling of terrorisme het hoofd te bieden.
- publiek staat tegenover privaat. Internationaal privaatrecht richt zich met name op de
geschillen tussen natuurlijke en rechtspersonen onderling. Vb. huwelijk tussen een duitser en
een Franse. Bij een scheiding is de vraag welk recht toegepast moet worden. . Kwestie van
internationaal privaatrecht.
Recht: Afwezigheid van een internationaal systeem van handhaven, is kenmerkend voor de
internationale rechtsorde. Niet één centraal orgaan. Staten leven de regels na die uit
onderlinge afspraken voortvloeien, omdat ze dit belangrijk en waardevol vinden. Handhaving
ligt bij de staten zelf.
Internationale organisaties worden opgericht door staten, maar het zijn dezelfde staten die aa deze
organisaties bevoegdheden toekennen. Staten staan hierdoor een gedeelte van hun soevereiniteit af
aan een internationale organisatie.
Volkenrecht= in de literatuur internationaal recht. Maar geeft de indruk dat de enige spelers in het
internationaal recht alleen volkeren zouden zijn. Dit is niet waar. Ook internationale organisaties en
individuen spelen een grote rol.
, Gelijkheid
staten maken afspraken met andere staten en leggen deze afspraken vast in een verdrag. Uit een
verdrag vloeien rechten en plichten voort. Staten kunnen deze verdragen sluiten omdat elke staat
onafhankelijk is en zelfstandig om te beslissen of staten hiervan partij willen worden. Door het
sluiten van verdragen ontslaat een kader waarbinnen het internationaal recht zijn bestaan vindt.
Horizontale rechtsorde staat – staat – staat – staat
Staten zijn soeverein zelfstandig bevoegd om rechtsbetrekkingen met elkaar aan te gaan.
Suprema potestas hoogste macht of hoogste gezag.
Staten kunnen zelf beslissingen nemem en oefenen daarmee hun recht tot zelfbeschikking uit.
Andere wijze soevereiniteit rechtsmacht of jurisdictie van een staat. Hierdoor kan een staat regels
stellen of handhaven ten aanzien van zijn burgers. Nederlandse rechtsmacht strekt zich niet naar het
buitenland.
Afhankelijkheid
Staten zijn afhankelijk van elkaar. Hebben elkaar nodig om wederzijds afspraken met elkaar te maken
over bv milieuproblemen. (interdependent)
Staten moeten samenwerken. Een milieu probleem kan niet door één staat alleen opgelost worden.
Vreedzame co-existentie sten vreedzaam naast elkaar willen leven.
Rechtsorde kan niet los worden gezien van het politieke klimaat in een land.
Vredespaleis is in Den Haag
Doorwerking in de nationale rechtsorde
Staat kan kiezen tussen een monistische of een dualistische benadering van het internationale recht:
Monisme: internationaal recht automatisch deel van de nationale rechtsorde. Omzetting van
internationaal recht naar nationaal niveau via een speciale wet is dan niet nodig
Dualisme: internationaal recht moet worden opgezet of getransformeerd naar nationaal
recht via een aparte wet.
- Gematigd monisme (in nederland): legt niet het monisme vast, maar stelt vast dat ieder
erbindende bepaling van verdragen en van besluiten van volkenrechtelijke organisaties
verbindende kracht hebben nadat zij zijn bekendgemaakt. Burgers kunnen hierop beroep
doen voor een nationale rechter.
Verdragen worden bekend gemaakt in het Tractatenblad. Het criterium om ‘eenieder te verbinden’
Binnen de nationale rechtsorde kan er beroep worden gedaan op een internationaal rechtelijke
bepaling uit bv een verdrag
In geval van strijd tussen internationaal en nationaal recht, wordt nationaal recht alleen in geval van
een ieder verbindende bepaling opzij gezet. Een bepaling uit een verdrag is rechtstreeks werkend als
de bedoeling van partijen duidelijk is om als objectief recht zonder dat daarbij een uitvoerende
maatregel noodzakelijk is, te kunnen functioneren.
Rechter mag de verdragen niet toetsen aan de Grondwet. Ieder verbindende bepalingvan besluiten
van volkenrechtelijke organisaties voor op Nederlandse wetten inclusief wetten in formele zin.
Hiermee kan de rechter niet op de stoel van het parlement gaan zitten.
Hoofdstuk 1
Internationaal recht is van oudsher het recht tussen staten onderling.
Geschiedenis
Ramses III van Egypte en de koning van de Hittieten spraken respect voor elkaar uit en erkende zij
elkaars grondgebied. In die tijd beseften volken dat het nuttig was om afspraken te maken.
In de renaissance stond het verstand centraal. Er volgde een wederopkomst van Griekse ideeën.
Voor het eerst ontstonden er onafhankelijke staten zoals Engeland, Frankrijk en Spanje.
Rechtsbeginselen zoals ook in het internationaal recht, zouden worden ontleemd aan universele
waarden. Zo paste hierin de gedachte dat de zeeën niet aan een specifieke staat behoren, maar aan
eenieder. Dit noemen we vrije zee of ook wel mare liberum.
Na de middeleeuwen werden waarden en normen van vrijheid, gelijkheid en broederschap
belangrijk. De industriële revolutie zorgde ervoor dat de handel tussen staten toenam. Men zag de
noodzaak om internationale contacten en handel te verbinden aan regelgeving.
1919 = verdrag van versaille volkenbond kwam hieruit. (internationale organisatie waarmee de
samenwerkende staten beoogden een einde te maken aan oorlog)
VN= verenigde naties. Volgt uit de tweede wereldoorlog. De opvolger van de volkenbond. In de VN is
vastgelegd dat buiten zelfverdediging geweld door de staten allen mag plaatsvinden op basis van
machtiging van de Veiligheidsraad van de VN.
Internationaal publiekrecht
Staten maken afspraken en voelen zich verplicht deze na te komen.
Elementen van het internationaal recht:
Internationaal: geldt de regelgeving die staten waardevol vinden om daadwerkelijk na te
komen.
Publiek: Het publiek of openbaar gezag bedenkt immers regelgeving om internationale
problemen zoals milieuvervuiling of terrorisme het hoofd te bieden.
- publiek staat tegenover privaat. Internationaal privaatrecht richt zich met name op de
geschillen tussen natuurlijke en rechtspersonen onderling. Vb. huwelijk tussen een duitser en
een Franse. Bij een scheiding is de vraag welk recht toegepast moet worden. . Kwestie van
internationaal privaatrecht.
Recht: Afwezigheid van een internationaal systeem van handhaven, is kenmerkend voor de
internationale rechtsorde. Niet één centraal orgaan. Staten leven de regels na die uit
onderlinge afspraken voortvloeien, omdat ze dit belangrijk en waardevol vinden. Handhaving
ligt bij de staten zelf.
Internationale organisaties worden opgericht door staten, maar het zijn dezelfde staten die aa deze
organisaties bevoegdheden toekennen. Staten staan hierdoor een gedeelte van hun soevereiniteit af
aan een internationale organisatie.
Volkenrecht= in de literatuur internationaal recht. Maar geeft de indruk dat de enige spelers in het
internationaal recht alleen volkeren zouden zijn. Dit is niet waar. Ook internationale organisaties en
individuen spelen een grote rol.
, Gelijkheid
staten maken afspraken met andere staten en leggen deze afspraken vast in een verdrag. Uit een
verdrag vloeien rechten en plichten voort. Staten kunnen deze verdragen sluiten omdat elke staat
onafhankelijk is en zelfstandig om te beslissen of staten hiervan partij willen worden. Door het
sluiten van verdragen ontslaat een kader waarbinnen het internationaal recht zijn bestaan vindt.
Horizontale rechtsorde staat – staat – staat – staat
Staten zijn soeverein zelfstandig bevoegd om rechtsbetrekkingen met elkaar aan te gaan.
Suprema potestas hoogste macht of hoogste gezag.
Staten kunnen zelf beslissingen nemem en oefenen daarmee hun recht tot zelfbeschikking uit.
Andere wijze soevereiniteit rechtsmacht of jurisdictie van een staat. Hierdoor kan een staat regels
stellen of handhaven ten aanzien van zijn burgers. Nederlandse rechtsmacht strekt zich niet naar het
buitenland.
Afhankelijkheid
Staten zijn afhankelijk van elkaar. Hebben elkaar nodig om wederzijds afspraken met elkaar te maken
over bv milieuproblemen. (interdependent)
Staten moeten samenwerken. Een milieu probleem kan niet door één staat alleen opgelost worden.
Vreedzame co-existentie sten vreedzaam naast elkaar willen leven.
Rechtsorde kan niet los worden gezien van het politieke klimaat in een land.
Vredespaleis is in Den Haag
Doorwerking in de nationale rechtsorde
Staat kan kiezen tussen een monistische of een dualistische benadering van het internationale recht:
Monisme: internationaal recht automatisch deel van de nationale rechtsorde. Omzetting van
internationaal recht naar nationaal niveau via een speciale wet is dan niet nodig
Dualisme: internationaal recht moet worden opgezet of getransformeerd naar nationaal
recht via een aparte wet.
- Gematigd monisme (in nederland): legt niet het monisme vast, maar stelt vast dat ieder
erbindende bepaling van verdragen en van besluiten van volkenrechtelijke organisaties
verbindende kracht hebben nadat zij zijn bekendgemaakt. Burgers kunnen hierop beroep
doen voor een nationale rechter.
Verdragen worden bekend gemaakt in het Tractatenblad. Het criterium om ‘eenieder te verbinden’
Binnen de nationale rechtsorde kan er beroep worden gedaan op een internationaal rechtelijke
bepaling uit bv een verdrag
In geval van strijd tussen internationaal en nationaal recht, wordt nationaal recht alleen in geval van
een ieder verbindende bepaling opzij gezet. Een bepaling uit een verdrag is rechtstreeks werkend als
de bedoeling van partijen duidelijk is om als objectief recht zonder dat daarbij een uitvoerende
maatregel noodzakelijk is, te kunnen functioneren.
Rechter mag de verdragen niet toetsen aan de Grondwet. Ieder verbindende bepalingvan besluiten
van volkenrechtelijke organisaties voor op Nederlandse wetten inclusief wetten in formele zin.
Hiermee kan de rechter niet op de stoel van het parlement gaan zitten.
