De Rechtvaardigheid van Harberger’s
onderzoek
Arnold Carl Harberger heeft in zijn artikel ‘Monopoly and Resource Allocation’ empirisch
onderzoek gedaan naar de impact van monopolistische machten en de misallocatie van middelen en
diensten op de welvaart binnen de Amerikaanse economie. Harberger stelt in zijn artikel dat de
afwezigheid van competitieve machten en de aanwezigheid van monopolistische machten kan leiden tot
een verstoring van het marktevenwicht met als gevolg dat een deel van de welvaart verloren gaat. Dit is
het concept van welvaartsverlies, ook wel bekend als deadweight loss, de vermindering van het totale
surplus door een verstoring van het marktevenwicht of inefficiëntie binnen een industrie (Cowen en
Tabarrok, 2018). Harberger komt echter tot de conclusie dat het monopolie probleem beperkt is
aangezien de verloren welvaart slechts één tiende procent van het totale nationale inkomen bedroeg
(Harberger, 1954). Harberger komt tot deze conclusie met behulp van wiskundige berekeningen en
aannames die in de praktijk wellicht niet kloppen. In deze essay wordt met behulp van Harberger’s artikel
‘Monopoly and Resource Allocation’ geëvalueerd in hoeverre deze aannames waarop Harberger zijn
conclusie baseert gegrond kunnen worden.
Harberger doet in zijn artikel onderzoek naar de Amerikaanse productie-industrieën en probeert
een inschatting te maken in hoeverre de aanwezigheid van monopolistische machten en de misallocatie
van goederen en diensten de welvaart binnen een economie beïnvloedt. Harberger ondersteunde zijn
artikel aan de hand van drie aannames. Ten eerste nam Harberger aan dat de marginale kosten op lange
termijn gelijk zijn aan de constante kosten (MC = AC). De tweede aanname is gebaseerd op de
aanwezigheid van eenheid elasticiteit van de vraag. Harberger stelt dat de prijselasticiteit van de vraag
altijd gelijk staat aan 1 en de vraaglijn daarom in een constante lijn naar beneden aflopend is. De laatste
aanname die Harberger maakt is dat het gemiddelde winst rendement constant is aan een groei van 10%.
Aan de hand van deze aannames was Harberger in staat om wiskundige berekeningen te maken en het
welvaartsverlies te berekenen. Tot zijn verbazing concludeerde Harberger dat de welvaartsverlies door de
invloed van monopolische machten slechts 0,1﹪van het bruto binnenlands product bedroeg. Volgens
Harberger een nietsbetekenend verlies in vergelijking met de gehele Amerikaanse economie (Harberger,
1954).
Harberger volgt in zijn artikel een wiskundige en empirische benadering en gebruikt onder andere
het werk ‘Industrial Profits in the United States’ van professor Ralph C. Epstein als informatiebron. Deze
studie van Epstein analyseert de winsten die 73 productie industrieën hebben terugverdiend in
vergelijking met hun geïnvesteerde kapitaal in een periode van vijf jaar, van 1924 tot en met 1928.
Volgens Harberger moet een onderzoek echter plaatsvinden in een periode waarin sprake was van een
onderzoek
Arnold Carl Harberger heeft in zijn artikel ‘Monopoly and Resource Allocation’ empirisch
onderzoek gedaan naar de impact van monopolistische machten en de misallocatie van middelen en
diensten op de welvaart binnen de Amerikaanse economie. Harberger stelt in zijn artikel dat de
afwezigheid van competitieve machten en de aanwezigheid van monopolistische machten kan leiden tot
een verstoring van het marktevenwicht met als gevolg dat een deel van de welvaart verloren gaat. Dit is
het concept van welvaartsverlies, ook wel bekend als deadweight loss, de vermindering van het totale
surplus door een verstoring van het marktevenwicht of inefficiëntie binnen een industrie (Cowen en
Tabarrok, 2018). Harberger komt echter tot de conclusie dat het monopolie probleem beperkt is
aangezien de verloren welvaart slechts één tiende procent van het totale nationale inkomen bedroeg
(Harberger, 1954). Harberger komt tot deze conclusie met behulp van wiskundige berekeningen en
aannames die in de praktijk wellicht niet kloppen. In deze essay wordt met behulp van Harberger’s artikel
‘Monopoly and Resource Allocation’ geëvalueerd in hoeverre deze aannames waarop Harberger zijn
conclusie baseert gegrond kunnen worden.
Harberger doet in zijn artikel onderzoek naar de Amerikaanse productie-industrieën en probeert
een inschatting te maken in hoeverre de aanwezigheid van monopolistische machten en de misallocatie
van goederen en diensten de welvaart binnen een economie beïnvloedt. Harberger ondersteunde zijn
artikel aan de hand van drie aannames. Ten eerste nam Harberger aan dat de marginale kosten op lange
termijn gelijk zijn aan de constante kosten (MC = AC). De tweede aanname is gebaseerd op de
aanwezigheid van eenheid elasticiteit van de vraag. Harberger stelt dat de prijselasticiteit van de vraag
altijd gelijk staat aan 1 en de vraaglijn daarom in een constante lijn naar beneden aflopend is. De laatste
aanname die Harberger maakt is dat het gemiddelde winst rendement constant is aan een groei van 10%.
Aan de hand van deze aannames was Harberger in staat om wiskundige berekeningen te maken en het
welvaartsverlies te berekenen. Tot zijn verbazing concludeerde Harberger dat de welvaartsverlies door de
invloed van monopolische machten slechts 0,1﹪van het bruto binnenlands product bedroeg. Volgens
Harberger een nietsbetekenend verlies in vergelijking met de gehele Amerikaanse economie (Harberger,
1954).
Harberger volgt in zijn artikel een wiskundige en empirische benadering en gebruikt onder andere
het werk ‘Industrial Profits in the United States’ van professor Ralph C. Epstein als informatiebron. Deze
studie van Epstein analyseert de winsten die 73 productie industrieën hebben terugverdiend in
vergelijking met hun geïnvesteerde kapitaal in een periode van vijf jaar, van 1924 tot en met 1928.
Volgens Harberger moet een onderzoek echter plaatsvinden in een periode waarin sprake was van een
